Çalsınsazlar, oynasınkızlar

Üç dakika boyunca, sanki cennete gittim de geldim.


Mardi Gras Birthday 2009 from Clayton Cubitt on Vimeo.

18+ demiş miydim?

NBA vagonu

Herhangi bir Amerikan spor sitesine girdiğinizde başlık NCAA ile alâkalı olacaktır bugün, North Carolina'nın Michigan State'i harcadığı final ile özellikle. Maçı ve maç öncesinde bir kaç NCAA maçı izleme fırsatım oldu turnuva boyunca, maçlara ya da takımlara çok fazla değinmeyeceğim ancak dikkat çekmek istediğim bir kaç oyuncu var.

Önce Tyler Hansbrough ve Ty Lawson. Ben açıkçası ikisinin de NBA'de etki bırakacak oyuncular olduklarını düşünmüyorum. Ama nolursa olsun NCAA efsanesi olarak kalacaklar. Tüm çekirdeği 3-4 senedir beraber oynayan bir takımın birbiriyle olan bu uyumuna, kritik maçlarda ve kritik hücumlardaki rahat ve basit oyunlarına pek de aldanmamak gerek. İtiraf etmem gerekir ki Tyler Hansbrough kesinlikle 2.05 ve 115 kiloluk bir azman gibi durmuyor, hatta bu fiziğine göre çok da iyi bir atlet ve ellerine hakim. Ancak NBA'de tutarken fizik olarak yetersiz kalmayacağı bir dört numara yok, çünkü adamın vücut dengesi yerlerde. Ayakları da bir yıldız adayı için kontrolsüz ve yavaş. Üç senedir Ty Lawson ile beraber oynamanın avantajını da fazlasıyla gördüler, ki bu dönemde Deon Thompson, Danny Green ve Wayne Ellington da onlarla beraberdi. Oklahoma daha takım olarak 40 sayı atmışken 21-13 yapan Griffin'e top geçirmeyi neredeyse yarım devre boyunca unutabilirken, UNC doğru şutları seçiyor, doğru hücumları yapıyordu. Ty Lawson da NBA'e adım attığında fizik olarak oldukça yetersiz kalacak, ayrıca maça hükmedecek bir guard olduğunu da hissedemedim. Gideceği takım çok önemli, zaten ikisi de ikinci turun başlarına kadar kalacaktır; ancak ben UNC'nin NBA için potansiyel barındıran bir takım olduğunu düşünmüyorum. Tamamı tecrübesiz olan bir ligde tecrübenin avantajlarını saymaya kalksak yazıyı bitiremeyiz. Final maçının bir bölümünde İhsan Bayülken Ty Lawson'ın Jennings'e göre daha hazır olduğundan bahsetti ama Jennings'deki hızın, top hakimiyetinin, oyunu okumanın Ty Lawson'dakine göre gani gani fazla olduğunu söylemek gerek.

Blake Griffin'e bir parantez açalım. Yaklaşık beş yıldır NCAA turnuvasının en azından F4 kısmını takip etmeye uğraşıyorum. Böyle komple bir oyuncu görmedim. Carlos Boozer kıyaslamaları yapılıyor, ama ben ikisinin sadece şu andaki hallerini kıyaslarım. Boozer lige ilk girdiğinde kesinlikle Griffin'deki yeteneğe sahip değildi. 2.08 boy, 115 kilo ile muhteşem bir fiziğe sahip, çok kuvvetli ve eminim ki ligdeki ilk senesi bittiğinde vücudunu da çok kontrollü kullanmayı öğrenecektir. Şutunu turnuva boyunca fazla göstermedi. Ama sayıya gitme konusunda müthiş bir iç güdüye sahip. Ribaund konusunda ne kadar dominant olduğundan bahsetmeyeceğim, bunu izlemeden anlamanız zor. UNC'nin tecrübeli pota altını Elite 8'de resmen hallaç pamuğu gibi attı. Şu anda bir numarayı çekme ihtimali düşük olan Oklahoma Thunder bu herifi alabilirse, seneye kesinlikle playoff yapar. Gittiği diğer takımlara da aynen sınıf atlatır. O kadar iyi bir oyuncu. Fazla devam etmeyeceğim, belki başka bir iletide biraz daha överim.

