Nostalji 7 - 1993, Torino

Evsahipliğini üstlendiğimiz finalin üzerinden 16 yıl geçmiş. Maç sonundaki kavga, Naumoski'nin kaçırdığı son hücum, 15 farkın yavaş yavaş erimesi, Volkan Aydın'ın "şu maçı alamıyoruz" çığlıkları. Naumoski'nin ilk senesinde, henüz 24 yaşındayken oynattığı final.

16 Mart 1993, Torino, Efes Pilsen - Aris boxscore

Nostalji 6 - Fatih Terim & Turgay Şeren

79/80 sezonu, Ali Sami Yen. Son resimde Turgay Hoca'nın yanındaki dayıya dikkat.

Gariplikler silsilesi

Son bir kaç yıldır, sporseverlerin hatırı sayılır bir kısmı gibi, futbolumuzda yaşanan saçmalıklardan sıkılmıştım ve ligi göz ucuyla takip etmekten öteye de gitmiyordum. Dünkü maçı da, ne yalan söyleyeyim, pek izlemek gelmiyordu içimden. Hep aynı senaryoyu yaşıyoruz gibi ve dün de aynı şeyleri hissetmekten öteye gidemedim.

Değinmek istediğim çok şey var ve bu sebeple kısa konuşacağım. Öncelikle maçın maç olan kısmından bahsedelim. Blog sakinleriyle birlikte ismi lazım olmayan bir kafede konuşlandık, o kadar çok sandalye vardı ki adım atacak yer bile bulmakta zorluk çekiyorduk. Zira sevgili Arda ile ayrı kaldık. Her neyse, iki takımın da kadrosunu beğenmiştim maça çıkmadan evvel, eldeki malzemeden iyi seçim yapmıştı bana göre Korkmaz ve Aragones. Lincoln kulübede, Alex de sakatlar listesinde olunca orta saha mücadelesinin artacağını, iki takımın da topu rakip sahada tutmak isteyip tehlikeden kaçacağı belliydi. Bu noktada Galatasaray Kewell ve Arda ile top hakimiyeti konusunda öne çıktı, Semih kötü bir günündeydi ve Mehmet Topal'a karşı ne top alabildi, ne de tutabildi ilk yarıda.

Galatasaray presini ileride yapıp çok top kaptı ama Fenerbahçe de ilk yarı boyunca tempoyu kaldırıp sert faullerin de yardımıyla rakibine pozisyon vermedi. Ümit Karan'ın kapılan toplardaki etkisi büyük olsa da, kaybedilen toplardaki payı da yadsınamaz. İkinci yarıda iki takımın da kondisyonu düştü, Fenerbahçe biraz daha diriydi ama Galatasaray da ev sahibi avantajıyla dengeledi. Lincoln madem oyuna girecekti, asıl baskının kurulduğu ve fiziksel direncin zirvede olduğu ilk yarıda oynamadı anlamadım, zira Galatasaray bu tip kilit pasları atabilecek, risk alabilecek bir oyuncunun eksikliğini fazlasıyla hissediyordu. Maçın kilit anları da Güiza'nın net pozisyonda elle müdahelesi ve Hakan Balta ile Arda'nın temiz gözüken koşularına ofsayt çalınmasıydı. Fenerbahçe en az bir, çoğu zaman iki oyuncuyla kanatları tutarak, ortayı da Selçuk ve Emre ile kapatarak alacağı zararı en aza indirdi, özellikle Emre B. üzerinde baskı olmasına rağmen az top kaybetti.

Maçın dışına çıkarsak, Sabri'nin adını zikretmemek olmaz. Her pozisyonda itiraz etti, hadi itiraz herkesin yaptığı bir şey ama Sabri'de insanın sinirini bozan bir tavır, gereksiz agresiflik ve de alınmasın ama IQ düşüklüğü var. Rakibine taktığı net çelmelerden sonra bile faul düdüklerine itiraz eden bir adamın psikolojik yardım görmesi mantıklı olabilir. Çok daha erken bir kartla uyarılması gerekirdi, Fırat Aydınus'un ilk hatası da buydu.


Sırada, tribün artistleri. Numaralının önündeki o platformun çöktüğünü düşünün, ki gerçekten de üstünde tepinerek falan yıkmak adına önemli efor sarfetti insanlar. Maç sonu görüntülerle bir kez daha futbol şiddetinin kötü örneklerinden olmakla kalmayacak, bunun yanında tarihin belki de en büyük stadyum felaketlerinden birine de ev sahipliği yapmış olacaktık. Takımını hiçbir şartta yalnız bırakmayacağını şarkılara döken ama en ufak bir kıvılcımda ilk olarak oturduğu koltuğa, takımını izlediği stada zarar vermeye çalışan şuursuzca zihniyeti anlamakta zorluk çekiyorum.

Maçın sonunda Lugano ve Emre arasında yaşanan gerginlik her maçta yaşanabilecek türden bir esintiydi, Fırat Aydınus hemen düdüğü çalıp, maçı kesip ikisini de atsa, belki de bu tiyatronun önünü keserdi. Bunu yapmayışı da ikinci büyük hatasıydı. Sonra olaylar büyüdü, ayıranlar, ayıranları ayıranlar, ayırma kisvesi altında itip çekenler; tanıdık-bildik manzaralar yani. Ama Galatasaray ve Fenerbahçe'nin en değerli, en önemli yıldızlarının kavga etmesi akıl alır gibi değil. Hem de dakikalarca, hem de taraftarların önünde. Belki de az yukarıda bahsettiğim felâketin sebebi olacak kadar tehlikeli, ama soyunma odasında, hatta her şey geçip gittikten sonra telefonda bile halledilebilecek kadar önemsiz bir kavga. Semih'in ve Arda'nın futbol sahalarında gördüğü saygıyı belki de kimse görmemiştir Türk futbolunda. Bunun değerini bilmeleri gerekirdi, artık geri dönüş o kadar kolay olmayacak. Bir derdiniz varsa, keşke soyunma odasında halletseydiniz, birbirinizi anlayamayacağınız o ortamda yumruklaşmasaydınız.

Sonra da açıklamalar var zaten, en komik kısım da o. Detaya inmeyeceğim ama futbolculardan bazıları alenen yalan söylüyor, gözümüzle izlediğimiz delili inkâr ediyorlar. Sinir bozucu olan, profesyonellikten çıktığımız an da bu. Herkes hata yapabilir, yapar da ama sonra hesabını verir ve cezası neyse çeker. Biz yalan ve inkâr yolunu seçiyoruz toplum olarak.

