Favori Formalarım - 2: Brezilya

Aldyr Garcia Schlee, yani Brezilya formasını yaratan adam.

1950 yılında, 200000 kişinin izlediği tahmin edilen Dünya Kupası'nın finalinde alınan mağlubiyetin Brezilya'yı nasıl yasa boğduğu hakkında hikayeler mevcut. İkinci golde hata yapan kaleci Barbosa'nın hayatının nasıl zindan olduğu, bazı taraftarların intihar ettiği, maçı anlatan radyo spikeri Ary Barroso'nun emekli olduğu, maçta oynayan futbolcuların bir kısmının apar topar emekli olduğu, diğerlerinin de bir daha milli takımda oynamadığı gibi.

1950 finalinin en büyük etkisi, Brezilya'nın o güne kadar beyaz ve mavi ağırlıklı, zaman zaman kırmızı-yeşil-sarı-siyah renkleri de barındıran forma seçiminin, bir daha değişmemek üzere, yakası yeşil sarı üst, mavi şort ve beyaz çoraptan oluşan klasik tasarıma sabitlenmesidir. Bu değişimin ana sebebi olarak, formanın milli duygulardan yoksun olması ve sahada ağırlığını hissettirmemesi gösterilmiştir. Federasyonun izniyle açılan bir gazete yarışmasına katılan Aldyr Garcia Schlee, o zamanlar 19 yaşındadır ama dizaynıyla ismini unutulmazlar adına yazdırmıştır.

Klasik forma, bugüne kadar beş Dünya Kupası kazandı ve muhtemelen daha fazla kazanacak. Dahası, her daim futbolun çekirdeği olarak kabul edilecek Brezilya'nın karakterinin sahaya yansıması olarak kalacak.

Ronaldo: Toplardan toplara

"Eating balls"

Birkaç ay evvel, üç tane travestiyle otel odası tuttuğu ortaya çıkan, basına, konu-komşuya rezil olan ayıcık, nam-ı diğer bizim neslin gördüğü en büyük forvet, Corinthians formasıyla 14 maçta 10 gol atıp Brezilya milli takımına son bir kez göz kırptıktan sonra, başkanın bu sözleriyle övülüyordu. Her ne kadar travestilere gönderme taşısa da, Ronaldo'nun toplarla ne kadar usta olduğunu anlatmak için iyi seçilmiş bir cümle olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Ronaldo, an itibariyle 15 toplam golle Dünya kupaları tarihinin en golcü oyuncusu. Ona en yakın aktif futbolcular, 10 gole sahip Klose ve 6 gollü Henry. Rekorunu geliştirmek ve Dünya Kupası'nda sahaya bir kez daha adım atmak için, en iyi formuna tekrar ulaşması da gerekmiyor zaten.

RG öncesi, toprakta Nadal

Nadal'ın 2005 sezonundan itibaren toprak derecesi 150-5. Yani 30 maçta bir kaybediyor. 2006'da hiç kaybetmemiş. 27 finalde 25 şampiyonluk.


Üstüste beşinci kez kazanmak istediği RG'yi daha önce dört kez kazanan diğer oyuncu Björn Borg. Yukarıdaki grafik onların dört şampiyonluk senesindeki form durumlarını gösteriyor.

Son kupa geyikleri

Zamanında Galatasaray UEFA Kupası'nı alırken, "ilk uefa kupası" olarak adlandırılmıştı alınan ödül, fazladan değer biçilmişti, Kupa Galipleri Kupası ile birleşince. Gelecek sezon küçük boy Şampiyonlar Ligi'ne dönüşecek olan UEFA Kupası'nın son sezonu ve son finaliydi doğal olarak.

Organizasyon açısından yine vasatın çok üzerine çıktığımızı söyleyebiliyorum ülke olarak. Zaten 5 milyon TL civarı bir para akıtılmış kaynak olarak. Tek maçlık işleri iyi götürüyoruz ama 2010 Dünya Basketbol şampiyonası için hâlâ salon işlerinin ağırdan alınması, peşinden ısrarla koşulan Olimpiyat hedefinin mevcut şehir yapısı, popülasyon, kirlilik, havaalanı yetersizliği ve diğer onlarca tesisin henüz temelinin bile atılmamış olması sebebiyle iç gıcıklayıcı bir hayalden öte olmadığını fark edemiyoruz yine de. EURO 2016 için de ŞS, Olimpiyat (ki Olimpiyat Stadı'nın bu organizasyon için kabul göreceğini sanmıyorum), Kadir Has ve ortada olmayan Seyrantepe dışında en azından beş stada daha ihtiyaç duyduğumuzu da görmüyoruz. Denetim zamanı geldiğinde belediye başkanları kamyon yığıyor inşaat alanına, pişkin pişkin yalan söylüyorlar. Bu sebeple rahatlıkla vasatın üzerine çıktığımız tek günlük organizasyonlarla övünmektense, bu tip organizasyonlar için daha fazla tesis ve imkân peşinde koşmamız gerektiğini görmeliyiz.