Hasheem Thabeet kanımca ligde Griffin'in sağladığı etkiyi uzun vadede sağlayabilecek yegâne isim. Şu an çok ağır, sahayı koşmakta zorlanıyor ama işlenecek potansiyel var. Pozisyon alma ve vücudunu kullanma konusunda iyi durumda, istediği noktada aldığı her topu bitiriyor. Ama yeterince agresif değil. Saydığım tüm negatif özellikler halledilir ama 2.20 olup aynı zamanda sahanın iki tarafında da bu kadar potansiyeli olan bir adam kolay kolay gelmez.

MSU Louisville'i eleyerek bana göre son yılların en büyük sürprizini yaptı ve devam edeceğini düşünüyordum ama bir kez daha tecrübenin dayanılmaz hafifliğini yaşadık. Gelgelelim koç takımı izlenimini her maçta taşıdılar. Top baskı, agresif savunma, hustle, fast break temposunda geçen maçlarında oyuncu bazında değil, kolej klasiği motivasyonlarını çok iyi kullanarak ilerlediler. Suton şutuyla NBA'de iyi kontrat alır. Ancak Kalin Lucas'ın çok çalışması lazım. İçine tişört giyen adamdan zaten yıldız olmaz.

Arizona'nın rüya takımını izleyemedik, zaten Lou tabiri caiz ise rüyanın üzerine beton döktü. Yorum yok. Gerald Henderson, DeJuan Blair gibi oyuncuları çok üstün körü izledim, onları da geçiyorum. Tyreke Evans bir tam maç izledim, iş yapar. Bence 22'den yukarıda gider. Daha sonra devam ederiz. Sırada Şampiyonlar Ligi var.

Front row of Fame

Michael Jordan, David Robinson, John Stockton, C. Vivian Stringer

Earvin "Magic" Johnson, Larry "Legend" Bird

Michael Jordan, David Robinson

Ford Field - Detroit, Michigan

fotolar: yahoo sports

Nostalji 2 - Dr. J

Julius & Turquoise Erving

1978
Babylon / NY

Foto: Lane Stewart/SI

Nostalji 1 - Ruud Gullit & Francesco Toldo

Enteresan Diyaloglar

İbrahim Toraman: Sık sık Cangele’yle tartıştık, kusura bakmayın. Fakat bana tam 6 kez parmak attı. Böyle bir terbiyesizlik olur mu? Gerçekten kendimi zor tuttum.

Mustafa Denizli: Aferin. Zaten ben de atılacaksın diye çok korktum. Bunlar ne yazık ki futbolun içinde var.

Mustafa Hoca'm, belli, sende de ne hikayeler vardır kimbilir..

Kimin Yalancısıyız?: Vatan

Ron & Gone

Geçen ay, Houston'daki maçın son çeyreğinde, Artest'le thrash-talk'un dibine vurduktan sonra Kobe kalan 6 dakikada 18 sayı falan atıp, maçı almıştı. Artest'in Kobe'ye ne dediğini bilmiyorduk, ta ki cuma akşamındaki diğer karşılaşmaya kadar.

Asked Friday what he did to rile up Bryant in their previous meeting, Artest smiled.

“I called him the worst player in the world,” he said. “I told him he was the worst player I’ve ever seen in my life.

“ … Some people won’t talk to the guy who actually might kill them. I like to talk to the guy who likes to kill me.”

Anlam aramayın, adam deli işte.

Yeşiller

Felix Magath, tuttuğum takımın başına geçmesini isteyeceğim, sevdiğim antrenörlerden biridir. Oldschool kolej hocaları gibi, eti benim kemiği de benim diyip, ölüm idmanlar yaptıran, oyuncularının bu yüzden arkasından "Saddam" dedikleri bir adam. Her neyse, Volkswagen'in geçen sene onu takımın başına geçirmesi, ardarda geçirdikleri performans/yatırım oranı düşük senelerin ardından 5.'lik ve tarihlerinde ikinci kez Uefa Kupası yolu açmıştı. Bu sezon ilk yarıda Hoffenheim'in yaptığı seri kadar etkileyici bir seri yaptılar ikinci yarıda. Diğer Boşnaklar gibi, Dzeko da inanılmaz bir yıl geçiriyor, hatta Grafite'yle beraber şu an Avrupa'daki en iyi forvet ikililerinden biriler, en verimlileri oldukları kesin. Arda'dan yazın dramatik bir gol yiyen Benaglio, şu an Bundesliga'nın en formda kalecilerinden birisi. Namağlup gidiyorlar ve dün şampiyonluk yolunda en önemli maçta, Magath'ın eski takımı, Bayern'e 5 attı Wolfsburg. Golleri izleyemeyenler için video yukarıda, iki gol var ki dikkat etmek gerek. Dzeko'nun Benaglio'dan alıp tek verkaçla attığı gol ve Grafite'nin belki de yılın golü seçilebilecek, Bayern'le adeta dalga geçerek attığı 5. gol.