Bilen bilir, asla cezadan yana olmadım. Maçtan hemen sonra hangi kanalı açsam akıl almaz cezalarla bu olayın dersinin verilmesi gerektiğinden bahsediyordu. Aynı yorumcular futbolcuları da olayın sıcaklığında yanlış konuşmakla itham eden kişiler. Hatta biri, yani Hakan Şükür, bu kavganın ve futbol sahalarındaki pek çok kavganın sebebi olan abuk futbol hiyerarşisinin mihenk taşı. Neymiş, 87'li Arda 83'lü Semih'e abi diyormuş, o Ayhan'a abi diyormuş, abi dediğin kişiye nasıl küfür edermişsin, falan da filan. Sinir bozucu derecede saçma geliyor bana. Neyse, ceza bu işin çözümü değildir bana kalırsa. Çünkü bu kavgayı sahada futbolcular yapsa da, aslında yanlış yönetimler, yanlış yatırımlar da bu olayda en az onlar kadar pay sahibi. Profesyonellerle çalışmayan, futbol yatırımını hâlâ boş mukavelelere atılan imzalardan ibaret sanan futbol yöneticilerinin hiç mi payı yok? Sahaya dalan taraftara sahip çıkan antrenörlük ve menejerlik zihniyetinin hiç mi suçu yok? Türk futbolunun tepesinde yer aldığı yıllarda soyunma odası kavgalarını tetikleyen kişilerin adı anılmayacak mı bu kavgalarda? Tabii ki hayır, onlar Arda ve Semih'i, yani bu kavganın figüranlarını eleştirecekler.

Şunu da belirteyim: Arda, Mehmet T. ve Hakan Balta dışında herkesten şu kavgayı beklerdim ama Arda... Hakikaten üzüldüm, çok kısa zamanda yaptığı şeyin yanlış olduğunu fark edip düzeltecektir ama keşke o görüntüyü youtube arşivlerine zimmetlemeseydi. Ve keşke yönetim Sabri ile klübün ilişiğini bugün kesse. Teknik direktörler ile kestiği kadar çabuk, acısız.

Nike Hoop Summit 2009 - 2

Geçen seneki fiyaskonun ardından, dünya karmasına doğru düzgün isimlerin çağrıldığından bahsetmiştik maç öncesi yazısında. Nitekim, yaşıtlarından nispeten daha tecrübeli olan uluslararası oyuncular, müthiş bir maç sonu oynarak, Amerika'nın yeni yıldız adaylarına sıkı bir ders verdi. 3. periyot bittiğinde 9 sayı önde girmişlerdi Xavier Henry ve John Wall'un sayesinde ama son periyodu bambaşka oynadı uluslararası oyuncular ve tam 17 sayı fark attılar bu çeyrekte. Bu 98'de Nowitzki'nin aldığı maçtan beri, yabancıların kazandığı ilk maç.

Uluslararası oyuncuları dün biraz tanıtmıştık, uzun rotasyonu sağlam bir kadro. Amerika ise daha çok dominant guard'lara dayanan bir takım. Eldeki uzunları ise fundamental olarak yabancı akranlarından geride. Ribaundlarda da ezildiler zaten beklenildiği üzere, nerdeyse 20 ribaundluk bir diferanstan bahsediyorum, bu yüzden de faullere başvurdular.

John Wall söylendiği kadar var, takımı oynatmayı seviyor ve bunu iyi de yapabiliyor gördüğüm kadarıyla. 13 sayı 11 asist 5 top çalmayla bitirdi ve yabancı guard'ları oldukça rahatsız etti. 2010'da drafta katıldığı takdirde Lebron'dan sonra talibi oldukça fazla olacak bir diğer isim olabilir. Bir diğer dikkat çeken adam Xavier Henry. Xavier, NBA'e girip 20 sayı ortalamalarla oynayabilecek, kendi şutunu yaratabilen tipik bir skorer. Dün 6 üçlük soktu, Wall'la beraber ABD'nin maçı uzun süre forse etmesinin en büyük nedeniydi bu ofansif güç, zaten 22 sayıyla takımının da en skorer adamıydı. Dün bahsetmeyi unuttuğum bir diğer guard, Avery Bradley'den de etkilendim açıkçası. Daha çok atıcı bir adam ama işini de iyi yapıyor, seneye mutlaka dikkat edilmesi gereken bir adam, Texas maçlarını ayrı bir gözle takip edin. Bunların dışında, belki John Henson'ı da dahil edebiliriz bu listeye, hayalkırıklığıydı ABD takımı açıkçası. 2007 takımını düşününce (Beasley, Mayo, Rose, Bayless, Flynn, Singler, Love) bu takımın biraz daha etkisiz olduğunu söyleyebiliriz.

Yabancılarda, Motiejunas aslında en önemli özelliği olan ofansif özelliklerini son çeyreğe kadar pek sergileyemedi. Ama son çeyrekte devamlı içeriyi zorlaması ve çizgiye gitmesi onun için büyük bir artı oldu. 12'si son çeyrekte 21 sayı (5/15 FG, 10/14 FT) ve 8 ribaundla bitirdi ki, 7 footer'lık bir oyuncunun isabetli 5 şutundan birinin üçlük olduğunu söylemek gerek. Ama bana göre asıl yıldız Sırp uzun Milan Macvan'dı. Sahadaki en tecrübeli oyuncu olması bir kenara, Amerika'nın uzunlarına her pozisyonda ders verdi ve eminim ki orada bulunan bütün scout'ları etkiledi. 23 sayı 14 ribaund (9'u hücum) 6 asistle de bana göre maçın en değerli oyuncusuydu. İçeri zorladı, dışarıdan soktu, asist yaptı, ribaundları topladı. Herkesin takımında görmek isteyeceği bir çocuk, çok net. Tomislav Zubcic için çok umutluyum bu arada. Dün de yazmıştım bunu, maçta da pekişti düşüncelerim ama biraz sertleşmesi lazım. Ne bilim, biraz Mirsad hırsına sahip olsa, en kötü Avrupa'nın en baba oyuncularından biri olur. Bunlar dışında Tangocuları ve Samb'ı çok oynatmadılar, Pappas elinden geleni yaptı ABD'nin yıldız guard'larına karşı, Seraphin sert bir çocuk, boyu biraz kısa ama wingspan'ı oldukça geniş, yine de sevmediğim amele, ham pivot tipi. Çinli dev de boy avantajıyla çok kötü gözükmedi ama bana balon izlenimi verdi. Jackson da kötüydü ama eşleşme dezavantajları nedeniyle çok sağlıklı performanslar olduklarını söylememeliyim.

