Sürpriz mi?

Rubin gerçekten Inter’i grubun dışına itebilecek, Barcelona’dan 4 puan alabilecek bir takım mıydı? Dinamo ve Rubin’in iki ağır toptan toplam dokuz puan çalması bir sürpriz miydi, yoksa bu grup dengeli ve zor muydu?

Bana göre her ikisinden de biraz var. Rubin’in bu grupta iki maçını izledim. Biri Barcelona’ya, biri Dinamo Kiev’e karşıydı. İki maçın arasındaki en belirgin fark, Barcelona karşısında rakibin kazanma açlığından faydalanmaları, Kiev’e karşı ise kendi kazanma açlıkları içinde kaybolmalarıydı. Daha teknik açıklamak gerekirse, çok fazla çıkmayan bir defans kurguları var, Semak bu defansa olabildiğince yakın oynuyor ve her ne kadar savunma görevleri daha belirgin olsa da, hücum alanındaki Dominguez ve Gökdeniz/Boukharov ikilisine topları o taşıyor. Savunma yapmayı iyi biliyorlar ve Dominguez’in liderliğinde yakaladıkları boş alanları iyi kullanıyorlar. Normal şartlarda kullanması tercih edilen diziliş, en önde deplasmanlarda hızlı Gökdeniz’i, içeride ise boğa kuvvetindeki Boukharov’u konumlamak ve arkasına Dominguez ile bir köprü kurmaktır. Kurban hoca en öne Dominguez’i koyuyor ve Roma’nın 4-6-0’ı gibi olmasa da, oyunu yönlendiren oyuncunun en uçta olmasının esas olduğu bir hücum planı içinde. Semak’ın da zaman zaman defansın arasına sızıp oradan topu taşıdığını hesaba katarsak, uç noktalar arasındaki bağlantıların Rubin’in başarısında kilit rol oynadığını söylemek yanlış olmaz.

Bu takım içeride Barcelona’ya pozisyon vermezken, Dinamo Kiev’e karşı da pozisyon bulamadı. Bunun ilginç olmadığını düşünüyorum zira CL’de karakteriniz dışına çıktığınızda genelde başarısız olursunuz. Nitekim son haftada Inter deplasmanına çıktılar ve gruptan çıkmak için bu maçı kazanmak zorunda olduklarını duyduğumda kaybedeceklerini düşündüm. Inter de, Barcelona da iş başa düşünce kazandılar, hele Inter’in Kiev deplasmanındaki galibiyeti grubun gidişatı için bir mesaj niteliğindeydi, 85’te 1-0 mağlup olduklarını düşününce.


Kiev’in elde ettiği puanlar, Rubin’in aksine kadro kalitesinden kaynaklanıyordu. Forvette Ukrayna’nın şu andaki en iyi forveti Milevskiy ile birleşen Shevchenko. Orta sahanın ortasında defansif görevleri hayli yüksek olan Vukojevic ve Mykhalik, ki ikisi de top kullanma becerisine sahip. Defansta yine ayağına top uyan isimlerden Almeida ve Yussuf. Kanatlarda Magrao-Yarmolenko, beklerde eski orta sahalardan Eremenko ve Betao. Diano Kiev, bu kadroyu korumayı başardığı takdirde hem Shakhtar’ın hali hazırda çatırdamaya başlayan Güney Amerika egemenliğini bozar, hem de yakın bir gelecekte CL’de tur atlar.

Barcelona’ya çok fazla dokunmak istemiyorum. Ne kadar iyi bir takım olduğunu biliyoruz ve kimle oynarlarsa, ne kadar sertlik görürlerse görsünler, kendi iyi oldukları şeyleri yapmayı başarabiliyorlar, olmadı Messi Kiev maçındaki gibi ortaya giriyor ve oradan çözüyorlar işi. Ekstradan dayatılan kupalar sonucunda lige de, CL’ye de yavaş girdikleri ortada ama Inter galibiyeti bu turda onlar için referans alınacak maçtır.


Inter’in de alması gereken çok yol olduğunu ve Mourinho’nun elinde istediği gibi şekillendirebileceği bir kadro olmadığını düşünüyorum. Mücadele gücü, orta saha baskısı gibi öğeler Stankovic dışında pek yok. Forvette Milito, Eto’nun da verimini azaltan bir yavaşlıkta. Daha fazla Balotelli görmeliyiz gibime geliyor ama Mourinho ondan daha iyi bir bitirici olan Milito’yu tercih ediyor, orta sahasına uyumlu bir forvet hattı yaratmak için. Tahmin ediyorum ki, Mourinho bütün bilgisini ve hünerini Chelsea serisinde gösterecek ve geçemediği takdirde Inter’den ayrılacaktır. Çünkü bu kadronun günümüz temposuna uymak için değiştirmesi gereken çok parça var.

Ölüm grubu!

Man Utd, CSKA Moskova ve Wolfsburg. Yaklaşık 20 sezondur oynanan Şampiyonlar Ligi’nde bu tip grupların hangi takımlara, ne şekilde fayda ya da zarar sağladığı bilinmektedir, istisnaî durumlar dışında da alternatifini görmek zordur. Bir taraftarın da, teknik direktörün de aynı açıdan bakıp, gördüklerini iyi özümsemesi ve göremediklerini de aynı resme farklı açılardan bakarak görmek gereklidir.

Beşiktaş’ın ve o kalibrede yer alan diğer takımların en sevdiği grup tipi bu olmalıdır: grubu domine edecek ve maç seçme lüksüne sahip olacak bir ağır top, arkasından tercih edilebilir bir ikinci torba takımı ve son (yahut üçüncü) torbadan birinci torba dışındakiler ile çarpışan, birinci torbadan puan alma potansiyeli taşıyan bir son torba takımı. Wolfsburg belki son torbadan beklenen profili karşılamıyor, fazla güçlü kalıyordu ancak onların da neredeyse tüm kadrosu (tümü de olabilir, bilgi sahibi yorumda paylaşsın) CL bâkiri isimlerden oluşuyordu, geri kalan tercihlerden Standard ve Unirea sadece Beşiktaş’tan puan alarak bütün umutları tüketebilirdi.

Bu grup öncesinde ben kağıdı kalemi elime alsam, ilk puanı içeride birinci torba takımına karşı yazarım. Beşiktaş bu maçı ilk haftada oynadı ve bu da bir avantajdı, henüz form tutma trendine girmemiş, bu maçta puan kaybetme lüksünü göze alabilecek, en önemli oyuncusunu kaybetmiş ve oyun düzeninde beklenilenin biraz dışına çıkmak durumunda kalmış, kısacası 3. ya da (planların yolunda gitmesi ve grubun yakın puanlarla devam etmesi halinde) 6. Hafta oynanacak bir maçtan daha elverişliydi. Beşiktaş bana göre doğrusunu yapıp bol kademeli, orta sahayı ele geçirmeye çalışan defansif bir kurguyla oynadı, puana da fazlasıyla yaklaştı. Sonrasındaki fikstür daha zordu artık, dış sahada asıl rakiplere karşı iki maç ve sonrasında muhtemelen kazanmanın zorunluluk olacağı iç saha maçları.


Bu tabloda Wolfsburg deplasmanında alınan bir puan başarıydı belki, ama Beşiktaş’ın gruptan çıkmasını sağlayacak ofansif kurgudan yoksun olduğu aşikârdı ve takım henüz deneme bile yapmamıştı. Bu noktada Mustafa Denizli’nin açıklamalarını yanlış buldum ve sonraki maçlara etki ettiğini düşünüyorum. Wolfsburg karşısında oyuncuların üzerindeki baskı elden geldiğince alınmalıydı ama o bu baskının üzerine yük bindirdi. Belki gerçekçi olan Euro Cup hedefi düşünüldüğünde beraberliğin makul olabileceği bir maçtı ama öyle olmadı. Beşiktaş ilk kez denediği hücum ağırlıklı futbolda bocaladı, Denizli yanlış hamleleriyle tuz-biber ekti, sonuç Türk futbolunun alışkın olduğu kötü bir mağlubiyet…

Sonrasında gruptan çıkma şansları kadar, Euro Cup ihtimali de zorlaşmıştı, Man Utd galibiyeti de bu durumu değiştirmedi CSKA’nın çıkışı sonrası. Son maçta, maç 1-1 olduktan sonra oyuncuların ve taraftarın düştüğü psikolojik girdabın, bir puan ve biraz para kazanma ihtimali varken ve gol de atılmışken bütün direncin kırılmasının sorumlusu Mustafa Denizli.

Wolfsburg bana en başından beri daha iyi gözüküyordu Man Utd dışındakiler arasında. İlk maçı kazanıp, ikinci maçta kırmızılara diş bileyince daha net gözüküyordu bu. Onların hatası içeride Beşiktaş’a puan kaybetmek oldu, ama o puanı kazansalardı İnönü’de bu kadar rahat kazanabilirler miydi? Burada CSKA’nın hakkıymış demek gerekiyor. Onlar fikstür avantajını değerlendirdiler, ara maçlarda Man Utd’dan puan aldılar ve başardılar. CL’de de gruptan çıkmak bu kadar kolay aslında, resmin içinde kaybolmamak ve CL’yi de her sezon oynadıkları bir lig gibi değerlendirebilmeyi bilmeleri gerekir teknik direktörlerin. Denizli’nin hatası da bu belki de, yoksa 12 maçta sadece bir galibiyet alabilmiş olmasının açıklaması yok.