Lucescu'nun elinde çok iyi bir kadro var. Maça beş Brezilyalıyla başladı, hepsi de çıtanın üzerinde oyuncular. Jadson ve Fernandinho eski takım arkadaşları ve 4 sezondur da buradalar, onları zaten tanıyoruz. Daha defansif ve daha istikrarlılar. İkisi, yanlarında Matuzalem ve Elano ile gelmiş ve Brandao'ya katılıp Brezilya ekolünü başlatmışlardı. Bu ekolü ve Ukrayna'nın transfer piyasasında yer bulabilmesi için bir cümle önceki transferlere toplam 30 milyon euro'ya yakın bir meblağ ödemişlerdi. Sonra Elano'yu İngiltere'ye, Brandao'yu Fransa'ya, Matuzalem'i de İspanya'ya göndererek kötü bir tercih olmadıklarını ispatladılar. Dün oynayan diğer Brezilyalılardan Willian'ı FM oynayanlar bilir, dün fazla birebir yetenek gösteremedi ama 14 milyon euro'ya mal olduğunu ve 20 yaşında olduğunu belirtmekte fayda var. Ilsinho ve Luiz Adriano da gözde oyuncular.

Brezilya'lı çekirdeğin yanında, milli stoper Chyhrynskiy, takımda altıncı sezonunu geçiren sol bek Rat, genç kalecilerden Pyatov, Polonya milli oyuncusu Lewandowski, pahalı oyunculardan Castillo, yedekler arasında yer alan Bolivya'lı süper yetenek Marcelo Moreno ve tabii ki Hırvat milli Srna ile komple bir ekip kurulmuş. Lucescu bu kadro için çok iyi bir seçim değil zannımca ama o da aşırı defansif ve temposuz taktiklerinden sıyrılıp yeteneklerinin farkında ve hücum oynamayı seven bir takım yaratmış.


Schaaf her başarıyı hak ediyor ama Diego'nun eksikliği, Hugo Almeida'nın olmayışı, Wiese'nin klasikleşen yumurtlamalarıyla kupaya ancak uzatma kadar yaklaşabildi. Wiese'nin üzerinde durmadan Bremen'i değerlendirmek olmaz. Olmayacak toplar kurtarıyor, sonra en kritik maçın en kritik yerinde olmayacak goller yiyor. Emerson'un önüne yumurtladığı ve Bremen'e çeyrek finale mâl olan golü hatırlarsınız, dün de sadece uzatmadaki pozisyonda değil, ilk golde de rahat çıkaracağı topları peşin hamle yapıp içeri aldı. Daha iyi bir kaleci bulmak zor ama bu tip hatalar yapmayan bir kaleci bulmak o kadar zor değil. Satabiliyorlarsa satsınlar derim.

Maç genel olarak Shakhtar'ın kontrolündeydi, rakip yarı sahada oynadılar, oyunu orada kurdular. Kanat oyuncularının becerisi (Willian ve Srna) ve enerjisi sayesinde de bunda zorlanmadılar. Lewandowski ve Jadson ortada iyi iş yaptılar, kanatları çok iyi kullandılar. Zaten uzatmada da diri kalan takım da Shakhtar idi. Shakhtar daha çok pozisyon buldu, daha çok topa hakim oldu, iki kanadı da daha iyi kullandı ve maçı haketti. Sonuç? Uzatma. Aslında çok da garip değil ama Shakhtar'ın öne geçtikten sonra biraz daha geride oynamasını bekliyordum, Lucescu en çok burada şaşırttı.


UEFA Kupası, her yanıyla ikinci plana itilmiş, Şampiyonlar Ligi ile arasındaki mesafe bir zamanların Başbakanlık kupası ile Türkiye ligi şampiyonluğu kadar açılmış. CL'den gruplarda elenen takımların rahat rahat final oynadığı bir kupa oldu. Avrupa Ligi projesi başta güzel gözüküyor ama aynı takımlar oynadıktan sonra neye yarar? CL'ye lig dördüncüsünü bile alarak bu ligin ne gelirini, ne izlenme oranını artırabilir UEFA, diye düşünüyorum.

Elverişsiz şartlarda futbol

Suudi Arabistan'da kadınların spor yapması yasak. Yine de, etrafı duvarlarla çevrili antreman sahasında, bu işi hoş karşılamayacak erkek gözlerinin uzağında, antreman yapmaya devam ediyorlar. Takımlarının adı da: King's United.

Araplar ve Arsenal

Futbolda anlamadığım bir şeydir, City'nin ya da Chelsea'nin para babaları emri altına girmesini eleştiren diğer klüplerin bu işten sıyrılmasını. Al işte, Liverpool da servet harcıyor, Man Utd da, Arsenal de. Resimdeki babalar, Arsenal'in CEO'su Ivan Gazidis ve Emirates havayolları başkanı Sheik Ahmed Bin Saeed Al Maktoum. Ne kadar da mutlular... Arsenal'in Dubai'de açtığı yeni futbol okulunun tanıtım toplantısında bir araya gelmişler. E haklı adamlar, Dubai'de müthiş yetenekler var. Clichy de genç Dubai'lilere teknik becerisini göstermeye gelmiş.