Net olan bir şey var ki, Avrupalı uzunlar ABD'li akranlarından şu an fersah fersah önde. Bunu tecrübe, sıkı altyapı ve fundamental eğitimiyle veya Amerika'da gittikçe düşen yıldızlaşma yaşının da beraberinde getirdiği, uzun oyuncuların oyunlarını lige girdikten sonra geliştirmesi olayıyla sebeplendirebiliriz. Ama daha uzun yıllar guard sıkıntısı çekilmeyeceğini söylemek yanlış olmaz.

Nike Hoop Summit 2009 - 1

Basketbolda artık internetin de katkısıyla enformasyon trafiği çok daha rahat, çok daha hızlı bir hal aldı ve bu da bu sporu kuşkusuz futbol gibi çok daha global bir hale getirdi. Bu globalleşme ve popülarite artışı sadece oyuncular ve fan'lar için değil, "scouting" denilen oyuncu takip müessesesinde de inanılmaz ilerlemelere sebep oldu. NBA'de Petrovic'le başlayan yetenekli uluslararası oyuncu akımı, birçok takımın aklını çelerek yakın geçmişte gözlerini dünyanın geri kalanına çevirmelerini sağladığını gördük ve artık bu oyuncular çok küçük yaşlardan itibaren adım adım takip ediliyorlar.

Nike Hoop Summit de işte burada devreye giriyor benim favori organizasyonlarımdan biri olarak. Bir kere zamanlaması çok iyi, March Madness'la NBA play-off'ları arasındaki, sezonun en kötü kısmı olan felaket sezon sonu maçlarıcivarına denk geliyor. Mantık şu, Amerika'nın en gözde lise son öğrencileri karması (ki çoğu bu sıralarda seneye gidecekleri koleji açıklarlar), aynı yaş grubundaki uluslararası karmayla karşılaşır.

Piyasada isim yapamamış veya değerini yükseltmek isteyen genç yetenekler için bulunmaz bir fırsat çünkü yüzlerce gazeteci, kulüp yöneticisi ve scout'un bütün dikkati buraya çevrilmiş durumda. Bu sene Portland'da yapılacak organizasyon, şu an aktif olan uluslararası oyunculardan aşağıdakilerin hepsi bu atraksiyonda yer almış isimler. Dirk Nowitzki (Dallas), Tony Parker (San Antonio), Vladimir Radmanovic (Charlotte), Andrea Bargnani (Toronto), Dan Gadzuric (Milwaukee), Darius Songaila (Washington), Sergio Rodriguez (Portland), Yi Jianlian (New Jersey), Luis Scola (Houston), Roko Ukic (Toronto), Nicolas Batum (Portland), Mouhamed Saer Sene (New York), Alexis Ajinca (Charlotte).

Mesela evvelki seneki maç çok iyi olmuştu. Batum, inanılmaz oynamış ve bir anda top 10'e kadar yükseltmişti piyasasını (sonraki kalp sıkıntısı yüzünden ilk turun sonlarına kadar kaydı), o maçta Derrick Rose'a karşı açık alanda beklenmedik bir oyun oynayan Finli oyun kurucu Koponen de, bir anda kendini draft edilirken bulmuştu. Bu arad üstteki scouting işinin ciddiyetini kavramayan varsa hala, bu Koponen'i Jerry West'in bizzat Finlandiya'ya giderek izlediğini söyleyeyim.

Amerikan takımında ilk olarak adının anılması gereken adam tabi ki John Wall. Süperstar potansiyelli yeni bir point guard. Henüz hangi kolejde oynayacağını açıklamamış olması da onu özel kılan bir diğer unsur. Bu ismi bir kenara not alın. Wall'un dışında, bir diğer kararını henüz vermeyen solak guard Xavier Henry, North Carolina'ya Hansbrough'yu unutturabilecek potansiyeldeki John Henson, Georgia Tech'i seçen atletik forvet Derrick Favors, Kentucky'i seçen ve bol bol pohpohlanan uzun DeMarcus Cousins, piyasası az da olsa düşen ama hala çok büyük potansiyel olduğu söylenen taze USC'lı Renardo Sidney de Amerika takımının diğer dikkat edilesi adamları. Onları ileride zaten daha çok yazma şansı bulacağız, koleje başladıkları zaman. O yüzden diğerlerine bakalım.

Dünya karması da hakkaten merak edilen adamlardan oluşuyor bu sene, geçen seneki fiyaskonun ardından. Ricky Rubio elbette böyle bir organizasyona ihtiyaç duymadığı için gelmemiş veya çağrılmamış ama yine de özellikle benim merak ettiğim çocuklar var. Kısa kısa bakalım,

Matias Nocedal - G - 1990 - Tau Ceramica - Arjantin

Arjantin, Amerika kıtasının son U18 turnuvasında finalde ABD'yi yenip şampiyon olmuştu. Nocedal finalde sadece 16 dakika oynamasına rağmen ABD'ye 15 sayı atıp, maçı daha sonra değineceğimiz Gaynor'la beraber Arjantin'e rahat şekilde kazandırmıştı. Avrupa'nın yetenek avcılığı bakımından en elit takımlarından biri olan Tau da kayıtsız kalamadı bu atletik Arjantinli'ye. Şu anda İspanya 2. liginde Girona'da kiralık olarak tecrübe kazandırılıyor.

Edwin Jackson - G - 1989 - Asvel Villeurbanne - Fransa

Jackson geçen sezon Galatasaray'a elenen Asvel'in Uleb Cup kadrosundaydı. O da, Nocedal gibi, ikinci lige kiralandı ve Nanterre'de tecrübe kazanıyor. Bizim büyük takımlarımızın da öğrenmesi gereken şeyler bunlar. Edwin Jackson, iki pozisyon arasında kalmış oyunculardan biri. 1 numara fiziğinde bir şutör, daha çok Avrupa'da iş yapacak bir oyuncu izlenimi veriyor. Son U-20 turnuvasında dikkat çeken adamlardan biriydi yine de.