Esintiler

Şampiyonlar Ligi ikinci tur kuraları bugün itibarıyla çekildi. Grupların hemen ardından iki maçlık eleme oynanma fikri alındığından beri hem maç yoğunluğunu, hem sürpriz ihtimalini hem de ulusal liglerin üzerindeki tartışmasız egemenliğini kaybettiğini düşündüğüm organizasyonda son 2-3 senedir olduğu gibi yine favori takımlar birbiriyle eşleşmiş, ikinci tura yakışmayan bazı müsabakaların tarihi atılmış. Bu sezon, önceki iki sezona göre teğet geçmiş sayılırız CL’yi, üvey evlat muamelesi yaptık (hangi organizasyona yapmadık ki?). Bu sebeple, ikinci tur kuralarına, ilk turu ve geçmiş sezonları kapsayan ufak bir yazı dizisiyle karşılayalım diyorum. Zaten Alp hocam uzun süredir makarasını yaptığımız, UEFA’nın desteğiyle makaradan komplo teorisine dönen, artık teoriden de çıktığına inandığım bir şekilde Mourinho baba kucağına verilmiş, o yazının ardını toplayıp önünü düzelterek devam etmek iyi olur.

Birinci turda pek çok sürpriz oldu, kim hangisine sürpriz der onu bilemeyiz -zira “ben demiştim” furyasının başını alıp gittiği bir dönemden geçiyor Türk medyası, herkes her sonucu tahmin etmiş; Rubin aslında zaten bu ışığı veriyormuş, Bordeaux konusunda geçtiğimiz sezon Galatasaray eşleşmesi öncesi-sonrası yorumların takıldığı çarklara ben dokunmuyorum bile, hele “İtalyanların deyimiyle invincibile” adledilen Barcelona’nın yaşadığı tökezlemeyi normal bulanlar? Ben en az sürprizden en çoğa doğru gideceğim, o sebeple önce G-H grupları.

Bu Arsenal ve Sevilla görece en kolay grupları çekmişlerdi, sürpriz ihtimali sıfıra yakındı zira hem topçular, hem artistler çok tempolu ve atak oynayan, fizik gücü üst düzeyde oyunculardan kurulu ve ikisi de zayıf takımlara karşı rahatlıkla fark yaratabilecek düzeyde kadro istikrarına sahipler. Bu iki takımı ancak defansif kurgusu oturmuş, orta sahanın hücuma yakın bölgesinde top kazanabilen ve bu topları da –bu iki takımın top kaybı sonrası yaptığı- rüzgar baskıyı dindirebilecek pas yüzdesine sahip takımlar durdurabilir ki o takımlar da bunu yaparken pek zorluk çekmiyorlar, son iki sezondur. Bu iki grubun da ikinci torba takımının nasıl o torbaya girdiklerini anlamış değilim, organizasyondaki “şampiyon takım sayısının artırılması” sonucu olsa gerek; ancak bir tarafa bakıyorsun Inter ya da Real Madrid, öbür tarafa bakıyorsun bunlar, garip oluyor, hâliyle.


C, D ve F’de ilk iki torba takımları çıktı, C’de Milan’ın Zürih’e 5 puan kaybedip Real’i deplasmanda yenmesi klasikler arasına girer diye düşünüyorum. Şu kadro, Milan’ın posası sayılabilir, Ancelotti’nin beş sezonda üç final oynattığı Milan’ın ideal 11’inden Nesta-Dida yanında orta saha komple aynı desek abartmış olmayız, Real maçını kazanan Pirlo-Ambrosini-Seedorf orta sahasını görünce. Milan hakkında söylenecek en net yorum, Pato’nun transferi sırasında anlatıldığı kadar efsane bir golcü olmadığı ama orta sahanın tıkırında olduğu sert maçlarda kendini kenarlarda kaybedip etkili olabilen şık bir son vuruşçu olduğu. Adam ceza sahasının sağı, solu, gelişine-gidişine affetmiyor yakaladı mı. Ona rağmen, Ronaldinho ne kadar oynarsa o kadar gidecek bir takım görünümünde Milan, dişlek kardeşim pas hatalarını azaltıp rolüne daha bir adapte olmuş gibi. Real için de fikirlerimi şurada aktarmıştım. CL’de olmasa da, İspanyol liginde görüyoruz ki Los Galacticos gibi değil, dirençli ve rakibini rahatsız eden bir takım gibi oynamak istiyorlar, en azından Pellegrina(!) bunu istiyor, Ronaldo şimdilik uslu çocuk, Kaka’yı zaten bilirsiniz. Raul sevdası hafiften törpülenmiş gibi, takım içinde yaptıkları haltlar ortaya çıktıkça hafiften Raul ve Guti’nin koğuş ağası günleri bitecek gibi. Marsilya’nın orta sahası güzel, kaşar da bir takım kurdular ve ne yalan söyleyeyim bu grup çıkınca onlar için üzüldüm, fazla uzun ömürlü bir takım değil gibi geliyor bana, bir yandan da, daha kolay bir gruptan çıkmaları işten değildi.


D’de Chelsea tabiri caizse ‘güle oynaya’ tur atladı, ikinci Porto’nun kaybettiği altı puan da mavi formalara karşı. Chelsea, son maçlarda yaşadığı düşüşe rağmen, ki ben bu düşüşün de kadronun doymuşluğu ve yoğun maç trafiğine verdiği reaksiyon ile fazlasıyla alakalı olduğunu düşünüyorum, Avrupa’nın en formda, en dengeli takımı. Geçtiğimiz sezon Barcelona’yı zor duruma düşürmeyi başaran bir tek onlardı, bu sezon da Barça geçen sezonki formunu yakalayabildiği takdirde güçlü adaylardan biri olacaklar. Son maçlarda ligde Zhirkov’u dahil etme çabaları var, ufak tefek sakatlıklar da bel büktü ama en büyük sorun Cech’in formsuzluğu. Hâlâ dünyanın en iyi kalecilerinden biri ama o talihsiz sakatlık olduğundan beri Çek kaplanı gitti, az hata yapan ama kapasitesi belli bir kaleci geldi. Porto’nun vizyonunun ve başarıya giden takımı kurma tecrübesinin artık Dragao’nun çimlerinden, mavi beyaz çubukların aralarına kadar sindiğini bilmeyenimiz yok, gelen gideni, giden geleni aratmıyor. Atletico öyle böyle tökezlemiyor, izlemedim de hiçbir maçlarını ama bildiğim bir futbol gerçeği varsa, bu takım içten çürümüş ve Aguero-Forlan-Perea-Simao-Maxi gibi küflü kaşarları temizlemedikçe toparlanamazlar gibi. Asenjo-Garcia-Camacho üçlüsü yanında Agüero tutulabilir gerçi, FM’den bildiğimiz kadarıyla ama operasyon şart, olmuyor böyle.


A ve E grupları birbirine bazı açılardan benziyor. Bir tarafta Juventus, bir tarafta Liverpool dışarıda kaldı, ikisinin de yakın geçmişte bu kupayı kaldırdıklarını hatırlamakta fayda var. Hadi Juventus yakın geçmişte bir yarı-felaket yaşadı, çok yaşlanan kadrosunu yenilemeye çalıştığı bir geçiş döneminde, teknik direktörü tecrübesiz, vs. Hadi onlar gruba dört maçta 8 puan ile başladılar ve onlardan daha güçlü kadrolara sahip olduğu rahatlıkla iddia edilebilecek Bayern ve Bordeaux’ya yenilerek gruptan çıkma şanslarını son maçta kaçırdılar. Bordeaux Fransa şampiyonu, en son Lyon’u deplasmanda yendi, deplasmanda çok dişli bir takım. Bayern kötü başladığı sezonda beklenen bir toparlanma yaşadı, Van Gaal’in arkasındaki Hoeness desteği hiç eksik olmadı ve Bayern’i yönetenler bu tip krizlerden çıkmayı iyi biliyorlar.


Ya Liverpool… Açık konuşayım, şu an Rafa Benitez’in yatacak yeri yok ve ben olsam sezon sonuna kadar da beklemez, hatta grubun son maçını da beklemez ve İspanya biletini kulağına bir şey fısıldama ayağına gizlice ceket cebine koyar, sonra da cep telefonuna kontrol etmesi yönünde bir not düşerdim. İngiltere’de ve özellikle Liverpool kadar köklü klüplerde motto haline gelmiş istikrar, Rafa Benitez döneminde Liverpool için sadece bir yöne işledi. Geçmişe fazla dönmeyeceğim zira ona da burada dokundurmuştum, bu gruptan gerçeklerle anlatmaya çalışayım Liverpool’un ne kadar zor bir durumda olduğunu: Grupta iki Debrecen galibiyeti dışında üç puan almışlıkları yok, evlerinde hem Fiorentina’ya hem de Lyon’a son dakika golüyle mağlup oldular, aldıkları tek kayda değer sonuç olan Lyon beraberliği de –bana göre- Lyon’un hayli üstün olduğu bir maçta geldi. Gerrard’ın sakatlanmasıyla birlikte müthiş bir düşüşe girdiler ve Avrupa’nın başarılı takımları arasında bu kadar tek oyuncuya bağlı bir takım daha yok. Fiorentina bu grupta 15 puan aldı! Gruptan çıkmalarını, en fazla Lyon ya da Liverpool’un birinin arkasına takılarak becermelerini bekliyordum ama 15 puan ne yahu?


Next: B ve D gruplarına derin dalış, ikinci tur kuraları
fotolar: espn soccernet

UEFA'nın Mourinho ile Alıp Veremediği

Federasyonlar, FIFA, UEFA, vs. genelde sevmez Mourinho'yu. Çok da garip değil sürekli sivri açıklamar yapan, herhangi bir çarpıklığı görünce çat diye söyleyen bir adama karşı duyulan garez. Ancak bugünkü kura çekiminden sonra aklıma başka bir şey geldi. Acaba diyorum bu nahoş ikili ilişkiler kura çekimlerine yansıyor mu? Yoksa yalnızca tesadüf mü?