Bremen'in lideri

Bülent Korkmaz, Hacettepe maçından sonra tribünler tarafından istifaya davet edilince, böyle bir bayrak adamın, Türk futbolunun en klübüne sadık ve başarılı futbolcularından birinin yarım sezon bile tamamlamadan taraftarların kara listesine yazılabildiğini sorgulamıştık. Kolay değil, 26 yıl aynı forma, bir elin parmaklarının vakıf olamayacağı kadar şampiyonluk, sayısız kupa, kazanılan tek Avrupa kupasının kaldıranı olmak.

Ancak, Bülent Korkmaz'ın Galatasaray'da yardımcı antrenör olma konusunda sıkıntı yarattığını, ancak teknik direktör olarak takıma geri döneceğini açıkladığını biliyoruz, zamanında. Yönetimle arasında bir restleşme olduğu çok açıktı. Werder Bremen'in UEFA Kupası'nda finale yükseldiğini, hem de ilk maçı evinde 1-0 kaybettikten sonra, öğrendiğimde, aklıma ilk olarak Thomas Schaaf ve Bülent Korkmaz arasındaki benzerlikler ve ne kadar benzer şartlarda çalışabildikleri geldi.

Schaaf'ın bu özelliğinden bahsetmek lazım. Schaaf'ın Werder Bremen kariyeri, 1972 yılında genç takımla başlıyor. O zamanlar 11 yaşında. Altı sezon sonra A takım ile çalışmaya başlıyor. 1978 yılından, 1995 yılına kadar, zaman zaman forma bulmakta zorlansa da, sadece Werder Bremen'de oynadı. kariyerinin sonlarında takımın önemli bir parçası oldu. Aktif futbol kariyeri ile birlikte, 1987 yılında Werder'in B Genç takımını çalıştırmaya başladı. Bir sezon sonra A Genç, futbolu bıraktıktan sonra da Werder akademisi olarak nitelendirebileceğimiz altyapı programında görev aldı. 1999'dan beri, yani on yıldır Bremen'in teknik direktörü.


Klose, Borowski, Frings, Ailton, Sanogo, Diego, Valdez, Almeida, Mesut, Ümit Davala ve daha pek çok oyuncuyu kariyerleri düşüşteyken takıma katıp, müthiş verim aldı ve kimisi bu performanslarıyla yeni takımlarında önemli parçalar olurken, bazıları da asla Bremen'deki verimini yakalayamadı. Oyuncu potansiyeli analizi konusunda belki de dünyanın en iyilerinden biri.

Ama en önemli şansı, heralde Werder'in ona sağladığı koşullar, verdiği güven, istikrar ve Türkiye'deki yöneticilik anlayışı komple değişmedikçe adını anamayacağımız bir sürü detay. Bir de, teknik direktörlük kariyerinin tamamında birlikte çalıştığı, arka planda kalmayı çok iyi beceren ve işini iyi bilen bir diğer isim, Klaus Allofs'u da anmamak olmaz. Tek ölçütü başarı olmayan kulüplerin başarıya nasıl ulaştığını ciddi ciddi irdelemek gerekiyor sanırım.

Nostalji 8 - Alcindor & Wooden

Çok bilinmedik bir fotoğraf değil ama insanın ciğerini alıyor bu tip kareler. NCAA'in gelmiş geçmiş en büyük efsanelerinden ikisi, muhtemelen bir maç öncesi Wooden'ın tavsiyelerini alıyor Kareem, o zamanlar Lew.

Nostalji serisi

Kralını tanımam

- Bench'te 120 basıyorum laaan!
- İyi oldu Kilyos'a geldik, bugün bütün enerjimi kumlara aktarmaya yemin ettim laaan!
- Usta kalebodurları taşıdım, artık sıvayı boyayı ver onları da çıkarayım laaan!

...diye gider bu.


son üç postun fotoları: Yahoo sports

Adriano Flamengo'da

9 Nisan 2009 - Adriano, "Artık oynamaktan zevk almıyorum, kariyerimi tekrar gözden geçireceğim" dedi.

24 Nisan 2009 - Inter, Adriano ile olan kontratını karşılıklı olarak fesh ettiğini ve Adriano'nun artık futbolcuları olmadığını duyurdu.

6 Mayıs 2009 - Adriano, Flamengo ile sözleşme imzaladı.

Flamengo çok optimistik olsa da, Adriano'nun kariyerinde boşa geçmiş bir sezonun daha sonu gülücükle bitti. Yeni hikâyesini heyecanla beklemekteyiz.