Nikos Pappas - G - 1990 - Real Madrid - Yunanistan

Pappas, 2008 Albert Schweitzer'ın MVP'si. O turnuva boyunca hakkında çok iyi şeyler okuduğumu söylemeliyim. Son Avrupa U-18 turnuvasında da en iyi guard seçilmişti, bu da ona Real Madrid'in kapısını açtı. Yine NBA'den ziyade Avrupa'da çok iş yapması beklenmesi gereken adamlardan biri.



Mateo Gaynor - G - 1990 - Benetton - Arjantin

Yukarıda bahsettiğim gibi, Nocedal'le birlikte Arjantin'in yaş grubunda ABD'yi yenip şampiyon olmasını sağladılar. Size'ı oldukça iyi. Ginobili'nin yetiştiği Arjantin'in BQT Akademisi çıkışlı, bu sezon Benetton ona yatırım yapmaya karar verdi ve kontrat verdi. O da şu an Arjantin'de kiralık oynuyor.



Mamadou Samb - F - 1989 - Barcelona - Senegal

Cheikh Samb'ın kardeşi. Abisine oranla daha yetenekli olduğunu söylemek gerek. 3. ligde, Barcelona'nın pilot takımlarından biri olan Almeda'da kiralık oynuyor. Savunma ve şutu üzerinde çalışırsa, sahip olduğu atletik özellikler onu draft için şanslı bir adam yapabilir, ben pek sanmıyorum. Öte yandan hayatta kapağı bir şekilde Barcelona'ya atsam, NBA, savunma, şut gibi şeyler benim için ne ifade eder, ya da ben ipler miyim ondan da emin değilim.

Tomislav Zubcic - F/C - 1990 - Cibona - Hırvatistan

İşte bir başka merak ettiğim adam. Son U-18 turnuvasında adı not edilen, Cibona'nın son zamanlada çıkardığı en önemli oyunculardan biri. Şut atabilen 2.10'luk uzunlar, çilli kızıllar gibidir. Mutlaka şans vermelisin, yoksa pişman olan sen olursun.



Milan Macvan - F/C - 1989 - Hemofarm - Sırbistan

Macvan'ı birkaç kez izleme fırsatım oldu. Biraz Kevin Love'ı andıran bir adam. Aslında dış şut kullanan pivotları sevmem ama Macvan çok yönlü bir adam. Pota altında bitiriciliği biraz Pekovic'i andırıyor, onun kadar keskin olmasa da ama pas özelliği çok büyük bir artı. Ben onun da yakında Euroleague oynayacak oyunculardan biri olmasına kesin gözüyle bakıyorum. NBA için o da undersized biraz. Ama onun da Dünya U19 şampiyonasında Amerika'yı yenen ve Avrupa U20 şampiyonu olan Sırp takımlarının en önemli adamlarından biri olduğunu söylemek gerek.

Donatas Motiejunas - C - 1990 - Zalgiris - Litvanya

İşte tüm gözlerin üzerinde olacağı adamlardan biri de Motiejunas. Şu an Avrupa'nın en umut veren genç uzunu, 2. Andriuskevicius vakası olmasından korkanlar elbette olabilir ama Donatas uzun süredir bilinen bir oyuncu ve Rubio'dan sonra Amerikalı'ların en değer verdikleri adam. O da zaten bu değeri U18 seviyesinde 2007'de MVP olarak haklı çıkardı. Ne kadar gelişim kaydettiğini görmek gerekir. Ayrıca saçlar çok iyi.

Kevin Seraphin - F/C - 1989 - Cholet - Fransa

Seraphin'i izleyemedim, ama undersized bir oyuncu. Oynadığı U20 turnuvasında da aklımda kalmamış. Yeni nesil siyahi Fransız uzunlara bir yenisi ekleniyor muhtemelen.

Zhang Dayu - C - 1991 - Zheijang - Çin

2.20'ye yakın Çinli bir pivot Zhang. Hakkında hiçbir şey bilmiyorum ama yaş konusunda sıkıntı olduğunu okumuştum bir yerde. Kötü niyetli olmamak lazım, Çinli nüfus memurlarının görevi de kolay değil sonuçta, empati kurmak lazım beyler. Yapıcı olalım.

Bu arada maç bu gece, sabaha karşı 05:00'te. Uyku tutmazsa, o saatte yapılacak daha iyi bir işiniz olacağını zannetmiyorum. Link avına çıkıp, izlenebilir. Tavsiye ediyorum.

Nostalji 5 - Raul Gonzalez

(tahminen) 1995, Madrid, telefona dikkat.

Iverson

Iverson'ın "Yedek bekleyeceğime emekli olurum." demesinin ardından Pistons'ın bir reaksiyon göstereceği çok barizdi. Büyük ihtimalle Iverson'a son bir kıyak yapıp, sakatlık bahanesiyle sezonu kapattığını açıkladılar. Siz inandınız mı bilmiyorum ama bu kararın aslında Iverson'ın sakat olan belinden çok çenesiyle alakası var.

Marbury'nin şu ana kadarki kariyeri için zaman zaman bahsettiğim bir durum vardı, artık Iverson için de bunu kullanabileceğimi düşünüyorum; bir takımı ancak oradan ayrıldıkları zaman daha iyi yapabiliyorlar artık, hayranları kusura bakmasın.

Marbury hücumdaki rolünü beğenmeyip, Minnesota'da arıza çıkardığında, lokavt senesi olması lazım, Nets'e takas olmuştu Brandon + daha sonra 6. sıradan Wally'e dönüşecek olan draft hakkı karşılığında. Marbury ile devamlı play-off'un ilk turunda elenen Wolves, o gittikten sonra da devamlı ilk turda elendi ama normal sezonda da istikrarlı olarak 50 galibiyet sınırında dolaşan ters bir takım oldular. Nets'i hiç play-off'a sokamadı, 2001'de Jason Kidd'le takas olup Phoenix'e yollandı. Kidd'le oyun stilini değiştiren Nets, hemen iki sezon üstüste final oynadı. Phoenix'te ilk sezonunda yine play-off dışı kaldı, ertesi sene Amare'yi draft edip play-off oynadılar ve, Marbury'nin kariyeri diyince çoğu insanın gözünün önüne ilk gelen highlight olan, açılış gecesinde Spurs'e deplasmanda attığı buzzer basketle maç almasına rağmen elendiler. Marbury'i Knicks'e yollayan Phoenix, Steve Nash'le contender'lığa doğru adımlarına başlarken Knicks macerasını ve Knicks'ten buy-out edildikten sonra NY'takii ferahlamayı da bu sezon yakından gördük.