Tesadüf olan nedir, ondan bahsedelim. Bu sırada da geçmiş zamanda ufak bir Şampiyonlar Ligi yolculuğuna çıkacağız. 2003-2004 sezonu. Porto'nun mucize yaratıp şampiyon olduğu sezon. İlk turda eşleşilen takım Manchester United. Devamı çok da önemli değil aslında ama Lyon geliyor akabinde. Daha sonra Milan olması gerekirken Deportivo ve Arsenal/Real Madrid'den biri olması gerekirken Monaco. Ama dediğim gibi çeyrek finalden sonraları çok önemli değil keza güçlü bir takım çıkması zaten anormal bir durum değil. Burda Porto'ya kıyak yapıldı Deportivo, Monaco geldi de diyemeyiz, çünkü sürprizi bol bir seneydi ve baba takımların hepsi erken elendi. Değinmek istediğim nokta 2. turdaki Manchester eşleşmesi.

Geçelim bir sonraki sezona. Mourinho artık Chelsea'de, şampiyonluğun güçlü bir favorisi. Çektiği takımlar ise korkunç. 2. tur eşleşmesi Barcelona. Şampiyonluğa giden yolun devamı Bayern, Liverpool, Milan. 3. aşamada takılıyor hâliyle, Liverpool kahraman oluyor.

2005-2006 sezonunda grupların hemen sonrasında çekilen kura yine Barcelona. Tesadüf mü, yoksa Anders Frisk olayının bunda etkisi var mı?

2006-2007 sezonu tek ufak istisnamızı oluşturuyor. Porto geliyor ikinci turda, nispeten kolay bir eşleşme. Devamında Inter'i eleyen Valencia ve sonra yine Liverpool.

2007-2008 sezonunda Moskova'ya giden yol kolaydı. Olympiakos, Fenerbahçe, Liverpool (evet yine). Fenerbahçe süpriz yaptı desek, elediği takım Sevilla ki Şampiyonlar Ligi çeyrek finalinde Chelsea havada kapar. Ama bir dakika, Mourinho yoktu o sezon. Son yıllardaki en kolay Chelsea kurası Mourinho'nun olmadığı sezona denk geliyor.

2008-2009 sezonunda Mourinho Inter'e geçiyor ama kuralarda değişen bir şey yok. 2. turda çekilen takım Manchester United.

Ve 2009-2010 sezonu. 2. turdaki rakip Chelsea. Ha grup birincisi olsun, kolay takımı çeksin diyebilirsiniz, ama gruplar da pek birinciliğe müsade etmiyor. Mourinho'nun geçmiş gruplarında Barcelona'lar Liverpool'lar eksik olmazdı. Zaten Barcelona ve Liverpool olayları ayrı yazı konusu. Ayrıca 2. de olsa, insana bir kere bile kolay bir takım çıkmaz mı? 2 kez Manchester, 2 kez Barcelona, 1 Porto, 1 Chelsea biraz fazla değil mi?

Komplo teorisi gibi algılanmasın, dikkatimi çekti sadece. Daha önce de Ozan'la konuştuğumuz bir hadiseydi, şimdi üstüne Chelsea eşleşmesi gelince içimde tutamadım daha fazla.

Ronaldo, Messi

İkisi de birbirinin yetenek ölçütü. Sürekli kıyaslanıyorlar ve bundan zevk alıyorlar. Her ne kadar benzer mevkilerde, paralel rollerle oynasalar da, arada sırada birbirlerine gönderme yapmaktan büyük bir zevk alıyorlar. Ronaldo’nun Marsilya’ya attığı müthiş frikik golünü izledik Salı gecesi, sadece Benjamin’e özgü sandığımız akula vuruşunun bir klonunu yaptı 35 metre mesafeden; ertesi akşam bitmek tükenmek bilmeyen enerjisiyle Barcelona’nın bayıltan %78 futboluna renk kattı, kendi kazandığı faulde bizlere Hagi’yi anımsatan yumuşaklık ve şevkatle okşadı topu.

Bu ikisinin futbola kattıkları, son iki senede pek çok antrenöre kitap yaktıran, transfer rekorlarını alt-üst ettiren o müthiş yetenekleriyle sınırlı değil, aslında. Ronaldo Man Utd formasını giymeden önce tanıyan yoktu, o transferden kısa bir süre sonra U21 maçında bizim çocuklara karşı izlemiştim, çelimsizdi, bireyseldi, etkisizdi tüm yeteneğine rağmen. Yine de dünyanın en iyi futbolcularından biri olabileceğini anlatan bir yumuşaklık vardı bazı hareketlerinde, hedefe doğru giden hareketi yapmayı öğreten Sir Alex kadar, bıkmak usanmak bilmeden çalışan Ronaldo’nun da payını es geçmemek lazım bu gelişimde. Elde ettiği onca başarıya, attığı onlarca unutulmaz gole, futboluna eklediği saymakla azalmayacak boyutlara rağmen, 2008 finalindeki aciz Man Utd görüntüsü onu yeni bir hamleye itti.

Şöhrete, ilgiye, paraya, kadınlara –kısacası ilkel benlik altına gizlenmiş tüm kibir ve hırs yansımalarına duyduğu açlık kimseyle kıyaslanmayacak boyuttaydı, bunlara ulaşmak için antremanda yaptıkları yetmiyordu; çünkü onu hep United çıtasının altında tutmaya çalışan Sir’ün şevkatli kollarında teslim olmuştu en büyük rakibi ve çıtasına, Messi’ye. Bir önceki sezon da Real Madrid’e gitmek istemişti ama artık gitmek ‘zorundaydı’, çünkü Messi ile göğüs göğüs çarpışabileceği tek yer orasıydı, sadece Messi’yi değil, onun üzerindeki formanın ve etrafındaki manganın yıkılmaz görünen hakimiyetini de delmek ve böyle anılmak istiyordu: Barça’ya karşı Real’in onurunu kurtaran adam.

Barcelona – Real Madrid, mes que un derby… Mes que un teatro hatta, kimileri için daha da fazlası. Şu anda Messi ve Ronaldo için çok daha fazlasını ifade ettiği kesin. Bu göndermelerden daha çok izlemek umuduyla…

Ne dedi?

Spor Servisi'nde dinledim, sabah sabah tebessüm ettirdi. Diğer kaynaklara bakınca Fanatik'in işe yine biraz mizah kattığı ortada tabi.

“Krasiç’e ne kadar iyi bir futbolcu olduğunu, CSKA’dan ayrılıp, kariyerine Avrupa’da yön vermesi gerektiğini söyledim. O da bana, ‘Avrupa’dan teklifler var. En ciddi Liverpool istiyor, ama hoca bırakmıyor. Şu maç bir bitsin. Hocanın ayaklarına kapanacağım ve gitmek isteyeceğim’ dedi. Ben de, ‘10 senedir Beşiktaş’tayım. Teklifler geldiğinde gitmedim. Eğer kalırsan, bir daha bu teklif kapına gelmez’ diye uyardım. Kendisi de beni övdü ve güçlü bir futbolcu olduğumu dile getirdi. Bu arada Krasiç’le de İngilizce konuştum ve İngilizcemi konuşturdum!"

Kimin Yalancısıyız: Fanatik

Paranın alamayacağı şey

Zamanında Galatasaray Man Utd'ı, Frankfurt'u, Werder Bremen'i, Roma'yı yenerken ligde olmadık takımlara yenilir, Fenerbahçe'den de tarihi mağlubiyetler alırdı. Frankfurt zaferinin ve Sigma hezimetinin hemen arkasına gelen 1-0'lık Fenerbahçe galibiyetini bizim jenerasyon net hatırlar. "Avrupa'ya yakışıyor" derlerdi o zaman Galatasaray için. Sanki oraya başka takım, buraya başka takım çıkarıyor gibi...

Milan'ı o dönemlerdeki Galatasaray görünüşüne fazlasıyla benzetiyorum. İki senedir bitmiş bir takım bu, Leonardo hâlâ Seedorf-Inzaghi-Nesta-Oddo diye yazıyor kadro kurarken. Hani ellerinde Cafu olsa, onu da oynatacaklar. Yaşlı, kalecisi olmayan, eski temposundan ve savunma direncinden yoksun bir ekip. Ancak bu tip maçlara konsantre oldukları zaman da karşılarında kim olduğu farketmiyor.

Her yönüyle ilginç bir maçtı. Ronaldinho uzun süreden sonra Barnebau'ya çıktı, Kaka da ilk defa eski takımına karşı forma giydi. Milan'ın kalesinde evinde otururken koluna girilmiş, zorla Madrid'e getirilmiş gibi duran Dida var. 4 milyon €'luk kontratı bu sezon bitiyor abinin, SSK'da gün doldurmaya çalışan emekli adayları gibi bakıyordu ilk golden sonra. O top nasıl kaçar elden? Peki Raul'un topa yine en yakın oyuncu olmasına ne demeli?


Aşağıda da yazdık, Raul 66 golle Avrupa kupalarında gol rekorunu egale etti, kıracak da bir aksilik olmazsa. O noktadan sonra kitlenen maçın hareketlenmesi için olmaz denilenin olması gerekiyordu. Pirlo yaklaşık 40 metreden çıkardı, Casillas kapadığı köşeden aldı topu. 40 metre! Sonrası için biraz özeleştiri yapmak gerekiyor. Real Madrid'i Milan önünde bu kadar favori yapan neydi? Her ne kadar süreklilikten uzak olsa da bu tecrübedeki bir savunmaya karşı ne ispatlamıştı ki Madrid? Çift forvetin Raul-Benzema olunca orta sahadan ciddi destek gerekiyor. O da gelmeyince, yani Real Madrid orta sahayı Milan'a kaptırınca, bu golün de etkisiyle gidişat değişti. Casillas olmaz denileni bir daha oldurdu, ikinci golü de hediye etti.