44' [1 - 0] C. Gentner
45' [1 - 1] L. Toni
63' [2 - 1] E. Dzeko
66' [3 - 1] E. Dzeko
74' [4 - 1] Grafite
77' [5 - 1] Grafite

Bir diğer maç İspanya'dan. Aurelio da gelecek sezon kendini, Tuncay'ın başına gelebileceği gibi, 2. ligde bulabilir. Aziz Yıldırım'ın laneti mi bilmiyorum. Çok zor değil Betis'in fikstürü ama 16 Kasım'dan beri, yaklaşık 4 aydır, Lopera'da kazanamıyorlar. Dün buna müsait bir rakip ve küme düşme potasına girdikten sonra daha da seferber olmuş bir taraftarla oynamalarına rağmen uzun süre unutamayacakları bir maç oynadılar ve kazanamadılar yine. Almeria'nın ve Bilbao'nun kazandığı haftada, evinde düşme potasındaki Numancia'yı yenememek, üstelik bu şekilde yenememek moral falan bırakmamış olmalı takımda. Son 5 dakikaya mağlup, uzatmalara önde giren Betis, maç boyu 3 tane kırmızı kart + penaltının 2'sinin 90. dakikadan sonra olması, Betis'in mutlak kazanması gereken maçta eksiklerine kaleci Ricardo, golü attıktan sonra sakatlanan Sergio Garcia ve Nelson'u eklemesi. Kesinlikle La Liga'da haftanın maçıydı.

9' [1 - 0] S. Garcia
39' [1 - 1] C.R. Aranda
75' Nélson (kk)
75' [1 - 2] J.J. Barkero (pen.)
85' [2 - 2] J. Capi
90' M.C. Pavon (kk)
90' [3 - 2] R. Oliveira (pen.)
90+5' Ricardo (kk)
90+5' [3 - 3] C.R. Aranda

NCAA Final 4

Çok uzun tutmaya gerek yok, 2-3 kelime etmek gerek ama.

Michigan St taraftarı arkasına alıp oynayacak ama UConn'un epey size avantajı var. O konuda ne yapacaklar bilmiyorum. UConn'u bir şekilde şaşırtmaları gerek, aklıma tek gelense, uzunları Goran Suton'a dışarda şut yaratabilirlerse, Thabeet ve Robinson gibi adamların tamamen gömülmelerini bir nebze engelleyebilirler. Seyirci işi nasıl etkileyecek bilmiyorum, sonuçta maç Detroit'te ve bir sürü Spartan orada olacak ama çok büyük bir faktör olmaz gibi geliyor bana. Tüm takım gibi Raymar Morgan'ın da adam gibi oynaması gerekiyor, istediğimi göremedim ondan şu ana dek. UConn diyorum ben yine de.


Villanova çok iyi savaşarak geldi öbür tarafta ama UNC, Nova'nın oynadığı bütün takımlardan daha iyi hücum yapabilen bir takım. Tabi kolej maçlarında hiçbir zaman unutulmaması gereken birşey var ki, bana göre, o da Final 4'a gelince beklemediğiniz eller titremeye başlayabilir.

Bir de bu baya güzel bir match-up oldu, 2005'teki olay maçın rövanşı olacak. Bilmeyenler için hatırlatayım, 2005'te Sweet 16'de eşleşmişlerdi. Villanova'da Randy Foye, Allan Ray ve Kyle Lowry vardı. Carolina ise o yıl 4 oyuncusunu sokacaktı lige, yıldızlar topluluğu; Felton, McCants, Marvin Williams, May. Son 10 saniye kala Villanova 3 sayı gerideyken, o ana kadar 2/14 atmış Allan Ray içeri girmişti ve hafif bir temasa rağmen basketi atmıştı, düdük çalmış ve herkes basketi verecek mi hakem diye beklerken, hakemlerden biri ısrarla inanılmaz bir steps çalmıştı. Taktik faulü McCants 1/2 atmış, Lowry'nin üçlüğü yetmeyince de 1 sayı farkla Tar Heels maçı almıştı, sonra da şampiyon olmuşlardı zaten gidip. Ama Villanova'lılar benim bildiğim kadarıyla bu maçı hala hatırlarlar, hatta pozisyonda faulü yapan UNC'lı Melvin Scott, düdük çaldığında faulü basketten önce çalmış olmaları için dua ettiğini, stepsi duyunca çocuklar gibi sevindiğini söylemişti. Güzel bir match-up olduğunu söylemiştim, değil mi?