Roma'da sadece bir adalı olacak

Bu maç için ne yazılır, bilemiyorum. İlk olarak şu açıdan bakalım. Eğer Chelsea finale çıkabilseydi, son beş sezonda finaldeki İngiliz takım sayısı yedi olacaktı. Bu durumun bir rahatsızlık yarattığı aşikâr, hem izleyenlerde, hem yönetenlerde, hem UEFA yetkililerinde, hatta bende. Ama futbolun doğası budur. Yıllar evvel aynı ligden dört takımın CL'de oynayabilme saçmalığını onaylayarak, İngiltere-İtalya-İspanya dışındaki ülkelerin mevcut durumlarını daha da kötüye götüreceklerini tahmin etmelilerdi. Eğer bu formatı uyguluyorsan, hak eden takımların finalde boğuşmasına da saygı duyacaksın. Dünkü maçın yönetimini işaret eden bir parmak olarak değil, yine dünkü maçın havasını soluyup bu fikirleri aklından geçiren futbolseverlerden sadece biri olarak yazıyorum bugün.

Barcelona, sakatlık ve cezalar nedeniyle kolu-kanadı kırık çıktı maça. Toure, Chelsea'nin oyun anlayışının da katkısıyla, stoperde sırıtmadı. Busquets de aynı şekilde. Iniesta solda hiç verimli olmadı, hem topu çok ayağında tutuyor hem de onunla yanyana oynamayınca Xavi aynı performansı gösteremiyor. Henry gibi bir yıldızın oynamaması da cabası.

Barcelona'nın hücum anlayışı, pas kurgusu, takım oyunu falan Chelsea'nin artık beş yıldır oturmuş savunma düzenine biraz hafif kaldı. Muhtemelen Man Utd'a karşı da aynı bocalamaları yaşayacaklardır. O maçtaki avantajları, Man Utd'ın orta sahasının fizik güç bakımından Chelsea'nin gerisinde kalması olacaktır. Nitekim Chelsea erken bulduğu golün de rahatlığıyla, oyunu geride kabul etti, Barcelona'nın top çevirip, sürekli hücum yapmasına izin verdi. Rakibi yordu. İkinci yarı iyice rölantiye döndü, Barcelona biraz da yıldı.


Penaltı pozisyonlarının herhangi biri ön plana çıkmasa da; Chelsea'nin o tek tük çıkışlarında sürekli fizik mücadeleyle karşılanmasının, Malouda'ya bir, Drogba'ya iki kez çok tehlikeli bölgede zayıf kalan Barcelona defans hattının cezalandırılmaması mantıklı değil. Barcelona'nın tartışmalı pozisyonlarda ne kadar az adamla yakalandığına herhalde maçı izleyen herkes dikkat etmiştir. Bunun sebebi de çok övülen hücum mantalitesi. Chelsea, maçın spikeri dahil, onunla beraber onlarca blog sahibi futbolsever tarafından da anti-futbol etiketi ile damgalandı ve bu pozisyonların yorumlanmasında muhakkak etkisi olmuştur mevcut düşüncenin, ama Barcelona başka tip bir futbol ile nasıl bu kadar çaresiz bırakılır ki?

Anelka takviyeli kadro, oyunu geride kabul etse de, hücum varyasyonları açısından oldukça yeterliydi. Nitekim erken gol olmasa, Chelsea yine golü atacağının havasını taşıyordu. Belki de hatayı 1-0 öne geçerek yaptılar. Maç 0-0 devam etseydi böyle bir maç sonu senaryosu izler miydik?

Iniesta'nın golüne ne denebilir ki? Dakikası, önemi, götürdüğü yer düşünülünce CL'nin tarihinde en özel yerlerden birine sahip olacak bu gol. Golden önce topu uzaklaştıramayıp Messi'ye teslim eden oyuncuyu hatırlayamıyorum, Bosingwa olsa gerek, belki de uzun vurabilse -tüm maç boyunca yaptığı gibi- Barcelona bir kez daha pozisyon bulamayacak ve maç da bitecekti. Futbol garip bir oyun, güzelliğini de buradan alıyor.

Hiddink'in varlığı, Chelsea'nin iki sezondur yanlış teknik direktörlerle yola çıktığının da bir ispatı niteliği taşıyordu. Kadrodan verim alan bir hocayla, güç dengesi Chelsea'nin yönüne kayabiliyor. Bu seneki, sonucu belli, suni Liverpool-Man Utd lig çekişmesinin sebebi de vizyonsuz Scolari'nin hesapta olmayan puan kayıpları gibi geliyor şu anda. Belki bu fikrimde yalnızım, ama yine de bu sene bir Chelsea-Man Utd rövanşı görmeyi hakettiğimizi düşünmeye devam edeceğim. Hiddink'e de, Barcelona dışında renksiz ve tahmin edilebilir geçen sezona ikinci bölümde kattığı renk için teşekkür ediyorum. Yeniden yapılanmaya gideceği artık insider-outsider bir çok kaynaktan doğrulanan Chelsea'nin kontrolü teslim etmesi gereken kişi olduğunu ispatladı.