Real Madrid'in tek forvete dönmeye şiddetle ihtiyacı var. O forvet de malesef Raul değil, Benzema. Ronaldo sakatlıktan dönünce bu değişimin ilk sinyallerini göreceğimizi tahmin ediyorum. Yine de ikinci golde de payı vardı Raul'un, çalışma kokan bir korner ve eski Dida'nın affetmeyeceği sertlikte bir top daha içerde. Bu gol olduğunda daha dakika 76 idi, sonrasında Milan'ın şanlı direnişini izledi, izleyebilenler. Ronaldinho-Raul elektriği kimi heyecanlandırmaz ki? Nesta da büyük adam, bacaklarının götürmediği yerde bile takımı için göğsünü geriyor.


Sonrasında dengesi iyice bozulan Madrid savunması, Seedorf'un bu ligdeki üçüncü "al da at"ı, Pato'nun şık bitirişi. Arka arkaya gelen iki zor galibiyet, Leonardo ve Milan için bir şahlanış olabilir mi? Bana göre zor, ama Milan'ın bu yıllanmış kadrosunun çocuklar gibi sevindiğini görmek de bambaşka bir his.

Dumur haftası

Garipliklerle dolu maçlar geride kaldı, salı ve çarşamba gününde. Toplam 44 gol var, sadece beş evsahibi takım galip gelebildi, deplasman takımlarının çıkardığı toplam puan 25. Maç başına 2.7 gol, uzun zamandır hatırladığım en yüksek ortalamalardan biri, detaylı araştırmadım. Bir diğer ilginç nokta, yenilen gollerdeki savunma ve kaleci hatalarının fazlalığıydı. Casillas gibi futbol tarihine geçmiş bir efsane bile iki tane hatalı gol yedi. Raul, 66. Avrupa golünü attı ve bu dalda Gerd Müller'i yakaladı, bir gol daha atarsa -ki atacaktır- rekorlarına yeni bir satır ekleyecek.

Atılan 44 golün yedisi kendi kalesine. Rangers - Unirea maçında kendi kalesine atılmış tam 3 gol var. Mesela Bordeaux - Bayern maçında Ciani, önce kendi kalesini sonra rakip kaleyi sarstı, akabinde Bayern iki kırmızı kart gördü ve Bordeaux iki penaltı kaçırdı. Böyle maç kaç yılda bir olur?

Real Madrid - Milan maçında Dida'nın iki yediği gol de hatalı. Hadi Drenthe'nin şutunda köşeyi kapatamadı, ilk golde tuttuğu topu düşürmesine ne demeli? Öbür tarafta Casillas, Pirlo'nun şutundan çok daha zor pozisyonları kurtarmasıyla ünlü değil mi? Peki ya Pato'nun ilk golündeki hatalı çıkışı?


Barcelona'nın yenilmesi ayrı bir hikâye. Rubin Kazan, tanınmayan bir takım olmasının ekmeğini ilk haftalarda fazlasıyla yedi. Değil yenilmek, bu tip bir maçta zorlanması bile hayal gibi gözüken Barcelona'nın yaşattığı dumur, haftanın en büyüğü müydü, yoksa Inter'in gruptan çıkmasını engellemek için hazırlanmış sinsice bir plan mıydı?

Gökdeniz'in gol atması amma abartıldı yahu. Demek ki yurtdışında oynayan futbolcularımızdan beklentilerimiz o kadar azalmış ki, tüm hatlarıyla yüklenen Barcelona'yı takım halinde kontra yakalayan Rubin'in başarısını, golde ismi yazan Gökdeniz'e mâl ediyoruz, maçın hemen arkasından röportajlarla Barcelona'yı nasıl parçaladığını ballandıra ballandıra anlatmasını bekliyoruz. Olgunluk gösterip, "sadece gollerde hatırlanmak kötü" deyince de bize bozuk olduğunu zannediyoruz.


Mourinho dengesiz ilerleyişine devam ediyor. Henüz bir kadro istikrarı yakalayabilmiş değil, Lucio-Samuel kesinlikle günümüz futbolunda yeri olmayan bir ikili, en azından CL finalini hedefleyen bir takım için. forvetteki sakatlıkların da payı vardır elbette ama genel olarak yaşlı, fizik gücü yetersiz bir kadro var elinde ve bu malzeme de oynatmak istediği şablonu bozuyor. Inter sayesinde en sevdiği CL'nin son sekiz maçında galibiyeti yok.

Özellikle salı günü favorilerin performansları düşündürücüydü. Yeni şampiyonlar uygulaması CL'ye yaradı mı ne?


Bu da son dumur olsun. Maçlar bitmiş, kurmaylarımla özetleri bekliyorum. Maçların skorlarına da bakmamışız, heyecanla dünkü gibi sürpriz skorların çıkmasını, güzel golleri görmeyi bekliyoruz. Star'ın yarım saatten fazla süren reklam-maç hakkında cümle-reklam-maç hakkında cümle-reklam sirkülasyonu akabinde Sabri Ugan uzay fonuyla yayına giriyor. Onun sunumlarında sesi kapatıyoruz ki, bu kadar dayandıktan sonra şok bir spoiler ile sarsılmayalım. Son maça kadar geliyoruz, Chelsea-Atletico Madrid, en çok merak ettiğimiz sonuçlardan biri. Ses yine kapalı, ama resmen beynimizi okuyan Sabri, spoiler vermenin bir yolunu buluyor ve eliyle 4 işareti yapıyor. İnanması güç...

Büyük Mustafa küçülüyor

Yazının başlığının oynattığı futbolla, oyuncu tercihleriyle, oyuna müdaheleleriyle pek bir alâkası yok. Benim kafama takılan, Mustafa Denizli'nin CL maçlarına yaklaşımı, maç sonrası açıklamaları, verdiği yanlış umutlar.

Dün Denizli dokuzuncu CL maçını geride bıraktı. Topladığı puan sayısı 1. Hangi takımla, hangi şartlarda oynarsa oynasın, başarısızlık olduğu apaçık ortada. Ama o bunu kabul etmiyor. Bu dokuz maçın da ardından, türlü bahanelere sığınıp, puan kayıplarını dış faktörlere bağlıyor.

2001-2002 sezonunda Fenerbahçe ile puan alamazken, ilk maçın ertelenmesine takılmış, bütün maçlardan sonra bu ayarlamanın takımı nasıl etkilediğinden dem vurmuştu. Tabi Fenerbahçe'nin iyi oynamasına rağmen puan alamaması gerçeğinin de üzerine basarak.

Bu sezon da hem Man Utd maçında, hem CSKA maçında, hem de dünkü Wolfsburg maçında sahanın daha iyisi hep Beşiktaş idi, tabi Mustafa Denizli'ye göre. Hatta dünkü maçın sonunda alınan bir puanla birlikte gruptan çıkma yolunda avantajın kendilerine geçtiğini, artık diğer takımların düşünmesi gerektiğini anlatırken ne kadar da rahattı:

Grupta daha önce oynadığımız maçlar aslında bizim puansız geçeceğimiz maçlar değildi. Bugün burada Almanya şampiyonundan alınan 1 puanın ne kadar önemli olduğunu ileride grup maçları bittiğinde göreceğiz. Alınan 1 puanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Oyunun genelinde çok iyi bir performans sergiledik. Grafite'nin atılması da bize iyi geldi. Bu hem bizim önümüzü açacak 1 puan, hem rakiplerin önünü kapatacak şekilde kaybedilen 2 puan anlamına geliyor. Bizim Wolfsburg'tan puan almamız çok önemliydi, başardık. Şu anda asgari 7 puan alacağımızı düşünüyorum. 7 puan bizi Şampiyonlar Ligi'nde devam ettirecek bir puandır.

Bu noktada, Man Utd'ın 9, Wolfsburg'un 4, CSKA'nın 3, ipleri elinde bulunduran Beşiktaş'ın ise 1 puanı olduğunu hatırlatmak gerek. Önündeki iki maçı kazanması gereken Beşiktaş'ın gruptaki tek golü de bitmiş maçta CSKA'ya karşı geldi.

Bir takım kötü oynayabilir, sıfır çekebilir, teknik direktör için de bu geçerli. Önemli olan, hem saha dışında, hem saha içinde aşama kaydetmek, sonraki sezonlara yatırımını devam ettirmektir. Bu sebeple yakın geçmişte UEFA kupası kazanan CSKA, maçlarına 19 yaşındaki Necid ve Dzagoev'i banko başlatıyor. Bu nedenle Man Utd harcanılan paraların karşılığını henüz göstermemiş Nani ve Valencia'yı ısrarla denemeye devam ediyor. Diğer takımlar için de bu örnekler çoğaltılabilir.

Mustafa Denizli ise, takıma aşama kaydettirme kabiliyetinden çok ezberin üzerine gidiyor, benim görüşüme göre adımlarını geriye doğru atıyor.

İlk Kan

Şampiyonlar Ligi'nin ilk gününü tamamlarken pek fazla tat kalmadı ağzımızda. Hatta canlı izlediğim maç için konuşacak isem yalnızca, o zaman hiç tat kalmadı diyebilirim. Kadrolara bakınca maçın 0-1 ya da 0-2 biteceğini az çok tahmin ettik hepimiz. Alex Ferguson "çok zorlamadan bir galibiyet alır mıyız"ın denemesini yaptı haftasonu oynayacağı derbiyi de düşünerek ve zorlanmış gibi görünerek maçı aldı.