8

Dün gece Ortabatı'nın liderliği, dolayısıyla saha avantajı için önemli bir maçtı, Nuggets vs Jazz. Denver insanının giden oyuncuyu anında silme huyuna hastayım. Iverson gittiğinde, tribünde 3 numaralı formalarının üzerine keçeli kalemle Billups yazan apaçiler vardı, dün de Denver Broncos'un sansasyonel quarterback'i Jay Cutler takas oldu ve "Jay Who?" pankartları hazırdı. Herneyse, zaten maçtan ve maçın skorundan daha ilginç olan istatistikler var, Chris "Kuş Adam" Andersen'in yaptığı 8 blok ve JR "Kuşbeyin" Smith'in yolladığı 8 üçlük. Evet, Dwight Howard hala ortalama 2.9 blokla blok kralı ligin ama Andersen'in 2.4'lük ikinciliği, Howard'dan 16 dakika daha az sahada kaldığı dikkate alındığında, çok daha değerli gözüküyor.

George Karl ne dedi soyunma odasında bilmiyorum, "Amansız olun!" mu? Olabilir. Bu arada George Karl demişken, ligdeki "green week" hakkında;

“The only thing I don’t like about that is they remind me of the Celtics.”

Lukas Podolski vs Michael Ballack

1 Nisan 2006
Bayern Münih vs Köln

1 Nisan 2009

Galler vs Almanya

"Halt’s Maul! Lauf selber, du Arschloch!"*

*Kapa çeneni ve koş, seni götdeliği!

Bilmiyorum

Maç yayınları piyasası hakkında hiçbir şey bilmiyorum, dönen parayı da bilmiyorum. Ama çok farklı kanallarda, çok farklı kıtalardan, çok farklı maçlar izledim. Hiçbiri, mesela geçen sene Fenerbahçe - Anderlecht maçında d-smart'a ettiğim gibi, tövbe ettirmemişti bana. Bilmişlik taslamak da istemiyorum ama bu sanal reklam işinin bu ülkede biraz bokunun çıktığının farkına ne zaman varacağız? Varacak mıyız? Hayır, futbol zaten başlıbaşına yeterli stresi sağlayabilen bir aktivite değil mi, Gökhan sağdan bindirirken oraya şemsiye reklamı konursa, izleyen adama o şemsiyenin çağrıştıracağı şey çok bariz. Bilmiyorum.

Maç yönetmenliği işi hakkında pek bir şey bilmiyorum, Riera'nın o ilk şutunu 5-6 kameradan izleyince keyiflendim, sanal reklamlar da başlamamıştı henüz. Ama yanılmıyorsam, atv bütün maçı ofsayt kamerası kullanmadan yayınladı. Penaltıyı da mesela ancak tekrardan görebildim, bu da enteresan bir detay. Ben mi bir tek göremedim, bilmiyorum.

Spikerlik hakkında pek bir şey bilmiyorum, ama maçı anlatan arkadaşın penaltı sonrasında hakemin sabıkalarını "play by play" sayması neyin nesiydi, anlayamadım. Liste özenerek hazırlanmıştı ama penaltı olmasa, verilir miydi hakem Riley'nin Arnavutluk maçını erken bitirdiği detayı, bilmiyorum.

Bir efsaneydi

Artık gittikçe seyrekleşen NBA haber turumda ilginç, ilginç olduğu kadar dudak büzüştüren, kanımca Iverson'ın Avrupa'ya yolunu açan bir haberle karşılaştım. "I'd rather retire than come off the bench" diyor kendisi, yani kenardan geleceğime geberirim daha iyi.

Cümleyi gördükten sonra bir yutkundum, bir kez daha yutkundum. 12 yıllık veteran, böyle bir arıza çıkarmaz, çıkarsa bile bu cümlelerle çıkarmaz. Iverson'ın şu anda anladım ki, ne takım arkadaşlarına, ne takımına ne de lige bir saygısı kalmış. Seni böyle sevdik ama yok artık Iverson, devamında söyledikleri aşağıdadır:

Hayatımda hiç olmadığım bir durumdayım. Düşündüğümden çok daha zormuş. Sırt sakatlığım sebebiyle, maçın başında oturup, ardından oynayıp, sonra tekrar oturmak zorundayım. Şu şekilde ritmimi bulmam çok zor. Bu şekilde süre alıp etkili olan oyunculara şapkamı çıkartıyorum, ama ben beceremem. Şu anda da zorlanıyorum.