Guardiola da vıcık vıcık bir adammış. Bayern maçındaki yalan siniri ve bile bile atılması, dünkü maçtan sonra Hiddink ile samimi olacak onlarca dakikası olacakken sahayı tercih etmesi, gole sevinci... Mourinho'ya antipatik diyoruz. Ben demiyorum da, diyenler demeyenlerden fazladır sayıca.Neyse, Mourinho'yu neden soktuysam! Bazı adamlar başarılı olunca göze batıyor işte. Seneye anti-Guardiola kültürü de yolda olacaktır, dünkü maçtan son izlenimim de budur.

Kareem ve Celtics

Evet, Celtics taraftarıydım
Lisedeyken, koçum Jack Donahue Celtics'in özel bir basketbol takımı olduğunu düşünür ve sık sık onların sahada yaptıklarını bize örnek gösterirdi. Okuduğum lise, eski Madison Square Garden'dan sadece 12 blok uzaklıkta olduğu için, şehre gelen takımlar antreman için salonumuzu kullanırlardı. Tahmin ediyorum ki, bu sebeple koç maçlara bilet ayarlardı, özellikle de arka arkaya oynananlara. Lisede geçirdiğim dört yıl boyunca Celtics'i en az 20 kez izlemişimdir.

Celtics Basketbolu
Celtics'in felsefesi, topu boş adama geçirmek ve en yüksek yüzdeyle soktuğu şutu kullanması üzerine kuruluydu. Takımdaki kimse sayı yükünü üstlenmez ama çok verimli hücum eder lerdi ve her maç beş ya da altı oyuncu çift haneli sayılar üretirdi. Russell'ın pota altı savunması çok etkiliydi ve oradan basket bulmanıza kolay kolay izin vermezdi. Sert savunma ve verimli hücum, basketbolda kazanmaya giden formülü birlikte oluştururlar. Ben bu felsefeyi çok genç yaşta öğrendim. Sanırım John Wooden'ın da aynı felsefenin üzerinde durması, benim koleje çok daha çabuk adapte olmamı sağladı.


Büyük Bill Russell ve diğer efsanelerle tanışmam
1961'in Kasım ya da Aralık ayıydı, dokuzuncu sınıftaydım. Spor salonumuza gittim, Celtics o sırada orada antreman yapıyordu. Koç beni Red Auerbach ile, Red de Bill Russell ile tanıştırdı. Bana serbest atış çalışan bir oyuncuya yardım etmemi söylediler. O "bir oyuncu" John Havlicek adındaki bir çaylaktı. Ayrıca, ilkokula gittiğim sıralarda düzenlenen bir All-Star maçına katılmıştım ve orada sonradan Celtics'e takas olan Willie Nauls ile birlikte bazı Knicks oyuncuları ile tanıştım. Tüm bu bağlantılar sebebiyle bir Celtics taraftarıydım ve oynadıkları basketbola da imreniyordum.

Bill Russell, örnek adam
Öncelikle Celtics'in mâlum başarısı, devamında da siyah Amerikalılar hakkında söyledikleri sebebiyle, Bill Russell'ın hakkında çok şey duyuyordum. Söylediği bazı şeylerin anlamı çok derindi, ben de bu söylediklerini büyük bir hayranlıkla dinledim. Bunları çok iyi algıladım. Başarının ne olduğunu ve kendisiyle gurur duymayı iyi biliyordu. Basketbol sahasındayken başarıyı temsil eder gibiydi. Bugün, hâlâ arkadaşız. Ekim ayında bir klinik açtı, açılışına ben de katıldım. Genç sporcular için müthiş bir örnek teşkil ediyor. Kolejden mezun olmuş, kolej basketbolunda müthiş başarılara ulaşmış, sonra da bu başarıları profesyonel düzeye taşımış biri olarak, tam karşımda duruyordu.

kaynak: Kareem Abdul-Jabbar blog

Coria'dan son

O maçı hatırlarsınız. 2004 Fransa Açık, Gaudio - Coria finaliyle de, Henman'ın yarı finale kalmasıyla da efsane turnuvalardan biri olmuştu. Finalde Coria almış gazı giderken, yorgunluk baş göstermiş ve bacakları isyan etmişti. Sakat Coria'yı yenmek için 14 oyunluk final setine ihtiyaç duyan Gaudio maç bittiğinde nasıl da sevinmişti. Unutmak mümkün değil. Coria her zaman o turnuvanın gerçek şampiyonu olarak hatırlanacak.

2006 yılından sonra sakatlıklar nedeniyle hiç bir turnuvada etkin olamadı. Andy Roddick'in sakatlık nedeniyle çekilmesi sonucunda katılabildiği 2008 Roland Garros, son büyük turnuvası oldu. Coria, salı günü tenisi bıraktığını açıkladı. Sakatlık kötü şey. Ama bazen unutulmaz spor anılarınızdan birinin sebebi oluveriyor.

NBA Draft 2009

25 Haziran 2009 günü Garden'da lige ilk adımını atma şansını yakalayacak 58 oyuncudan biri olmak için, draft'a girmeye karar veren ilk isimler belli oldu. Bu sayı tabi ki daha da artacak ama açıklanan ilk rakamdan, yani 103 isimden 29'u Amerika dışından. 2'si de Türk. Efes Pilsen'in 88'li forveti Barış Hersek ve Banvit'in 90'lı guard'ı İbrahim Yıldırım. Onlara başka kimse eklenir mi bilmiyorum ama ikisinin de pek şansı olmadığını da söylemek gerek.