Beşiktaş için çok mu önemli bu mağlubiyet? Hayır, ama farklı bir problem var. Burada Denizli'nin taktiğinden oyuncu seçimine, İbrahim Üzülmez'in oynamasından Bobo'nun oynamamasına kadar birçok hatadan söz edebiliriz. Bunlara bir itirazım veya onayım yok, işin teknik kısmını düşünmedim bile hiç kafamda. Ancak Beşiktaş'ın içine düşüyor gibi göründüğü "iyi mücadele ettik" tuzağı var beni rahatsız eden. Maç sonundaki röportajlara bakıyoruz, Büyük Mustafa dahil herkes şanssızlıktan dem vuruyor. İyi mücadele ettik, 77'de gol yedik, maç iki tarafa da gidebilirdi, Serdar'ın topu girse... Hadi canım ya. Şampiyonlar Ligi'nde Manchester United'a karşı kendi evinde oynuyorsun. Mücadele etmezsen bir gariplik var demektir. Mücadele etmenin yetmeyeceğini bilmiyorsan da bir gariplik var. Ve mâlesef bu garipliği sayısız defa yaşadık, çok tecrübeliyiz. Yeni bir sezon, yeni bir heyecan, ama bakış açısı benzer.

Beşiktaş bu maçtan "iyi yoldayız" gibi bir çıkarımla ayrılıyor gibi hissettim ben. Umarım bu hataya düşmez Mustafa Denizli, yoksa böyle şanssız 5 mağlubiyet daha alır.

Grubun diğer maçında da Wolfsburg zaten bariz olan "4. torbaya ait değiliz" mesajını net olarak verdi. Hücum yönü hayranlık uyandıran bu takımın geçen seneki peri masalını tekrar edemeyeceği kesin, ligde tökezliyorlar zaten. Ama CL'ye asılacaklardır, iki hafta sonra Old Trafford'da Alex Hoca da açık futbol tribine girerse güzel bir gol düellosu izleyebiliriz.

Ronaldo'nun iki frikik golü attığını duyunca heyecanlandık, ama goller vasat. Biri komik olmak üzere iki tane kaleci hatasıyla gecenin flaş skorunu almayı başardı Real Madrid. Zurich'in buraya ait olmadığı da görülmüş oldu. Grubun ikincilik adaylarını karşı karşıya getiren maçta ise beklenmedik bir sonuç çıktı. Seedorf'tan 2 nefis orta-pas karışımı ve Inzaghi'den iki net vuruşla birlikte gelen galibiyet Milan'ın hâlâ çok tehlikeli bir Şampiyonlar Ligi takımı olduğuna dair bir işaret mi, yoksa kötü futbolla birlikte gelen bir şans galibiyeti mi? Ya da asıl soru şu olmalı: Milan 3-4 sene önce olduğu gibi hâlâ kazanmayı en iyi bilen takım mı?

Bu sene oldukça iddialı gelen Fransız takımlarından da ilk hata veren Marsilya oldu. Oysa Bordeaux, Torino'dan 1 puanla dönerek iyi başladı. Aslında oynadıkları futbol seviyesi pek farklı değil de Marsilya bu işin kaşarı Inzaghi'ye çattı diyelim, daha güzel olsun.

Sezona felaket başlayan Atletico Madrid için de üzgünüm gerçekten. Sempatik kadroları gollü bir galibiyeti çağrıştırıyordu ki yakışıklı kaleci Dionisios Chiotis'e takıldılar. Hani kalede başkası da olsa çok değişmeyecek gibi bir maçtı esasında. Atak oynamaktan ziyade atak oynuyor göründü Atletico. Maçın en net pozisyonunu APOEL'in yakaladığını da notların arasına yazalım. Bu grupta Chelsea'nin zorlanmayacağını düşünüyorum. Stamford Bridge'deki oyunuyla hiçbir zaman hafife alınmaması gerektiğini bir kez daha gözümüze sokan Porto'ya saygı duymaya devam edelim. Atletico da devam etmeli, aksi hâlde kendilerini dışarda bulabilirler.

Bayern cephesinde problem yok. Bu kadar büyük takımın arasından eskisi gibi şampiyonluk adayı konumuna gelmeleri kolay değil. Yine de iyi hamleler yaptılar ve güzel kura çekerlerse (artı Ribery kalırsa, artı Robben sağlam kalırsa) yarı final yapabileceklerini düşünüyorum. En çok merak ettiğim ise sezon boyu kaç kez Thomas Muller-Gerd Muller benzetmesinin yapılacağı. Neyseki Ercan Taner Şampiyonlar Ligi anlatmıyor.

Atış Serbest

Yeni sezon bu hafta başlıyor, her sezon öncesi gelir böyle açıklamalar, bu sene sıra İbrahim Toraman'daymış, İsmail Er eşliğinde geliyor. 'Ne gerek var?' demeden edemiyorum. Ayrıca Hürriyet'in internet baskısındaki fotoğraf da durumun hakkını veremiyor, İsmail Bey'in parmak arası terlikleri gözükmüyor.

İsmail ER

Neden final olmasın


Bir hafta sonra sahalara döneceğini müjdeleyen Beşiktaş savunmasının yıldız ismi, “Bizi yeni sezonda daha büyük hedefler bekliyor. Geçen sezon 2 kupa kazandık. Bu sezon da taraftarlarımızı yine gururlandırıp bu kez kupaları üçleyeceğiz. Neden Şampiyonlar Ligi’nde final oynamayalım” dedi.

http://www.hurriyet.com.tr/spor/futbol/12222944.asp?gid=211&sz=45536

Siesta

Barcelona, rüya gibi geçen sezonunu rüyalarda bile zor görülecek bir finalle neticelendirdi. Maçtan önce gol değil, goller ile kaybedeceklerini düşünüyordum, beni son bir kez daha madara ettiler oynadıkları ve oynatmadıkları futbolla.

Öncelikle, Man Utd’ın rakibi durdurmak adına bir Chelsea olmadığını gördük. Bununla birlikte, nedense ligdeki tempo ve konsantrasyon seviyelerinin yanından bile geçemediler. Sezon içinde pek çok maçta olduğu gibi Ronaldo’nun erken kahramanlık denemeleriyle başladı maç, istediği gibi hızlanıp istediği gibi şut atıyordu ama zayıf savunmayı topu sürmekten ziyade kenarlardan gelecek toplara yapacağı koşularla zorlaması daha mantıklı gibiydi sanki. Man Utd’ın orta saha ve hücum hattı arasındaki kopukluktan bahsetmemek olmaz. Hoş, Rooney’nin fazlasıyla çizgiye gömüldüğü, tabiri caizse Ferguson tarafından Puyol’un kafesine kapatıldığı bir ortamda Ronaldo’nun dışındakilerin hücum kurgusuyla bir alâkaları olmadığını söylemek çok da abes kaçmaz herhalde.


Ferguson, Chelsea modelini birebir uygulamaya çalışarak ilk büyük hatasını yaptı. Bütün sezon Man Utd’ı takip etmeyip, sadece bu maçı ya da Man Utd’ın bu seviyede kaldığı birkaç maçı izleyen biri, rahatlıkla Cavaliers-Magic serisini izleyip Cavs’ın bulunduğu yeri hak etmeyen bir takım olduğunu düşünmek gibi bir yanılgıya kapılabilir. Man Utd orta sahası, oyunu iki yönlü oynayan oyunculardan kurulu değil. Dün, Park bu işi beceren yegane oyuncu idi beyaz formalılar arasında, o da Rooney gibi hiç alışık olmadığı şekilde çizgiye hapsoldu. Halbuki Ferguson bildiğinden şaşmasa, Berbatov’u zayıf defansın arasına sokup arkadan Ronaldo-Rooney-Giggs üçgeni ile gelip orta sahayı Carrick ve Park’a emanet etse, belki de oyunu daha fazla rakip yarı sahada oynayıp Barcelona’nın kusturacak pas trafiğine girmelerini engellerlerdi.

Man Utd, beraber hücum edip beraber savunma yapmaya alışmış bir takım. Belki de bu yüzden Ronaldo sistem dahilinde yeteneklerinin sadece belli bir kısmını kullanma özgürlüğüne sahip. Ancak çizgide iki orta oyuncusu olunca, arkalarında da Anderson dışında iki yönlü oynayan oyuncu olmayınca Xavi ve Iniesta istedikleri bütün pasları maç başında atmaya başladılar. Vidic bu durum karşısında error verdi, önce Eto’o gibi çalımlarından ziyade vuruşlarıyla bildiğimiz bir oyuncuya madara oldu, sonra da üst üste hatalarla maçtan düştü. Barcelona zaten öne geçtiyse, rakip takıma geçmiş olsun. Dakikalar ilerledikçe onların pas karmaşası içinde yorgun düşüp, gitgide daha az top kullanmaya başlıyor ve bu az bulduğunuz şanslarla da acele edip batırıyorsunuz. Sonrası siesta… Messi’nin golü, sayısız ikiye iki, üçe üçler, kanat boşken pas geçilip geri dönülen toplar, vs.


Ben açıkçası dün çok erken gol ve 80 dakikaya yayılan temposuz paslar sebebiyle maçtan zevk alamadım. Ama Barcelona’nın hakkını vermek lazım. Dünkü Barcelona kadar eksik olan hiçbir takım bu kadar üst düzey oynayıp, rakibini madara edemezdi. Bazı takımlarda 2-3 kilit oyuncu dışındaki eksiklikler halinde daha az kapasiteli oyuncular çıkıp aynı görevi sırıtmadan yaparlar. Bu durum genelde detaylara iyi çalışmış, savunma kurgusu-hücum planı gibi şeylerin çok daha üzerinde hazırlanmış, kurgulanmış, hatta neredeyse ezbere oynayan takımlarda olur. Dün Busquets ve Sylvinho da bu tip hatasıza yakın performanslarıyla sivrildiler. Xavi maçın yıldızı seçildi, neredeyse hatasız oynadı. Arsene Wenger’in Fabregas hakkında kurduğu bir cümle geldi aklıma, ayağına her top geldiği anda durdurup oyuncuların dizilişine bakın, Fabregas her zaman en doğru yere pas atar şeklinde bir yaklaşımı vardı Fabregas’ın özel yetenekleri hakkında. Xavi de aynı tip bir oyuncu. Bu tip oyuncular da kusursuza yakın kurgulanmış, maçta meydana gelebilecek her türlü detaya çok iyi hazırlanmış takımlarda yükselirler.