Bu şekilde oynayacağıma emekli olurum, daha iyi. Bu şekilde etkili oynamam mümkün değil. Bir kere, alışık değilim; hem fiziksel, hem mental olarak beni zorluyor. Eğer oynayacak durumdaysam, çıkar oynarım ama şu anda öyle hissetmiyorum. Bu da benim hatam. Bu sıkıntıyı aşacak ve gerekeni yapacak güçte olmalıyım, bir yolunu bulmalıyım en azından. Yüzde yüzünüzle oynayamayınca iş çok zorlaşıyor ve şu anda ben de %100 değilim.

Herif şu anda sakat ve bunları söylemesi normal karşılanabilir, bence, değil. Iverson şu anda öyle bir durumda ki, atletikliği ve çabukluğu da gün be gün eridiği için, ilk beş oyuncusu olarak sıkıntı yaratmayacağı takım yok. Kontratı bu sezon bittiği için, iyi bir kontrat ya da ilk beş hayallerini bir kenara bırakması gerekirdi, en azından gelecek sezonlarda böyle bir duruma tekrar düşeceğini hesap ederekten. Iverson seneye nerede olur? Ben Barcelona diyorum. Daha gerçekçi fikri olan varsa, duyalım.

Rudy'nin Mektubu

Rudy Fernandez, bilindiği gibi son Lakers maçında Trevor Ariza'nın flagrant faulüyle ters düşmüş, ciddi bir sakatlık direği yalayıp dışarı çıkmıştı. Rudy, Avrupa'dayken çok hazzettiğim bir oyuncu değildi, hatta son zamanlarda Avrupa'da izlediğim en flopper (Arif Erdem ekolü) adamlardan biriydi, kendini yere attığı için teknik faul almışlığı bile vardır ki, basketbol sahasında ilk kez böyle bir şey görmüştüm. Ama Rudy, Amerika'ya geldiğinden beri bu huyunu bırakmış gözüküyor. Yararlı da oynuyor, üstelik smaç yarışmasında hakkı fena yenildi ve birden bana sempatik gelmeye başladı. Aşağıdaki de bir Blazers blog'undan alıntı, durumunu merak edenlere o anın ve sonrasının, Rudy'nin kaleminden tekrarı.

What you don't know about my fall

I'm writing this without a voice. It seems that I had something of a cold, and since the hit by Ariza, I'm completely hoarse. That's one of the things that hasn't been explained about the incident that I'm going to tell you about.

That night my Mother, Maite, had fallen asleep watching the game against the Lakers, and she opened her eyes right when Brandon Roy passed me the ball as I was running towards the hoop. My girlfriend, Cristina, turned on the TV and the first thing she saw was me on a stretcher. You can imagine what went through their minds. The first thing they did was call "El Chacho" (Sergio), but he'd changed his phone number so they couldn't get a hold of him. My agents were calling Portland, and the team was calling them. My grandparents were also very nervous. Luckily they found out right away that things were ok, but even when I spoke with my Mother and my Girlfriend they both wanted to get on the next plane to Portland.

Luckily Sergio was able to calm the waters, along with my six friends who are here from Malorca. They were able to talk to everyone in Spain and let them know that I'll be able to play on Sunday, and that I'm alright, it was just a big scare. Very big.

In the hospital I watched the game with Sergio. Every time I watch it I wonder how it is possible that nothing serious happened. When I was in the air I was thinking, "Where's the ground?" And the second I realized what had happened---Boom! The landing. It's amazing that I didn't hurt my left arm, especially since I'd hurt it a while ago in a Copa ULEB game. A few years ago I had a similar incident with Salva Guardia which made me a little dizzy, but nothing compared to this.

On TV you could see how long I was on the ground. The doctors were asking if I could feel my legs and arms, and I told them I was fine, but it was really hard to breath. That's why I was so worried. When they brought out the neck brace I told them it wasn't necessary, but they said that they had to put it on as a precaution.

To tell the truth, I feel proud of the fight that broke out after the incident with Ariza. Obviously it's good that no one got punched or anything, but it makes me feel like I'm covered. It really shows that my teammates have my back, and that we are a united team, even though I just laid there while the rest were pushing people around . . .

A lot of people called when I was in the hospital. It was amazing. One of the trainers from the team came to see me, but everyone called. Pau Gasol was really worried. Trevor Ariza sent an apology through Pau, which I'm thankful for. Of everyone who called, the one that really surprised me was Eduardo Portela, President of the ACB. I'm glad he called, and I want to thank him for doing so.