İngiliz kilidi

İç sahada 0-0 berabere kalmak avantaj mıdır, değil midir sorusu üzerine kafa yormak lazım. Mourinho Porto'da ve Chelsea'de CL oynarken, içerde 0-0'ın avantajlı olduğundan hep bahsederdi. Golsüz beraberlik, sizin deplasmanda gol atmanız halinde çok büyük ihtimalle turu geçeceğinizi gösterir.

Tabi bu varsayımlar birbirine denk güçteki takımlar arasında geçerli. Günümüzde artık içeride 3-0, 4-0 gibi avantajlı skorlar koparabilen takımlar kalmadı. Hatta büyük bir kısmı içeride kazanmakta bile zorlanıyor. Pek çok üst düzey Avrupa takımı, deplasmanda, yani rakibin daha baskılı, daha açık oynadığı sahada istediği futbolu sahaya yansıtabiliyor.

Barcelona, yıllardır unutmaya yüz tuttuğumuz iç saha takımlarından biri. İçeride ve dışarıda, zaman zaman gece/gündüz farklılığında performanslar sergileyebiliyorlar. Aslında, bu tip hızlı forvetlere ve iyi top yapan orta sahalara sahip olan bir takımın, deplasmanda daha iyi oynamasını, ara toplar ve koşularla rakip defansı delmesini bekleyebilirsiniz. Bu Barcelona için de geçerli olabilir, ancak Chelsea gibi fizik kuvvet bakımından fersah fersah önde olan bir rakibe değil.

Chelsea, Barcelona'nın bütün hücum varyasyonlarına hazırlıklıydı. Normalin aksine, Essien'e daha yakın oynayan orta saha oyuncusu Ballack oldu, Mikel yerine. Ballack, Mikel'e göre daha hızlı, ve kariyerinin bu noktasında defansif görevlerde daha faydalı. Zaten bu ikiliyle beraber hem Mikel, hem Lampard, hem Malouda sahadaydı, insan azmanı bir orta saha. Messi ortaya girerken Bosingwa hep onu takip etti, bölgesinde kalmadı, bu sırada ortada da bir oyuncu Messi'nin pas yaptığı hücumcuyu tutarken, bir başka oyuncu da yine Messi'nin koşacağı yolu tutuyordu. ceza sahası çizgisinde kurulan savunma sayesinde ara top da yemediler. İlk yarının birmesine doğru, bir de ikinci yarının son 20 dakikasında Chelsea fizik olarak öne çıktı. Drogba'nın net pozisyonu ve son yarım saatte Barcelona'nın pas yüzdesinin düşmesini bu şekilde açıklayabiliriz.

Barcelona deplasmanda yine bu ara toplarına ve verkaçlara güvenecek ama bu kadar pas yapmalarına imkan yok. Chelsea, çok daha hakim olduğu sahada oynayacak ve daha iyi yayılacak, daha rahat olacak. Barcelona'nın baskı yediğinde çok iyi sicili olmadığını da biliyoruz. Marquez ve Puyol'un eksiklikleri de bu işin üzerine tuz-biber oldu. İkinci maçta 2,5 gol üstü görmemiz muhtemel, benim tahminim 3-1'lik Chelsea galibiyeti yönünde. İleride daha detaylı değiniriz.

Mr. Fourth Quarter

0:01 Hedo Turkoglu makes 25-foot three point jumper 84-81

Orlando Magic 2 - 2 Philadelphia 76'ers

Yüzüğe hazır

Sadece sahada değil, soyunma odasında da böylelermiş demek ki. Ya da kamera görünce azıyorlar. Hangisi daha kötü? Ben bilmem. Ama fikir güzel.

Rafa ve başarı

Sir Alex Ferguson is nervous of Liverpool.

Benitez'in kurduğu bir cümle bu. Bana komik geliyor, kendisinin çıkışları. İyi teknik direktör mü? Kesinlikle evet. Ama bu kadar çok konuşmaya hakkı var mı? Bence yok. Cümleyi ilk okuduğumda Liverpool'un en son ne zaman Premier League zirvesine tutunduğunu düşündüm, hatırlayamadım. Geldiğinde Liverpool kötü bir durumdaydı, kabul. Şampiyonlar Ligi'ni de ilk geldiği sezonda kazandı. Ama Liverpool bir sezon bile katıldığı bütün kupalarda şampiyonluk mücadelesi veremedi. Ben bu tip hocaları başarısız sayarım. Sınırsıza yakın bütçe, müthiş bir taraftar, harika tesisler, Torres ve Gerrard'ı barındıran emsali zor bulunan bir kadro. Daha fazlası şart. Arsene Wenger için de paralel düşünüyorum ama onun başka meziyetleri var, ayrı bir mesajda değinirim belki.