Vasat bir Henry, orta sahayı toparlayan Toure’nin defansta olması, dolayısıyla Abidal ve Alves’le birlikte eksik sayılabilecek durumda olması gibi faktörler hep Man Utd’ı gösteriyordu. Üzerine Chelsea’nin karşısında düştükleri durumu koyun. Favori Man Utd idi, ama Barcelona her anlamda rakibini ezdi, geçti. Hem psikolojik, hem fizik, hem teknik, hem de klas bakımından.

Burada bir parantez de Guus Hiddink ve Chelsea’ye açmak lazım. Bu sezon Barcelona’ya karşı kora kor, hatta üstün oynayan tek takım Chelsea idi. Bana ve pek çok futbolsevere göre de finalin hak eden tarafıydılar. En önemlisi, oyunun iki tarafını da oynayan bu kadar çok oyuncuyu toplamayı başarmaları, yani kadro mühendisliğini iyi kıvırmaları ve kadronun büyük bir bölümünün 3-4 sene daha beraber oynayacak yaş ve açlıkta olduğu gerçeği. Bir de, Mourinho sonrası dönem üzerinde ciddi bir analizde fayda var. Mourinho bu kadroyu kurmak üzereyken saçma transferler, Abramovich baskısı ve biraz da küçümsenmesi sonucu ayrılmak zorunda kaldı. Bu konu üzerine bir yazı yazacağım ilerleyen günlerde, ancak şimdilik Barcelona, seneye hırslanmış bir Man Utd, Mourinho’nun şablonunu daha iyi uygulayacak olan Inter, ölü toprağını atmasını beklediğim Juventus ve Milan ile baya zevkli bir Şampiyonlar Ligi’nin hayalini kurmaya başladım.

Maçtan bazı notlar:

- Guardiola her nedense İtalyan futboluna ve Maldini'ye armağan etmiş kupayı, İtalyan mısın kardeşim, ne alâkası var?

- Maçtan sonra Barcelona'daki kutlamalarda 100 civarı taraftar tutuklanmış, fena eğlence döndü herhalde. Roma'da da baya olaylı kutlamalar var, yakışır.

- Henry ilk defa Şampiyonlar Ligi kazandı.

- Man Utd, bu kupayı back-to-back kazanacak ilk takım olabilirdi.

Roma'da sadece bir adalı olacak

Bu maç için ne yazılır, bilemiyorum. İlk olarak şu açıdan bakalım. Eğer Chelsea finale çıkabilseydi, son beş sezonda finaldeki İngiliz takım sayısı yedi olacaktı. Bu durumun bir rahatsızlık yarattığı aşikâr, hem izleyenlerde, hem yönetenlerde, hem UEFA yetkililerinde, hatta bende. Ama futbolun doğası budur. Yıllar evvel aynı ligden dört takımın CL'de oynayabilme saçmalığını onaylayarak, İngiltere-İtalya-İspanya dışındaki ülkelerin mevcut durumlarını daha da kötüye götüreceklerini tahmin etmelilerdi. Eğer bu formatı uyguluyorsan, hak eden takımların finalde boğuşmasına da saygı duyacaksın. Dünkü maçın yönetimini işaret eden bir parmak olarak değil, yine dünkü maçın havasını soluyup bu fikirleri aklından geçiren futbolseverlerden sadece biri olarak yazıyorum bugün.

Barcelona, sakatlık ve cezalar nedeniyle kolu-kanadı kırık çıktı maça. Toure, Chelsea'nin oyun anlayışının da katkısıyla, stoperde sırıtmadı. Busquets de aynı şekilde. Iniesta solda hiç verimli olmadı, hem topu çok ayağında tutuyor hem de onunla yanyana oynamayınca Xavi aynı performansı gösteremiyor. Henry gibi bir yıldızın oynamaması da cabası.

Barcelona'nın hücum anlayışı, pas kurgusu, takım oyunu falan Chelsea'nin artık beş yıldır oturmuş savunma düzenine biraz hafif kaldı. Muhtemelen Man Utd'a karşı da aynı bocalamaları yaşayacaklardır. O maçtaki avantajları, Man Utd'ın orta sahasının fizik güç bakımından Chelsea'nin gerisinde kalması olacaktır. Nitekim Chelsea erken bulduğu golün de rahatlığıyla, oyunu geride kabul etti, Barcelona'nın top çevirip, sürekli hücum yapmasına izin verdi. Rakibi yordu. İkinci yarı iyice rölantiye döndü, Barcelona biraz da yıldı.


Penaltı pozisyonlarının herhangi biri ön plana çıkmasa da; Chelsea'nin o tek tük çıkışlarında sürekli fizik mücadeleyle karşılanmasının, Malouda'ya bir, Drogba'ya iki kez çok tehlikeli bölgede zayıf kalan Barcelona defans hattının cezalandırılmaması mantıklı değil. Barcelona'nın tartışmalı pozisyonlarda ne kadar az adamla yakalandığına herhalde maçı izleyen herkes dikkat etmiştir. Bunun sebebi de çok övülen hücum mantalitesi. Chelsea, maçın spikeri dahil, onunla beraber onlarca blog sahibi futbolsever tarafından da anti-futbol etiketi ile damgalandı ve bu pozisyonların yorumlanmasında muhakkak etkisi olmuştur mevcut düşüncenin, ama Barcelona başka tip bir futbol ile nasıl bu kadar çaresiz bırakılır ki?

Anelka takviyeli kadro, oyunu geride kabul etse de, hücum varyasyonları açısından oldukça yeterliydi. Nitekim erken gol olmasa, Chelsea yine golü atacağının havasını taşıyordu. Belki de hatayı 1-0 öne geçerek yaptılar. Maç 0-0 devam etseydi böyle bir maç sonu senaryosu izler miydik?

Iniesta'nın golüne ne denebilir ki? Dakikası, önemi, götürdüğü yer düşünülünce CL'nin tarihinde en özel yerlerden birine sahip olacak bu gol. Golden önce topu uzaklaştıramayıp Messi'ye teslim eden oyuncuyu hatırlayamıyorum, Bosingwa olsa gerek, belki de uzun vurabilse -tüm maç boyunca yaptığı gibi- Barcelona bir kez daha pozisyon bulamayacak ve maç da bitecekti. Futbol garip bir oyun, güzelliğini de buradan alıyor.

Hiddink'in varlığı, Chelsea'nin iki sezondur yanlış teknik direktörlerle yola çıktığının da bir ispatı niteliği taşıyordu. Kadrodan verim alan bir hocayla, güç dengesi Chelsea'nin yönüne kayabiliyor. Bu seneki, sonucu belli, suni Liverpool-Man Utd lig çekişmesinin sebebi de vizyonsuz Scolari'nin hesapta olmayan puan kayıpları gibi geliyor şu anda. Belki bu fikrimde yalnızım, ama yine de bu sene bir Chelsea-Man Utd rövanşı görmeyi hakettiğimizi düşünmeye devam edeceğim. Hiddink'e de, Barcelona dışında renksiz ve tahmin edilebilir geçen sezona ikinci bölümde kattığı renk için teşekkür ediyorum. Yeniden yapılanmaya gideceği artık insider-outsider bir çok kaynaktan doğrulanan Chelsea'nin kontrolü teslim etmesi gereken kişi olduğunu ispatladı.

Guardiola da vıcık vıcık bir adammış. Bayern maçındaki yalan siniri ve bile bile atılması, dünkü maçtan sonra Hiddink ile samimi olacak onlarca dakikası olacakken sahayı tercih etmesi, gole sevinci... Mourinho'ya antipatik diyoruz. Ben demiyorum da, diyenler demeyenlerden fazladır sayıca.Neyse, Mourinho'yu neden soktuysam! Bazı adamlar başarılı olunca göze batıyor işte. Seneye anti-Guardiola kültürü de yolda olacaktır, dünkü maçtan son izlenimim de budur.

İngiliz kilidi

İç sahada 0-0 berabere kalmak avantaj mıdır, değil midir sorusu üzerine kafa yormak lazım. Mourinho Porto'da ve Chelsea'de CL oynarken, içerde 0-0'ın avantajlı olduğundan hep bahsederdi. Golsüz beraberlik, sizin deplasmanda gol atmanız halinde çok büyük ihtimalle turu geçeceğinizi gösterir.

Tabi bu varsayımlar birbirine denk güçteki takımlar arasında geçerli. Günümüzde artık içeride 3-0, 4-0 gibi avantajlı skorlar koparabilen takımlar kalmadı. Hatta büyük bir kısmı içeride kazanmakta bile zorlanıyor. Pek çok üst düzey Avrupa takımı, deplasmanda, yani rakibin daha baskılı, daha açık oynadığı sahada istediği futbolu sahaya yansıtabiliyor.

Barcelona, yıllardır unutmaya yüz tuttuğumuz iç saha takımlarından biri. İçeride ve dışarıda, zaman zaman gece/gündüz farklılığında performanslar sergileyebiliyorlar. Aslında, bu tip hızlı forvetlere ve iyi top yapan orta sahalara sahip olan bir takımın, deplasmanda daha iyi oynamasını, ara toplar ve koşularla rakip defansı delmesini bekleyebilirsiniz. Bu Barcelona için de geçerli olabilir, ancak Chelsea gibi fizik kuvvet bakımından fersah fersah önde olan bir rakibe değil.