TürBülent Hoca'dan inciler

Röportaj bomba, tamamını okumakta fayda var -zira hoca bu sefer incileri üstüste dizmeyi başarmış- ancak ben yine de üşenenlere favori alıntılarımı aktarayım. Röportajın başlığı: "Balili'nin soyadı Uygun olacak!"Üzerine kitap yazılacak adamsın hoca!

- Unutmasınlar, fırtına ne kadar şiddetli olursa olsun martı sevdiği denizden asla vazgeçmezmiş. Biz bindiğimiz bu gemide pek çok fırtına ve lodosla karşılaşacağız. Entrikalar göreceğiz ama gemimizi varacağı hedefe sevgiyle, güzelliklerle yanaştıracağız.

- Sorumluluğum büyük. Altı yıldır Sivas’tayım. Eskiden İstanbul’da Laila’lardayken Sivas’ta La ilahe illallah’lardayım.

- At insana güven veriyor. Üzerinde adeta dans ediyorum. Tarif edilmez bir duygu.

- İki ay zarfında büyük ihtimalle Türk vatandaşı olacak. Atak olduğu için bu ismi bulduk. Uygun’u da bana sevgisinden ötürü seçti. Balili benim evladım gibidir. Hatta belki düğününde nikah şahidi olacağım. Mayıs’ta İsrail’de düğünümüz var. İnşallah biz de onunla gideceğiz. Orada onu hamama sokacağız. Geline kına gecesi yapacağız. Hem kendi adetlerine hem Türk adetlerine uygun bir düğün olacak.

- Futbolcumun uyurken yorganınının açılıp açılmadığına kadar bilirim. Yatırım yapmak isteyenlere mutlaka yol gösteririm. Araba alırken veya satarken de akıl veririm.

fotolar ve röportaj: milliyet

Tyson Chandler

Tyson Chandler = Chris Wilcox + Joe Smith + DeVon Hardin'in hakları takası direkten döndü. Chandler sağlık kontrolünden geçemedi ve takas gerçekleşmemiş durumda şu an, deadline'a 9 saat kalmışken. Bu takasın ekonomik bir karar olduğunu söylemeye gerek yok, Hornets'ta krizden etkilenen takımlar arasında. Chandler'ın kontratından kurtulmak bu anlamda onlara nefes aldıracaktı ama uzun vadede başaltı bir takım olarak 3. en iyi oyuncusunu yollamak belki de onlara Chris Paul'ü kaybettirebilirdi. Chandler, Thunder için güzel bir ekleme olurdu ki, Thunder'ın sene başından beri istikrarlı oynattığı bir pivot yoktu. Petro, Swift, Wilcox, Collison, Smith, Krstic'i denediler ama her maç rotasyonla oynadıkları için istikrarlı katkı alamadılar. İnsanlar Chandler Thunder'ın ihtiyacı olan ribaundçu uzun olur dediklerinde, gözaardı ettikleri olay bu. Mesela Wilcox ve Collison pozisyonlarına göre fena olmayan ribaundçular. Ama Thunder'ın uzun rotasyonu genelde 5 uzun varsa, 5'ine de benzer süreler verip hepsinden averaj katkılar almaya yönelikti.

Chandler'ın takasının gerçekleşmemesi ile ilgili de bir ufak bit yeniği var. Şimdi sağlık kontrolünde Chandler'ın problem yaşadığı ayak başparmağı için, ilerde tekrarlama riski çok yüksek raporu veren ve takası bozan Dr. Yates, aslında Chandler'ı 2 sene önce bu parmaktan ameliyat eden doktor. Chandler'ın söylediğine göre, aynı doktor kendisine birinin ayağının üstüne düşmediği ve ters bir hareket yapmadığı takdirde sakatlığının nüksetmeyeceğini anlattığını söylüyor. Ve o ameliyat sonrasında geçen sezon 79 maç oynadığını, bu sene de hiçbiri ayak parmağı yüzünden olmayan 19 maç kaçırdığını söylüyor.

Kadir Tapucu

Uzun zaman oldu yazmayalı. Yazıya "en son şu zaman yazmışım vs." gibi bir giriş yapmayı oldum olası istemişimdir, malesef açıp tam tarihe bakacak takatim yok. Takat, böyle mi yazılıyordu, ona dair şüphelerim de yok değil. Takati kontrol edecek takatimin de olmaması durumu daha da karıştıran ve kısaca siktir et demenizden başka bir beklentimin olmadığı bu saçma girişi bitirmem gerektiğini bana hatırlatan bir durum.