Bunlar Benitez'in transferleri (milyon € olarak düşünün):

- 08/09
Javi Mascherano - 20
Robbie Keane - 21
Albert Riera - 8.5
Andrea Dossena - 8
Diego Cavalieri - 4

- 07/08
Fernando Torres - 34 + Luis Garcia
Yossi Benayoun - 6.5
Ryan Babel - 15.5
Lucas - 9

- 06/07
Jermaine Pennant - 8
Craig Bellamy - 8
Dirk Kuyt - 16
Arbeloa + Leto + Mascherano kira bedeli - 8

-05/06
Daniel Agger - 8
Mohammed Sissoko - 10.5
Pepe Reina - 9
Peter Crouch - 9.5

- 04/05
Fernando Morientes - 8 Djibril Cisse - 18
Xabi Alonso - 14.5
Luis Garcia - 8

Luis Garcia dahil 255 milyon €. Satılan oyuncular da 120 milyon €. Kontrat aşamasında verilen paraları saymıyorum bile. Hesabı siz yapın. Hiç faydalanamadıkları oyuncuları kırmızı, parasını çıkartan oyuncuları mavi yaptım. Tabi bana göre.

Bunlar da Rafa'nın başarıları:

'05 - Şampiyonlar Ligi şampiyonu
'06 - FA Cup şampiyonu
'07 - Şampiyonlar Ligi finali
'08 - ?
'09 - Premier Lig'de ilk kez zirve mücadelesi, muhtemelen bir kupasız sezon daha

Öyle keşfedip parlattığı, takıma monte ettiği bir isim de yok (Skertel dışında). Bu kadar yazının üstüne yoruma ne gerek?. Biraz sakin ol Rafa. Elbet yukarıdan bakacağın zamanlar gelecek.


kaynak: transfermarkt

Playoff Dedikodu

- Yaralı aslan Celtics, rüzgarın şehrinde (Chicago'ya gitmedim henüz ama şehir sakinlerini bir de Olimpiyat Stadı'na davet ediyorum) 3. maçı kazanıp, saha avantajını geri aldı ama seriden asıl dedikodu, Tony Allen'ın ciddi ölüm tehditleri alıyor olması. Yazılanlara göre Allen, Chicago yerlisi ve burada karıştığı bir olaydan beri aylardır bu tehditleri alıyormuş. Polisler, Allen'ın Chicago'daki arkadaşlarına, Chicago'ya ciddi ciddi gelmemesinin daha iyi olacağını tavsiye etmişler vs. Yani dün maçta dikkat çeken güvenliğin sebebi biraz da bu sanırım.

Kıvrak zekalarıyla tanınan, basketbolla yatıp kalkan ve misafirperver Chicago insanına hiç yakıştıramadım.

- Iverson hakkında birşeyler yazmıştım daha önce, ben de ciddi tehditler aldım. Geçen gün posta kutumda kesilmiş bir Tyronn Lue kafası buldum, jargonda ne anlama geldiğini bilmiyorum ama iyi birşey olmasa gerek. Geyik bir kenara, Iverson hakkındaki son haber, Detroit News'te Chris McCormack imzasıyla çıktı. Habere göre Iverson, Detroit casino'larından da kesik yemişti. Söylenene göre Iverson, casino'ya girdiğinde bambaşka bir adam oluyormuş ve krupiyerlere tükürmekten, huzur bozmaya kadar bir sürü arıza çıkarıyormuş. Sonuç olarak da daha önce Atlantic City'de de kötü bir geçmişi olan Iverson'ın, MGM ve Greektown casino'larından yasaklandığı yazdı her yerde, bu haber kaynak gösterilerek. Ama bu haberin her iki casino tarafından yalanlanması çok az yerde yazdı. Bu da demek oluyor ki, Iverson Detroit medyasını hakkaten kızdırmış.

Konu hakkında Fanhouse'tan Matt Watson'dan detaylı birşeyler okuyabilir, işim yok, Iverson'ı da severim diyenler.
- Mike Krzyzewski, who coached Team USA to a gold medal last August, had this observation of Bryant when the team was training for the Beijing Olympics.

"We were in Las Vegas and the players had to try on their uniforms to make sure that they fit," Krzyzewski told NBA.com. "They go into this room individually and they're going to try them on and get tailored and Kobe comes to his uniform and it's lying there and has his number and it says USA on it.

"And before he touches his uniform, he just stands there and as he's standing there, he starts crying. And he starts having a few tears and the guy who's helping with the equipment asks him what's wrong and Kobe said, 'You don't understand. I've always dreamed of playing for my country. I've always dreamed of having the USA uniform on.'

Ne mi diyor, Kobe milli takımdaki ilk formasını görünce duygulanmış ve gözleri dolmuş. Bir an gözümün önüne şöyle bir sahne geldi. Hadi Kobe yürü git ya.

En güzel maç? Belki de daha gelmedi!