Chelsea, Barcelona'nın bütün hücum varyasyonlarına hazırlıklıydı. Normalin aksine, Essien'e daha yakın oynayan orta saha oyuncusu Ballack oldu, Mikel yerine. Ballack, Mikel'e göre daha hızlı, ve kariyerinin bu noktasında defansif görevlerde daha faydalı. Zaten bu ikiliyle beraber hem Mikel, hem Lampard, hem Malouda sahadaydı, insan azmanı bir orta saha. Messi ortaya girerken Bosingwa hep onu takip etti, bölgesinde kalmadı, bu sırada ortada da bir oyuncu Messi'nin pas yaptığı hücumcuyu tutarken, bir başka oyuncu da yine Messi'nin koşacağı yolu tutuyordu. ceza sahası çizgisinde kurulan savunma sayesinde ara top da yemediler. İlk yarının birmesine doğru, bir de ikinci yarının son 20 dakikasında Chelsea fizik olarak öne çıktı. Drogba'nın net pozisyonu ve son yarım saatte Barcelona'nın pas yüzdesinin düşmesini bu şekilde açıklayabiliriz.

Barcelona deplasmanda yine bu ara toplarına ve verkaçlara güvenecek ama bu kadar pas yapmalarına imkan yok. Chelsea, çok daha hakim olduğu sahada oynayacak ve daha iyi yayılacak, daha rahat olacak. Barcelona'nın baskı yediğinde çok iyi sicili olmadığını da biliyoruz. Marquez ve Puyol'un eksiklikleri de bu işin üzerine tuz-biber oldu. İkinci maçta 2,5 gol üstü görmemiz muhtemel, benim tahminim 3-1'lik Chelsea galibiyeti yönünde. İleride daha detaylı değiniriz.

En güzel maç? Belki de daha gelmedi!

4-4'lük Chelsea - Liverpool resitalinin üzerinde durmadığımızın farkındayım. Ancak bu maç, belki de çok daha güzelinden önce masaya gelen bir iştah açıcıdan fazlası değildi.

Barcelona ve Chelsea, şu anda Avrupa'nın en formda iki takımı. Uzun senelerdir gelen bir alışkanlık gibi, Chelsea sezona hızlı giriyor, yılbaşında temposunu düşürüyor, Mart sonu gibi tekrar en iyi düzeyine gelip sezonu kapatıyor. Mourinho'nun son tam sezonunda, Cech'in sakatlığının da etkisiyle boxing week programında bocalamış, üst üste üç beraberlikle belki de şampiyonluktan olmuştu. Bu sezon da farklı değil. Kasım sonundan Ocak başına kadar kaybedilen 14 puan şu anda liderin 4 puan artı bir maç gerisinde kalmalarını sağladı. Hiddink geldiğinde, neredeyse her maçını kazanmak zorunda olduğu bir ortam vardı ve o da öncelikle Ballack, Lampard, Anelka ve Drogba'yı beraber kullanabildiği bir sisteme geçti. Ballack ve Lampard'ı Essien'e -ya da Mikel- yakın oynatıp orta sahayı eline aldı, Drogba ve Anelka'yı beraber sahaya sürdü, oyunu olabildiğince kenarlara açtı, gerçek bir kanat oyuncusu ile oynamamasına rağmen. Mantık, Ballack ve Lampard gibi hem yaratıcılıkları, hem oyunu okumaları güçlü iki veterana defansif görevler verip hücum alanında da olabildiğince çok oyuncuyla bulunmak.

Bu düzen Chelsea'ye Hiddink ile çıktıkları 13 maçta sadece bir mağlubiyet ve 10 galibiyet getirdi (kalan iki beraberlik de CL eleme turu rövanş maçlarında geldi ve yeterli skorlardı). Geride kalan haftalarda fikstürleri masaya yatırınca lig şampiyonluğunun tatlı bir hayal olduğunu, ancak CL ve FA Cup'ın ulaşılabilecek hedefler olduğunu söyleyebiliriz. FA Cup'ta yarı final önemli bir dönemeçti ve onu da Arsenal'in yorgun ve dar kadrosunu fizik güçle boğarak geçtiler. Finalin Everton ile oynanacağını ve sezonun da son maçı olduğunu hesaba katarsak, CL finali Hiddink'in tam anlamıyla yoğunlaşacağı tek kupa olacaktır.


Barcelona müthiş bir pas kurgusuna ve enerjiye sahip. Messi, Xavi ve Iniesta intihar timi gibi, Guardiola da orta sahayı Toure'ye bırakıp önüne ofansif mantaliteye sahip Iniesta ve Xavi'yi koyuyor, Chelsea'den farklı olarak bu adamların tüm oyun kurma yükünü üstlendiklerini söyleyebiliriz. Bundan önceki yorumlarımda Barcelona'nın fizik ve tempo olarak ayrı bir gezegene ait olan Liverpool, Man Utd ve Chelsea üçlüsünden biriyle eşleştiği takdirde şansının daha az olacağını belirtmiştim. Çünkü Chelsea ne Bayern, ne de Lyon gibi Messi merkezli pas örgüsünün ceza sahası civarında cereyan etmesine izin vermeyecektir. Xavi ve Iniesta'yı daha defansif oynamaya zorlayacaktır. Bunun yanında da hem Drogba ilerde müthiş top tuttuğu, hem de orta sahayı idare eden Essien-Ballack-Lampard üçlüsünün pas becerisi sayesinde ileride de bu kadar top kapamazlar. Herşeyden önemlisi de bu kadar tempolu oynayamazlar çünkü Chelsea son yarım saatte iyice ön plana çıkar fizik dengede.

Burada Barcelona'nın Liverpool maçından ne ders alacağı önemli. Chelsea'yi hücum ederek yenmek zor. Dengeli bir oyun oynamalı ve orta sahayı ele geçirmelisiniz. Yoksa Henry ve Messi kenarlarda sıkışır, Eto'o da istediği topları alamaz. Ayrıca Guardiola'nın da, tıpkı Benitez gibi Guardiola'yı şaşırtması lazım. Barcelona topla istediği herşeyi yapabiliyor ne de olsa. En büyük avantajları Ashley Cole'un yokluğunu değerlendirmek olabilir. Biraz yaratıcılık görmemiz, kanat verkaçları ve Henry'e atılan ara toplarından daha fazlasını izleyebilmemiz şart. Liverpool Chelsea'yi zorladı gibi gözüktü ama öyle ahım şahım hücum organizasyonları, baskılı bir futbol falan yoktu. Uzaktan şutlar, defans ve kaleci hatalarıyla dolu bir maç oldu.

İlk maç Nou Camp'ta ve Chelsea - Barcelona maçlarını da özlemiştik. Kimin eleyeceğini kim bilebilir ki? Ancak ben Chelsea'nin ciddi bir avantajı olduğunu düşünüyorum.

İnsan gücü farkı

Aynı gece oynanan iki maçta iki farklı senaryo izledik. Bir tarafta evindeki gollü beraberlik yüzünden sıkıntılı bir maça çıkan Man Utd, Ronaldo'nun akıl almaz golü ile turu rahatlatırken; diğer tarafta Arsenal'in fizik üstünlüğü karşısında tek bir oyuncusu bile sivrilemeyen Villarreal vardı. İki deplasman takımının kaderini de bireysel yetenekler ve kadro mühendisliği belirledi.

Villarreal'in turu geçeceğini düşünüyordum ve bunun da en önemli sebebi deplasmanda gol atacaklarına dair olan inancımdı. Kritik maçlara ayrı mantıkla bakmak her zaman işlemiyor. Senna ve Cazorla'nın sakatlığında Bruno ve Robert Pires'in sorumluluk altından kalkabileceğini ve bu yokluğu hissettirmeyeceklerini düşünsem de, maçın başlamasıyla birlikte aradaki farkın çok daha büyük olduğunu anladım. Bir kere Villarreal'in, normal şartlar altında Arsenal'in temposunda bir seriyi geçmesinin mümkünatı yok. Gariptir ki bu iki takımdan biri İspanya dördüncüsü ya da beşincisi, biri de İngiltere'de aynı konumda. Ama kadro kalitesi denince iş değişiyor elbettte. Dün yalnızca Adebayor ve Rossi'nin yeri değişseydi, Arsenal defansı ve orta sahası o kadar koordine oynayamaz ve ileride bu kadar top kapamazdı.

Wenger'in sakatlıklarla dolu, hem de Fabregas'sız dönemi böyle güzel geçmesi takdir edilmeli. Sayısız oyuncu yetiştirdiği, bir çok alt sınıf gözüken topçudan cevherler yarattığı harika Arsenal kariyerinin tek eksiği olan başarı istikrarını yakalaması için önündeki en önemli engel kadrodan verim almak konusunda, özellikle de maç programının iyice sıkıştığı Şubat-Mart döneminde, yetersiz kalmasıydı. Bu maçta da bana göre çok ışık vermeyen ama Arsen hoca oynatınca "dur bakalım" dediğimiz tip oyunculardan Gibbs ve Walcott sahadaydı. Gibbs, yanında Eboue ve Song ile oynayınca çok faydalı oldu, orta sahayı ele geçirdiler ve Fabregas aranmadı bile.


Man Utd'ın senaryosunda Ronaldo'nun unutulmaz performansı vardı, Porto'nun "acaba uyutup alır mıyım?" diye kendi kendine sormaya başladığı, ağırdan aldığı, tok satıcıyı oynadığı ilk dakikalarda hemen müthiş bir şut çıkardı, hem de 30 küsür metrelerden. Hem o uzaklıktan vuracaksın, hem köşeye yazacaksın, hem de kaleci uzanamayacak bile. Yok canım. Man Utd'ın bu turu geçmek için çok iyi oynamaya falan ihtiyacı yoktu ve iyi Porto-kötü United arasındaki farkın bile bir Ronaldo şutundan az olduğunu gördük.