Her neyse.

Ana siteyi tekrar güncellemeye başlamamızla ister istemeden oluşan bu ara, parmaklara klavye üzerinde etkisi yok değil. Sezonu yedek kulübesinde battaniye altında geçiren, kutlamalarda arka planda görülen ve eskiyi yad ettiğinde, ulan bu herife ne oldu acaba dediğin adamın birden oyuna girerken bacaklarını titreten adrenalin gibi.

Ya da değil.

Site iyi gidiyor, hayatta okumayı sevmediğim power ranking müessesinde sıkı yazılar çıkıyor, okutuyor. Buraya bu bir sanal reklamdır yazısı koymaya gerek yok, rejimiz de yok zaten. Genç subayların blogu da gittikçe iki ziyaretin arasında geçen süreyi düşürüyor, okuyun. Bu arada 2002 All-Star'a bakıyorum gözucuyla, Wally ayaklarını açarak smaç vurdu, o zamanlar bilyalar yağlı. Abdur-Rahim'i de gördüm, balya balya bilyalar.

Asıl mevzu All-Star olayı tabi. Kendilerine bir-iki mazuratta bulunucam, o kadar hatrımız geçerse. Horse fikri muazzam. Akıl edenleri gözlerinden öpüyorum ama biraz sönüktü Horse, oyunun ait olduğu yeri unutmadan, daha playground adamları ayarlasalar sıkı olurdu. Shooting Stars ve Skill Challenge ağlıyor. Shaq'ın dansı inanılmaz. Rudy'ye üzüldüm, klas smaçlardı. Nate'e lige geldiğinden beri ısınamadım, ligin en ufak adamının çocuk filmlerindeki "bully" üst sınıf tipler gibi takılması sarmadı beni. Superman'in panyanın yanına çarptırdığı ve Nate over Superman'a da hakkını vermeli. JR Smith'in Weems'e yaptığı Andy Warhol jesti güzel, "In 15 minutes everybody will be famous." Organizasyonlara bir çeki-düzen verilir, iş düzelir diye tahmin ediyorum, NBA, WWF'a dönüşmeden. Smaç yarışmasına daha fazla adam çağırılmalı, Shooting Stars'ın fişini çekmeli. Skills Challenge'ın da gereksiz olduğunu düşünenlerdenim ama daha eğlenceli olması için şöyle bir öneri getirebilirim; yarışmacılar, Shaq, Dwight, Yao ve Ilgauskas falan olsun.

Horse demişken, C-Webb ve Kenny çok iyiydi yine. Webber bu broadcasting işini çok iyi kaptı, inanılmaz matrak bir herif zaten, çok da orjinal yorumları var. Ahmad Rashad ve Gary Payton'lı Gametime özetlerini arşivlemeye başladım.

NBA Legends Brunch'a bakınıyorum, en sevdiğim All-Star organizasyonlarından biri. Bir kere brunch. Çoğunu, herkesin konuştuğu bu ortamda her zaman dinleme şansımız yok. Ne muhabbet dönüyordur o masalarda kimbilir, keşke şu maçlarda yaptıkları "wired" olayını burdaki her masaya yapsalar. Bu arada Finals MVP ödülüne Bill Russell'ın adını vermek şık hareket. NBA hakkaten cares.

Superbowl çok iyiydi. Steelers'ın almasına sevindim, Warner ve Fitzgerald Jr. hikayeleri baymaya başlamıştı. Devre sonuna doğru LB James Harrison'ın tarihe geçen 100 yard'lık intercept koşusu ve td'unu izlemeyenler çok şey kaybetti. Roethlisberger de çok iyi bitirdi.