4-4'lük Chelsea - Liverpool resitalinin üzerinde durmadığımızın farkındayım. Ancak bu maç, belki de çok daha güzelinden önce masaya gelen bir iştah açıcıdan fazlası değildi.

Barcelona ve Chelsea, şu anda Avrupa'nın en formda iki takımı. Uzun senelerdir gelen bir alışkanlık gibi, Chelsea sezona hızlı giriyor, yılbaşında temposunu düşürüyor, Mart sonu gibi tekrar en iyi düzeyine gelip sezonu kapatıyor. Mourinho'nun son tam sezonunda, Cech'in sakatlığının da etkisiyle boxing week programında bocalamış, üst üste üç beraberlikle belki de şampiyonluktan olmuştu. Bu sezon da farklı değil. Kasım sonundan Ocak başına kadar kaybedilen 14 puan şu anda liderin 4 puan artı bir maç gerisinde kalmalarını sağladı. Hiddink geldiğinde, neredeyse her maçını kazanmak zorunda olduğu bir ortam vardı ve o da öncelikle Ballack, Lampard, Anelka ve Drogba'yı beraber kullanabildiği bir sisteme geçti. Ballack ve Lampard'ı Essien'e -ya da Mikel- yakın oynatıp orta sahayı eline aldı, Drogba ve Anelka'yı beraber sahaya sürdü, oyunu olabildiğince kenarlara açtı, gerçek bir kanat oyuncusu ile oynamamasına rağmen. Mantık, Ballack ve Lampard gibi hem yaratıcılıkları, hem oyunu okumaları güçlü iki veterana defansif görevler verip hücum alanında da olabildiğince çok oyuncuyla bulunmak.

Bu düzen Chelsea'ye Hiddink ile çıktıkları 13 maçta sadece bir mağlubiyet ve 10 galibiyet getirdi (kalan iki beraberlik de CL eleme turu rövanş maçlarında geldi ve yeterli skorlardı). Geride kalan haftalarda fikstürleri masaya yatırınca lig şampiyonluğunun tatlı bir hayal olduğunu, ancak CL ve FA Cup'ın ulaşılabilecek hedefler olduğunu söyleyebiliriz. FA Cup'ta yarı final önemli bir dönemeçti ve onu da Arsenal'in yorgun ve dar kadrosunu fizik güçle boğarak geçtiler. Finalin Everton ile oynanacağını ve sezonun da son maçı olduğunu hesaba katarsak, CL finali Hiddink'in tam anlamıyla yoğunlaşacağı tek kupa olacaktır.


Barcelona müthiş bir pas kurgusuna ve enerjiye sahip. Messi, Xavi ve Iniesta intihar timi gibi, Guardiola da orta sahayı Toure'ye bırakıp önüne ofansif mantaliteye sahip Iniesta ve Xavi'yi koyuyor, Chelsea'den farklı olarak bu adamların tüm oyun kurma yükünü üstlendiklerini söyleyebiliriz. Bundan önceki yorumlarımda Barcelona'nın fizik ve tempo olarak ayrı bir gezegene ait olan Liverpool, Man Utd ve Chelsea üçlüsünden biriyle eşleştiği takdirde şansının daha az olacağını belirtmiştim. Çünkü Chelsea ne Bayern, ne de Lyon gibi Messi merkezli pas örgüsünün ceza sahası civarında cereyan etmesine izin vermeyecektir. Xavi ve Iniesta'yı daha defansif oynamaya zorlayacaktır. Bunun yanında da hem Drogba ilerde müthiş top tuttuğu, hem de orta sahayı idare eden Essien-Ballack-Lampard üçlüsünün pas becerisi sayesinde ileride de bu kadar top kapamazlar. Herşeyden önemlisi de bu kadar tempolu oynayamazlar çünkü Chelsea son yarım saatte iyice ön plana çıkar fizik dengede.

Burada Barcelona'nın Liverpool maçından ne ders alacağı önemli. Chelsea'yi hücum ederek yenmek zor. Dengeli bir oyun oynamalı ve orta sahayı ele geçirmelisiniz. Yoksa Henry ve Messi kenarlarda sıkışır, Eto'o da istediği topları alamaz. Ayrıca Guardiola'nın da, tıpkı Benitez gibi Guardiola'yı şaşırtması lazım. Barcelona topla istediği herşeyi yapabiliyor ne de olsa. En büyük avantajları Ashley Cole'un yokluğunu değerlendirmek olabilir. Biraz yaratıcılık görmemiz, kanat verkaçları ve Henry'e atılan ara toplarından daha fazlasını izleyebilmemiz şart. Liverpool Chelsea'yi zorladı gibi gözüktü ama öyle ahım şahım hücum organizasyonları, baskılı bir futbol falan yoktu. Uzaktan şutlar, defans ve kaleci hatalarıyla dolu bir maç oldu.

İlk maç Nou Camp'ta ve Chelsea - Barcelona maçlarını da özlemiştik. Kimin eleyeceğini kim bilebilir ki? Ancak ben Chelsea'nin ciddi bir avantajı olduğunu düşünüyorum.