Erken gol sonrası Porto nefes bile alamadı, rüyadan uyandı bir nevi ve sonra da maçı çevirecek bir pozisyon, bir baskı ya da bir inanç belirtisi göremedik sahada. United defansif anlamda her detaya hazır, yakaladığı fırsatlarda da ne yapacağını bilen bir takım olarak sahadaydı, ilk maçın aksine. Berbatov, takımın çehresini baya değiştiriyor ayrıca, bunu da belirtmekte fayda var.

Arsenal-Man Utd serisi, ne yalan söyleyeyim, bana yarı final heyecanı duyuran bir eşleşme değil. Sıkıldım artık iki İngiliz'li yarı finallerden, finallerden. Bu işe bir çözüm bulunmalı diye serzenişte bulunmuştum geçen sezonki yazılardan birinde. Artık elzem olduğu kanaatindeyim. Ronaldo da iyi ki bir vücut yapmış ha. Maç biter bitmez soyundu da soyundu. İnşallah hasta olursun.

Pinpointing an area

Guus Hiddink Şampiyonlar Ligi'ni kazanabilirse, kariyerindeki son soru işareti mücadeleyi de kayıpsız geçecek. Maçın ilk 50 dakikalık bölümünü izleyebildim. Chelsea başlarda oyunu geride kabul etti ve ilk yarının ortalarıyla birlikte Drogba ve Kalou'yu kenarlara açıp çizgi halinde yüklenmeye başladı. Zaten analizli yorum işine girmeyeceğim. Sadece Hiddink'in maç sonu açıklamasını aktaracağım, bana göre tüm yorumcuların yapabileceğinden güzel özetlemiş:

We pinpointed areas in our opponents' side where we could hurt them. The team could smell that and they took advantage. We talked about that situation again at the break and made sure we continued in the same way.

We started very sloppily, the jobs we were doing in defence were not as good as they could have been. We let them score far too easily, but I can only compliment my team for their recovery from that set-back. Straight afterwards we could have equalised on two occasions.

But we reacted well, we scored with a very good set-piece and from then on the confidence flooded through our team. If you feel the opponent can be hurt in some part of their team, it would be stupid not to go for it.

Yani;

"Rakibimizin alanında, onlara en çok zarar verebileceğimiz bölgeleri belirledik. Takımım da bunu hissetti ve kendi yararına kullandı. Devre arasında bu konuda ikinci bir fikir alışverişinde bulunduk ve ikinci yarıda aynı strateji ile hareket edeceğimizden emindik.

Kötü başladık ve defansta yaptıklarımız, yapabileceklerimizden kötüydü. Gol atmalarına çok kolay izin verdik, ama bu aksilik sonrası maçı çevirdikleri için takımımı sadece tebrik edebilirim. Hemen devamında beraberliği yakalayacak iki pozisyon bulduk.

Ama iyi toparlandık, çok güzel bir duran top ile golü bulduk ve sonrasında takımın tamamı müthiş bir güvenle oynadı. Eğer rakibinizin bazı açıklarından faydalanabileceğinizi hissederseniz, bundan faydalanmamak aptallık olur."


fotolar (son iki): ESPN Soccernet

Mission: Accomplished

Dün akşam sahada oynayan Barcelona hakkında ne yorum yapılır, ne yazılır bilemiyorum. Ben, bunca yıldır, bırakın Bayern'in bu duruma düşmesini, iki baş Avrupa takımının maçında bu kadar ezici bir üstünlük hatırlamıyorum. 4-0 bitti ama Barcelona kaç-0 istese o şekilde bitecek gibiydi maç. Fazla İspanya maçı seyredemedim bu sene ve hâlâ da şoku içerisindeyim.

Tek bir noktaya değinmek istiyorum. İlk yarıda Henry'nin kramponlarının Butt'un çimentoya bıraktığı izi, İspanyol reji sağolsun, her açıdan, her şekilde izledik. Bir kere göster, geç, ama lafım buna değil. Thierry Henry, o pozisyonda pozisyon icabı mı Butt'un suratını dağıttı. Bence evet ama hayır diyene de itiraz etmem. Sonuçta herifin niyetini bilemem elbette, hem de sicili bu açıdan gayet parlak bir futbol ikonunun. Ancak, elbette pozisyon cereyan ettikten sonra rakibine verdiği zararın şiddetini ve ciddiyetini anlayacak kadar fiziksel mücadelede bulunmuştur. Kendisine de bir darbenin geldiğinin farkındayım. Ama yanlış anlamadıysam, pozisyon cereyan ettikten sonra hakeme isyankâr bir bakış fırlattı. Butt'tan ne pozisyondan sonra, ne de maçın devamında bir özür diledi. O şiddette bir ayak darbesi, hem de kramponlarla, suratını yara bere içinde bırakmakla kalmayıp, daha ciddi bir hasara da neden olabilirdi. Kenarda tedavi görürken de yanındakilere bir şeyler söylüyor, bir yandan da göz ucuyla Butt'a bakıyordu. En azından bir özür dileseydin be baba. Yapma baba!

Gerisini pek kurcalamayacağım. Sadece, Barcelona'nın Man Utd-Liverpool-Chelsea üçlüsüne karşı bu performansı tutturamayacağını, pas yüzdesinin düşeceğini öngörmek çok da iddialı olmaz sanırım. Bayern gerçekten kadrosu karşılığında felaket bir oyun oynuyor. Hiç direnç gösteremediler. Üç tane pas yapmanın bir yolunu bulamadılar. Barcelona'nın ileride kurduğu gölge baskıya bir sürü top kaybettiler. Klinsmann'ın da artık modern futbolu biraz keşfetmesi gerek. Hücum etmek iyi, güzel ancak karşına böyle bir takım çıkar, nefes aldırmaz işte. Barcelona'nın da bir sonraki tur için ayağının yere basması lazım. Zaten Henry bu tipte bir demeç vermiş. Guardiola'ya da biraz sakin olmasını öneririm. Alt tarafı bir pozisyon be abi, ne bağırıyorsun o kadar? Bu detaylar dışında, Barça'ya tekrardan tebrikler, ve de muhtemelen Hiddink'e bir sonraki sınavı için başarılar. Seversin sen hocam.

Hulk & Evra

"Yeter lan! Nedir senden çektiğimiz!"

Bir klasik, bir yarı-klasik

Bu akşam L'Pool - Chelsea izlemek arzusundaydım (hâlâ o arzuyu taşıyan varsa uydu alıcısını Intelsat'a çevirip KNR'yi deneyebilirler), ancak açıklamalra falan bakınca Barcelona - Bayern'in daha cazip olduğunu farkettim. Bu, gerçek bir klasik olan bu maçı önce yazmamı engellemez.

Bir kere yıllardır ne dedik? Sir Rafa Benitez Şampiyonlar Ligi uzmanı ve hastası, her zaman daha çok önemsiyor ve kadrosunu ona göre kuruyor, vs vs. Ama bu sezon durum farklı. Rafa uzmansa Hiddink daha uzman bu tip elemelerde, defalarca, değişik seviyelerde gördük. Rafa hoca da zaten olayın bu boyutunu anlatmış basına, "Sir Alex bizim tarafımızı tutacak çünkü elenirsek lige daha fazla konsantre olacağımızı biliyor" demiş. Sizleri bilmem sevgili sporseverler, ama ben bu lafı yutmam. Liverpool'un Şampiyonlar Ligi'nden elenmesi nasıl olacak da ligi kazanmaları için daha şanslı olmalarını sağlayacak, sen zaten rotasyonunu yapıyor keyfine bakıyorsun. Forvette Torres'i milli maçlarda kötü gördüm, Hiddink de bunu görmüştür elbet, ama bu işi ne kadar ciddiye alır ya da alıyor bilmiyorum, bu maça özel taktik ve motivasyonlarını uygular mı benim için bir muamma, Rusya'ya ve Güney Kore'ye büyük turnuvalarda yarı final oynatmış bir adamı heyecanlandırır mı şu maç?

Liverpool ve Chelsea olaya farklı bakıyorlar, Chelsea'nin bu sezon kupasız geçme riski var, gelecek sezon için planlar yaptıklarını anlatıp duruyorlar zaten. Rafa ise bence başarı içinde boğulmuş gibi şu an. Dün Man Utd'ın yaşadığı düşüşün bir benzerinin bu gece Anfield'da olmasını olası görüyorum. Mascherano'nun yokluğunu da fazlasıyla hissedecekler. Seri için favorim Chelsea ancak bu maçta da beklenenin aksine over ihtimali görüyorum.


Bayern Barcelona'da konuşacak daha çok malzeme var aslında, Guardiola takımının savunma yapma konusunda o kadar da iyi olmadığının farkında, Bayern de eski Bayern değil savunma konusunda, meşhur Real deplasmanları gibi kapanacaklarını zannetmiyorum. Zaten iki hoca da saldıracaz demiş, Klinsmann ek olarak onlarda Messi varsa bizde Ribery var demiş. Hadi ordan!

Bayern'in tıpkı Real'in Nou Camp'ta uyguladığı gibi özellikle Messi'ye sert oynamasını bekliyorum, ilk 15 dakika böyle bir sindirim mücadelesi ile geçebilir, Barcelona kesin gol bulmak isteyecek ve agresif olacaktır o dönemde. Bayern'in bu uygulaması tutarsa ilk yarının son bölümünde ve ikinci yarının tamamında tempolu ve akan bir oyun görmemiz olası. Üst seçeneğini işaretlemekten korkmayın iddaa doldururken, benden tavsiye. Iniesta da oynayacakmış sanırsam, Hamit'in de düzeldiğini okudum. Umarım tam kadro çıkar iki takım da. Yoksa pişman oluruz maç seçimine.

Kanımca 5-1'lik hezimetin etkisini de pek görmeyiz Bayern üzerinde, bu maçların havası başka olur. Fotoğrafta görüldüğü üzere!


fotolar: Yahoo! World Soccer