Bu aradaki kayıp zamanda Avustralya Açık da geçti, farkındayım. Tenis konusunda, en azından bu dilde, etrafta sınırlı kaynak var ve takip eden 1-2 kişi de olsa, daha da fazla olsa, geçen sene benim de keyif aldığım ve fena da gitmeyen Grand Slam yazıları serisinin ardından oluşan bu boşluk için kusura bakmayın, napalım. Bayanlar tenisinin ne kadar değişken olduğunu tekrar gördük, ardışık turnuvalardaki bambaşka form durumlarına alışığız ama aynı turnuva içinde bu kadar iniş - çıkış, Dokic'in geri dönüşünün dışındaki benim için en ilginç gelişmeydi. Azarenka'yı, kötü götürdüğü maçta, rakibinin sıcağa daha fazla dayanamaması sayesinde geçen Serena'nın bu kadar rahat bir final çıkarmasının, fiziksel dayanıklılığı ve final tecrübesi en fazla olan hatun olmasıyla açıklayabiliriz ancak. Wozniacki'den son 4-5 Grand Slam'dir, patlama bekliyorum. Takvimin daha arka plan kortlarında iyi oynayıp, güzel bir sıralama yapmış durumda ama artık bir break-through turnuva geçirmesi lazım. Ivanovic, Verdasco'yla takılmaya başladıktan sonra ilk GS'de durum ortada diyerek de pis bir şaka yapayım, içimde kalmasın. Verdasco demişken, Avustralya'nın underdog'larla ilgili bu özel durumuyla ilgili bir şey yazmıştım daha önce. Nando, özellikle sert kortlarda, zaten tehlikeli bir adam olmuştur her zaman, onun sorunu her zaman istikrar oldu. Bir nevi "underachieve" vakası ki, sol el forehand'i turun hakkaten en ters forehand'lerinden biri. Yine Melbourne'deki milliyetçi gruplar arasındaki, tenis dışı sürtüşmelerden bahsetmiştim daha önce. 2009'un kahramanları Sırplar ve Boşnaklar. Djokovic'in, Boşnak asıllı Amerikalı Delic'le oynadığı maçta yine kavgalar çıktı. Baghdatis maçında yine apaçiler korttaydı. Melbourne bu yüzden biraz baymaya başladı, kafa tenisçilerin de bu durumdan çok hoşnut olduğunu zannetmiyorum. Final, belki diğer Federer - Nadal maçları seviyesinde değildi ama yine sadece bu rekabette izleyenebilecek inanılmaz puanlar izlemiş olmaktan hiç rahatsız değilim. Asıl olay seremoniydi tabi, Roger'ı böyle görmek insanı duygulandırıyor. Chandler Can't Cry bölümünü izleyenler için, Chandler'ı bile ağlatabilecek bir andı, Roger'ın binlerce insan kendisini alkışlarken, mikrofon başında ağzını açması, kelimelerin ağzından çıkamaması ve tek duyulanın hıçkırık sesi olması. Bu rekabetin neden hiçbir sporda olamayacak bir kalitede olduğunu da işte bu anda tekrar gördük. Ağlayan rakibiyle kafa kafaya verip üzülen bir Nadal ve son sözü Nadal'a bırakmak için kendisini toparlayıp konuşmasını yapan bir Federer. Çok yaşayın.

Siz de çok yaşayın.

Karşılıklı Feshedilopheus

Bu türleri yakın olarak tanıyoruz, her gün karşımıza gazete, televizyon, internet marifetiyle geliyorlar. Bu seferki biraz farklı oldu:

Geçtiğimiz hafta, Denizlispor'da yıllardır görev yapan ve hemen herkesin takdir ettiği bir oyuncu olan Roman Kratochvil ile bir diğer yabancı Tomas Abraham takımdan gönderildiler. Amaç; 2 yeni yabancı futbolcuyu getirmekti. Bir maçla anlaşılacak şey değil belki, sonuçta alınan oyuncular da ülkelerinin millî takımlarında çokça görev yapmışlar ama Galatasaray'la oynanan lig maçında görüldü ki; bu iki adam da Kratochvil gibi takıma katkı sağlayacak oyuncular değil.

7 sezon Denizlispor'da oynamış ve amiyane tabirle "ligi bilen" böyle bir oyuncunun boşta kalması garip olurdu. Kratochvil, kısa sürede kendisine kulüp buldu, şimdi Konyaspor için mücadele edecek.


Bugün çıkan habere göre ise Denizlispor teknik direktörü Ümit Kayıhan'ın kontratı, karşılıklı olarak feshedildi.

Mideniz bulanıyor mu?

Burn One Down

Michael Phelps; bir halk kahramanı. Modern zaman bilmemnesi falan filan... Resimde görüldüğü üzere marihuana işine de merak salabilen bir insan kendisi. İngiliz tabloid basını "kariyerini mahvedebilecek görüntüler" şeklinde spekülatif yorumlar yaparken, kendisi de tipik "bir daha olmayacak" açıklamasını yapmış zaten.

Ben Harper'dan gelsin sevgili Mike;

God, it's killing me

It's killing me, too. Agla baba, acilirsin.

NTVMSNBC

Takvimler bilmiyor dönüş gününü
Saatler vuslatı vurmuyor Ayşem...