Lafı fazla uzattığımın farkındayım ama Iverson da Philadelphia'dan ayrıldığından beri, durum bu doğrultuda ilerlemekte. Philadelphia'nın elinde şu an potansiyelli genç oyuncuları var ve bu sezonki şanssız sezonu saymazsak, geçen seneki Detroit serisindeki oyunları hangimizi heyecanlandırmadı? Denver zamanını anlatmaya gerek yok; yetenekli ama olgun olmayan bireysel oyuncular, tek yönlü basketbol, olmayan oyun karakteri ve kenar yönetimi, otoritesi vs. Sonuç, play-off maçının devre arasında NFL draftı izleyen bir takımdı. Ama onların bile Iverson yerine Billups'la bir başka oynadıklarını gördük bu sene. Geçelim Detroit'e, her ne kadar biraz finansal bir takas olsa da bu, takım kimyasına hiç oturmadı Iverson. En büyük problemi, Iverson artık savunma yapmıyor, yapamıyor. Zaten çok üst düzey bir savunmacı değildi ama Detroit'in yıllardır Billups'la en uç noktada başlattığı o oyun karakteri, Iverson'la yerle bir oldu. Ki o pozisyon da şişti, elllerinde Stuckey gibi hakkaten güvendikleri bir genç oyun kurucu var ve hücumun en önemli parçalarından biri olan Rip var. Iverson problemi bu noktada çok önemli işte, çünkü rakip guard'ları savunamıyordu (ki 1 numara oynadığı maçlarda rakip guard'lar hep ortalamalarının üstünde skor yaptılar.) ve 2 numaraya geçtiğinde topu elinde istemesinden dolayı, Detroit playbook'unun en etkili hücum oyunlarından olan sert uzun pick'lerini Rip'in topsuz kullanıp, şut ve skor bulması veya rakip savunma rotasyonunun dengesini bozması silahını kullanamamalarını sağlıyordu. En mantıklı çözüm bench'ten gelmesi ve ikinci beşe liderlik yapmasıydı. Belki, gelecek sene burada olmayacağını bildiği için bu fedakarlığı yapmak istemedi ve Michael Curry'nin de saha içi ve saha dışında çok yetersiz bir koç olarak durumu çok iyi taşıyamadı ama sürekli ne kadar olgunlaştığını söyleyen ve rekabetçiliğiyle bir döneme damgasını vurmuş bir adam olarak, Iverson bu arızayı çıkartmamalıydı.

Geçen gece, Iverson'ın yapması gerekeni, geçen seneyi Maccabi Tel-Aviv'de geçirmiş olan, Will Bynum yaptı. 1 sayı geride girdikleri Bobcats maçının son çeyreğinde, tam 26 sayı atıp maçı Pistons'a kazandırdı. Bunun önemi Detroit için bir kulüp rekoru olması bir kenara, içinde Iverson'a ve egosuna çıkarılması gereken bir ders barındırması.

Lebron James: It is not fair

Spikerin mola alındığı sırada söylediği cümle bu. Videoyu izleyince siz de aynı şeyi düşüneceksiniz, adaletli değil bu adama karşı oynamak. Belki izleyenler olmuştur ama ben bu kısmı kesintisiz izlememiştim. Huzurlarınızda:

Pinpointing an area

Guus Hiddink Şampiyonlar Ligi'ni kazanabilirse, kariyerindeki son soru işareti mücadeleyi de kayıpsız geçecek. Maçın ilk 50 dakikalık bölümünü izleyebildim. Chelsea başlarda oyunu geride kabul etti ve ilk yarının ortalarıyla birlikte Drogba ve Kalou'yu kenarlara açıp çizgi halinde yüklenmeye başladı. Zaten analizli yorum işine girmeyeceğim. Sadece Hiddink'in maç sonu açıklamasını aktaracağım, bana göre tüm yorumcuların yapabileceğinden güzel özetlemiş:

We pinpointed areas in our opponents' side where we could hurt them. The team could smell that and they took advantage. We talked about that situation again at the break and made sure we continued in the same way.

We started very sloppily, the jobs we were doing in defence were not as good as they could have been. We let them score far too easily, but I can only compliment my team for their recovery from that set-back. Straight afterwards we could have equalised on two occasions.

But we reacted well, we scored with a very good set-piece and from then on the confidence flooded through our team. If you feel the opponent can be hurt in some part of their team, it would be stupid not to go for it.

Yani;

"Rakibimizin alanında, onlara en çok zarar verebileceğimiz bölgeleri belirledik. Takımım da bunu hissetti ve kendi yararına kullandı. Devre arasında bu konuda ikinci bir fikir alışverişinde bulunduk ve ikinci yarıda aynı strateji ile hareket edeceğimizden emindik.

Kötü başladık ve defansta yaptıklarımız, yapabileceklerimizden kötüydü. Gol atmalarına çok kolay izin verdik, ama bu aksilik sonrası maçı çevirdikleri için takımımı sadece tebrik edebilirim. Hemen devamında beraberliği yakalayacak iki pozisyon bulduk.

Ama iyi toparlandık, çok güzel bir duran top ile golü bulduk ve sonrasında takımın tamamı müthiş bir güvenle oynadı. Eğer rakibinizin bazı açıklarından faydalanabileceğinizi hissederseniz, bundan faydalanmamak aptallık olur."


fotolar (son iki): ESPN Soccernet

Mission: Accomplished

Dün akşam sahada oynayan Barcelona hakkında ne yorum yapılır, ne yazılır bilemiyorum. Ben, bunca yıldır, bırakın Bayern'in bu duruma düşmesini, iki baş Avrupa takımının maçında bu kadar ezici bir üstünlük hatırlamıyorum. 4-0 bitti ama Barcelona kaç-0 istese o şekilde bitecek gibiydi maç. Fazla İspanya maçı seyredemedim bu sene ve hâlâ da şoku içerisindeyim.

Tek bir noktaya değinmek istiyorum. İlk yarıda Henry'nin kramponlarının Butt'un çimentoya bıraktığı izi, İspanyol reji sağolsun, her açıdan, her şekilde izledik. Bir kere göster, geç, ama lafım buna değil. Thierry Henry, o pozisyonda pozisyon icabı mı Butt'un suratını dağıttı. Bence evet ama hayır diyene de itiraz etmem. Sonuçta herifin niyetini bilemem elbette, hem de sicili bu açıdan gayet parlak bir futbol ikonunun. Ancak, elbette pozisyon cereyan ettikten sonra rakibine verdiği zararın şiddetini ve ciddiyetini anlayacak kadar fiziksel mücadelede bulunmuştur. Kendisine de bir darbenin geldiğinin farkındayım. Ama yanlış anlamadıysam, pozisyon cereyan ettikten sonra hakeme isyankâr bir bakış fırlattı. Butt'tan ne pozisyondan sonra, ne de maçın devamında bir özür diledi. O şiddette bir ayak darbesi, hem de kramponlarla, suratını yara bere içinde bırakmakla kalmayıp, daha ciddi bir hasara da neden olabilirdi. Kenarda tedavi görürken de yanındakilere bir şeyler söylüyor, bir yandan da göz ucuyla Butt'a bakıyordu. En azından bir özür dileseydin be baba. Yapma baba!

Gerisini pek kurcalamayacağım. Sadece, Barcelona'nın Man Utd-Liverpool-Chelsea üçlüsüne karşı bu performansı tutturamayacağını, pas yüzdesinin düşeceğini öngörmek çok da iddialı olmaz sanırım. Bayern gerçekten kadrosu karşılığında felaket bir oyun oynuyor. Hiç direnç gösteremediler. Üç tane pas yapmanın bir yolunu bulamadılar. Barcelona'nın ileride kurduğu gölge baskıya bir sürü top kaybettiler. Klinsmann'ın da artık modern futbolu biraz keşfetmesi gerek. Hücum etmek iyi, güzel ancak karşına böyle bir takım çıkar, nefes aldırmaz işte. Barcelona'nın da bir sonraki tur için ayağının yere basması lazım. Zaten Henry bu tipte bir demeç vermiş. Guardiola'ya da biraz sakin olmasını öneririm. Alt tarafı bir pozisyon be abi, ne bağırıyorsun o kadar? Bu detaylar dışında, Barça'ya tekrardan tebrikler, ve de muhtemelen Hiddink'e bir sonraki sınavı için başarılar. Seversin sen hocam.

Hulk & Evra

"Yeter lan! Nedir senden çektiğimiz!"

Bir klasik, bir yarı-klasik

Bu akşam L'Pool - Chelsea izlemek arzusundaydım (hâlâ o arzuyu taşıyan varsa uydu alıcısını Intelsat'a çevirip KNR'yi deneyebilirler), ancak açıklamalra falan bakınca Barcelona - Bayern'in daha cazip olduğunu farkettim. Bu, gerçek bir klasik olan bu maçı önce yazmamı engellemez.

Bir kere yıllardır ne dedik? Sir Rafa Benitez Şampiyonlar Ligi uzmanı ve hastası, her zaman daha çok önemsiyor ve kadrosunu ona göre kuruyor, vs vs. Ama bu sezon durum farklı. Rafa uzmansa Hiddink daha uzman bu tip elemelerde, defalarca, değişik seviyelerde gördük. Rafa hoca da zaten olayın bu boyutunu anlatmış basına, "Sir Alex bizim tarafımızı tutacak çünkü elenirsek lige daha fazla konsantre olacağımızı biliyor" demiş. Sizleri bilmem sevgili sporseverler, ama ben bu lafı yutmam. Liverpool'un Şampiyonlar Ligi'nden elenmesi nasıl olacak da ligi kazanmaları için daha şanslı olmalarını sağlayacak, sen zaten rotasyonunu yapıyor keyfine bakıyorsun. Forvette Torres'i milli maçlarda kötü gördüm, Hiddink de bunu görmüştür elbet, ama bu işi ne kadar ciddiye alır ya da alıyor bilmiyorum, bu maça özel taktik ve motivasyonlarını uygular mı benim için bir muamma, Rusya'ya ve Güney Kore'ye büyük turnuvalarda yarı final oynatmış bir adamı heyecanlandırır mı şu maç?

Liverpool ve Chelsea olaya farklı bakıyorlar, Chelsea'nin bu sezon kupasız geçme riski var, gelecek sezon için planlar yaptıklarını anlatıp duruyorlar zaten. Rafa ise bence başarı içinde boğulmuş gibi şu an. Dün Man Utd'ın yaşadığı düşüşün bir benzerinin bu gece Anfield'da olmasını olası görüyorum. Mascherano'nun yokluğunu da fazlasıyla hissedecekler. Seri için favorim Chelsea ancak bu maçta da beklenenin aksine over ihtimali görüyorum.


Bayern Barcelona'da konuşacak daha çok malzeme var aslında, Guardiola takımının savunma yapma konusunda o kadar da iyi olmadığının farkında, Bayern de eski Bayern değil savunma konusunda, meşhur Real deplasmanları gibi kapanacaklarını zannetmiyorum. Zaten iki hoca da saldıracaz demiş, Klinsmann ek olarak onlarda Messi varsa bizde Ribery var demiş. Hadi ordan!

Bayern'in tıpkı Real'in Nou Camp'ta uyguladığı gibi özellikle Messi'ye sert oynamasını bekliyorum, ilk 15 dakika böyle bir sindirim mücadelesi ile geçebilir, Barcelona kesin gol bulmak isteyecek ve agresif olacaktır o dönemde. Bayern'in bu uygulaması tutarsa ilk yarının son bölümünde ve ikinci yarının tamamında tempolu ve akan bir oyun görmemiz olası. Üst seçeneğini işaretlemekten korkmayın iddaa doldururken, benden tavsiye. Iniesta da oynayacakmış sanırsam, Hamit'in de düzeldiğini okudum. Umarım tam kadro çıkar iki takım da. Yoksa pişman oluruz maç seçimine.

Kanımca 5-1'lik hezimetin etkisini de pek görmeyiz Bayern üzerinde, bu maçların havası başka olur. Fotoğrafta görüldüğü üzere!


fotolar: Yahoo! World Soccer

Şampiyonlar masasında lokum yok

Şampiyonlar Ligi'ni doya doya izlemeyi özlemişim. Huyumdur, bu tip büyük organizasyonlarda eleme turlarına gelindiği zaman iki başaltı takımın mücadelesini izlemeyi tercih ederim. Eğer varsa. Porto da, UEFA ve CL şampiyonluklarıyla başlayan Mourinho aşkı, tiyatro'da gelen zafer, sonrasında çok kısa sürede yeniden yapılanan kadro ve üst seviyede tekrar edilen başarılarla dolu, çok renkli bir menü sundu bize yıllarca. Çok saygı duyduğum, aynı zamanda transfer ve başarı stratejisini de bizim klüplerin örnek alacağı düzeyde tutan bir klüp.

Dün maçtan önce çok fazla ilgili değildim aslında, Liverpool - Chelsea klasiğine konsantre olurum diğerlerine göz ucuyla bakarım diyordum. Man Utd'ın iki sezon boyunca oturttuğu şablon ve fizik güç farkıyla Porto'ya pek nefes aldırmayacağını tahmin ediyordum. Asıl izlemek istediğim maç, yine başaltı sevdamdan kaynaklı, Arsenal - Villarreal idi. Digiturk sağolsun İngiltere'den uzak kaldık, İspanya'da da Ntv şifre giriyor, çulsuz sporsever n'apsın? Doğal olarak Man Utd'ın ligde son beş maçtaki düşüşünü, patır patır dökülen kırmızı kartların sebep ve sonuçlarını çok fazla bilmeden oturduk ekran başına.


Porto beklediğime yakın bir onbirle sahadaydı, defans dörtlüsü zaten çok az değişiyor, sadece sol bekte Fucile görmeye alışmışken adını sanını bilmediğim bir arkadaşı koymuşlardı. Bir de, forvetin arkasını Sektoui ya da Mariano ile ikilemelerini beklerken, sezon başında izlediğim ve pek de bir şey anlamadığım Hulk'ı gördüm. Sonradan öğrendim ki herif 11'e demiri çakmış aradan geçen zamanda. Ona değinmeden yoruma girmek olmaz zira herif öyle bir oynadı ki, Ronaldo'nun saçındaki jöle miktarı gibi detaylara girmeye fırsat bulamadı yayıncı kuruluş spikerleri. 5 milyon € karşılığında Japonya'dan alınmış kendisi, üç sezonda üç farklı takımda gollere doymamış oradaki kariyeri sırasında, evvelinde de Portekiz liginde fazla fırsat bulamamış. Porto'nun stratejisinin gördüğü takdir temelini buradan alıyor kanımca, hücum hattındaki üç oyuncu da ya tanınmamış, ya da önceki takımlarında parlayamamış ve gelişim sürecini de tamamladıktan sonra, yani 22-23 yaşlarında klübe gelmiş oyuncular. Mesela Rodriguez, Fransa'da pek parlayamayıp Benfica'ya kiralanmış, sonra da 6 milyon € gibi vasat bir bonservisle Porto'ya gelmiş. Lisandro'yu Arjantin'den transfer etmek için ise 2,5 milyon € yetmiş.

Demek istediğim, Porto bu adamlarda önceki klüplerinin göremediği bir şeyler görmüş. Önceki klüpler de Monaco gibi, Benfica gibi Porto'ya göre hedefleri çok daha düşük takımlar. Bunun adı oyuncu izlemektir, taktik disipline sahip olmak ve oyuncu alırken sisteme ne kadar uyacağını hesap etmektir, yani bizim ülke futbolu olarak taş devrinde kaldığımız bir alanda mükemmeliyetçiliktir. Kadro mühendisliğidir, yatırımdır, çalışmadır. Tüm bunların üzerine iyi antremandır, Güney Amerika ağırlıklı bir kadroyu Man Utd ile baş edecek fiziksel güce çıkaracak klüp yapısıdır.

Man Utd'a atlamakta fayda var. Alex Ferguson elindekinin en iyisini mi yaptı bu maça çıkardığı kadroda? Bence hayır. Ama Evans'ın hem topu Rodriguez'e vereceğini, üstüne bir de çalım yiyip boş şut attıracağını herhalde hesap etmemiştir. Sanırım bunu hesap eden Porto idi. Defanslarını ileride kurup Man Utd'ın zayıf karnı olan Carrick-Fletcher ikilisine yüklendiler, orayı hem defansla hem de ofansla ayırınca Scholes da geri planda kaldı. Bruno Alves o hatayı yapmasa belki de daha kötü bir sonuç çıkabilirdi maçtan, ev sahibi adına. Maçın tartışmasız yıldızı Hulk sol açıkta başladı, müthiş bir fizik dayanıklılık ve sürat gösterdi maç boyunca, Rodriguez yorgun düşünce sağa geçti ve Evra'yı da baya zorladı. Man Utd'ın otomatikleşen pas örgüsü durumu biraz kurtardı, özellikle 1-1'den sonra. Tevez'in golünü ne yalan söyleyeyim kaçırdım, ama nasıl kaçırdım? Bir baktım top sağ kanatta, önüme eğildim kafamı kaldırdım gol. Sir 1-1'e razıydı bence ve bu gol de tuz biber oldu ama sonra Man Utd kötü bir hatayla golü yedi. Hem de Gary Neville yaptı hatayı. Sir'ün bu eskilere saygı tutkusu da olmasa?

Kanımca Sir dersini iyi çalışır ve rövanşta net bir galibiyetle turu geçerler. Ama Porto da sonuna kadar bu ligin demirbaşı olacak mantalitesi sayesinde.


Arsenal'in bu turda eleneceğini düşünüyordum dünkü maçtan önce, hâlâ da öyle düşünüyorum. Güzel kadro, güzel futbol ama bir şeyler eksik bu takımda. Fabregas'ın döneceğini bilmiyordum, tatlı bir sürpriz olmuş. Ama tüm bu teknik orta saha, top tutan forvet, hızlı ve blok olarak çıkan bek-orta saha kombinasyonu güzel de, Fabregas+Denilson+Nasri+Walcott da biraz zayıf kalıyor be abi... Sürat ve teknik futbolda elbette ki bir çok kapıyı açar ama takım kendi içinde Flamini'sini, Gilberto'sunu arıyor gibi geliyor bana. Nitekim tamamını izlediğim ilk yarıda orta sahada boğdu Villarreal, pas akış musluğunu kıstı, gelgelelim Adebayor o nasıl bir gol arkadaş. Şapkamı çıkartıyorum. Ama Villarreal bu takıma deplasmanda gol atar. Teknik bir yorum değil sadece içgüdü. Arsenal altından kalkar mı, göreceğiz.


fotolar: ESPN Soccernet

Yao Ming

Nostalji 4 - Bir zamanlar Duke

Mike Gminski - 1980


Grant Hill & Christian Laettner - 1992

Mike Krzyzewski & Jay Williams - 2001

Nostalji Serisi

fotolar: CNNSI

BG draft'ta

Bugün itibariyle NBA'e adım atacağını açıkladı Griffin, bir numarada gitmesinin muhtemel olduğu draft'a katılacağını açıklayarak. Ayrı bir iletide kendisiyle ilgili bir dosya hazırlayacağımı söylemiştim, o sebeple buyrun.

Öncelikle, NCAA'i yakından takip etmeyenler için, kendisi bir freshman değil, sophomore. Yani kolejde ikinci sezonunu tamamladı. Geçtiğimiz sezon Derrick Rose ve Michael Beasley'nin klasmanında olmasına rağmen adı pek fazla duyulmamıştı. Bunun elbette ki bazı mantıklı sebepleri var. Öncelikle, herifin fiziği bu seneye göre gerideydi geçen sene. Net bir şekilde doğrulayamadım; ancak boyunun 7-8 santim kadar uzadığı söyleniyor. Özellikle genç takımdaki basketbolcuların hayalidir, "ulan beş santim daha boyum olsa A takıma çıkardım ha" yorumlarıyla süslenen, aniden boy uzama sürprizi. İşte o sürpriz bu arkadaşa çarpmış. Gerçi boyunun kısa olduğu geçtiğimiz sezon da aynı pozisyonda oynuyormuş ve istatistikleri de dikkat çekici ama bu sezon ile karşılaştırınca? Biraz ilerleyelim derim.

İkinci önemli sebep, geçtiğimiz sezon sol dizinde "sprained MCL" yani dizin tam önünde kalan bağların esnemesi problemiyle karşılaşıp sezonu kapaması ve artroskopi olması. Doğal olarak henüz çok genç yaşta böyle bir sakatlık yaşayarak şüpheleri de üzerine çekti ama bu durum onun kolejde bir yıl daha oynamasını ve belki de bir numarada seçilmesini sağlayacak sıçramayı gerçekleştirmesini sağladı. Bu dönemde ailesi ve abisinin müthiş desteğini görmüş. Abisinin takım arkadaşı olduğunu da belirtelim.

Bir diğer önemli sebep de, bu sezon neredeyse kırmadık rekor bırakmayarak NCAA tarihine adını kazıması. Bu sezon yarım bıraktığı Texas maçıyla birlikte 35 maça çıkıp 30 double-double yaptı ki bu David Robinson'ın 31 maçlık rekorundan sadece bir eksik. Sakatlanmadan hemen önceki maçında da "Valentine's day Massacre" olarak bilinen 40 sayı 23 ribaund'luk bir performansı var. Üzerine NCAA şampiyonu Tar Heels'a karşı oynadığı oyunu ekleyin.

Şu anki profili, Charles Barkley formatında bir oyun oynayan ama geçtiğimiz sezonki fiziksel sıçraması sayesinde 2.08'lik bir Charles Barkley haline gelen bir oyuncu olarak tanımlayabiliriz. Müthiş güçlü, müthiş atlet. NCAA'e bir gömlek üstün geliyor fizik olarak, NBA'de bu böyle olmayacak ama yine de adapte olmaması için bir sebep yok. Babasının bir basketbol koçu, abisinin de oyuncu olması da oyunu nasıl bu kadar bilerek oynadığının önemli bir göstergesi. Son olarak hangi lotarya takımının kendisine en uygun olduğunu düşündüm. Şöyle bir sıralama çıktı:

1- Thunder: Hem memleketi, hem Westbrook-Durant-Green gibi fenomen bir üçlüye eklenecek olmak, hem koşan bir takımda müthiş istatistikler yapabileceği gerçeği... Sezon içinde ya da 2010 yazında alınacak All-Star bir uzun ile Thunder'ın adını sandığımızdan çok daha çabuk tepelerde görebiliriz.

2- Grizzlies: Gasol pasör bir uzun ve uzun rotasyonunun skor yükünü tek başına çekebilecek Griffin'in yanında da müthiş bir tamamlayıcı olacaktır. Grizzlies de Griffin eklemesi ve Conley-Mayo-Gay-BG-Gasol beşiyle erken gelecek başarılardan sadece doğru bir koç uzaklığında olacak.

3- Kings: Pasör bir uzun olan Hawes ile beraber oynamak onun için müthiş bir avantaj olabilir. Dakikalarını da Thompson ile paylaşacağını düşünürsek Sacramento halkının uzun rotasyonuna dönüp bakmasına gerek kalmayacak.

14- Wizards: Jamison'la daha yeni kontrat imzalandı, ayrıca Griffin Arenas ve Butler'dan top bekleye bekleye karalar bağlayacaktır.

15- Bucks: Aman yarabbi...

16- Clippers: Hadi kaçtım, görüşürüz.

Michael Jordan: Fotolarla bir efsane

29 Mart 1982

20 Nisan 1986

7 Mayıs 1989

18 Şubat 1991

1 Kasım 1994

18 Mayıs 1995

14 Haziran 1998

16 Nisan 2003

fotolar: CNNSI

Michael Jordan

Ozan resimlerini koymuş, dün geceki Hall of Fame girişi organizasyonundan. Bayan Stringer bana "stranger" geldi, tanımıyordum, bayan basketbolunun kolejde efsane koçlarından biriymiş. Jerry Sloan büyük koç, Stockton ve Robinson da büyük oyuncular. Herkesin bildiği bir şeyi tekrar yazmamın sebebi, onlara saygısızlık yapmadan bir kelam etmek. Jordan için daha büyük bir şeyler yapılmalıydı, bilmiyorum anladınız mı demek istediğimi ama, Michael Jordan o, bu lige ve bu spora verdiklerinin karşılığında Tanrı olmayı hakediyor, mesela birkaç ay sonra finallerin ilk maçından önce dev bir tören yapılsa şık olmaz mıydı? Hall of Famer olmak da kolay birşey değil ama MJ'den bahsediyoruz ve dediğim gibi bu töreni görünce, benim biraz dudağım büküldü.

Şam

batug'dan:

suriye'nin başşehrinde sinan abi'nin kalfalık dönemi işi camiin bahçesinin girişi. çekerken buraya iyi gider diye düşündüğümü hatırlıyorum ya da tamamen atıyorum. ondört kasım ikibinsekiz. şam'da madridli var. torinolu da.

Nostalji 3 - Slaven Bilic

Kaynak: Globus

Nostalji 1 - Ruud Gullit & Francesco Toldo
Nostalji 2 - Dr. J