08 Mayıs 2009

Kralını tanımam


- Bench'te 120 basıyorum laaan!
- İyi oldu Kilyos'a geldik, bugün bütün enerjimi kumlara aktarmaya yemin ettim laaan!
- Usta kalebodurları taşıdım, artık sıvayı boyayı ver onları da çıkarayım laaan!

...diye gider bu.


son üç postun fotoları: Yahoo sports

Adriano Flamengo'da


9 Nisan 2009 - Adriano, "Artık oynamaktan zevk almıyorum, kariyerimi tekrar gözden geçireceğim" dedi.

24 Nisan 2009 - Inter, Adriano ile olan kontratını karşılıklı olarak fesh ettiğini ve Adriano'nun artık futbolcuları olmadığını duyurdu.

6 Mayıs 2009 - Adriano, Flamengo ile sözleşme imzaladı.

Flamengo çok optimistik olsa da, Adriano'nun kariyerinde boşa geçmiş bir sezonun daha sonu gülücükle bitti. Yeni hikâyesini heyecanla beklemekteyiz.

07 Mayıs 2009

Roma'da sadece bir adalı olacak


Bu maç için ne yazılır, bilemiyorum. İlk olarak şu açıdan bakalım. Eğer Chelsea finale çıkabilseydi, son beş sezonda finaldeki İngiliz takım sayısı yedi olacaktı. Bu durumun bir rahatsızlık yarattığı aşikâr, hem izleyenlerde, hem yönetenlerde, hem UEFA yetkililerinde, hatta bende. Ama futbolun doğası budur. Yıllar evvel aynı ligden dört takımın CL'de oynayabilme saçmalığını onaylayarak, İngiltere-İtalya-İspanya dışındaki ülkelerin mevcut durumlarını daha da kötüye götüreceklerini tahmin etmelilerdi. Eğer bu formatı uyguluyorsan, hak eden takımların finalde boğuşmasına da saygı duyacaksın. Dünkü maçın yönetimini işaret eden bir parmak olarak değil, yine dünkü maçın havasını soluyup bu fikirleri aklından geçiren futbolseverlerden sadece biri olarak yazıyorum bugün.

Barcelona, sakatlık ve cezalar nedeniyle kolu-kanadı kırık çıktı maça. Toure, Chelsea'nin oyun anlayışının da katkısıyla, stoperde sırıtmadı. Busquets de aynı şekilde. Iniesta solda hiç verimli olmadı, hem topu çok ayağında tutuyor hem de onunla yanyana oynamayınca Xavi aynı performansı gösteremiyor. Henry gibi bir yıldızın oynamaması da cabası.

Barcelona'nın hücum anlayışı, pas kurgusu, takım oyunu falan Chelsea'nin artık beş yıldır oturmuş savunma düzenine biraz hafif kaldı. Muhtemelen Man Utd'a karşı da aynı bocalamaları yaşayacaklardır. O maçtaki avantajları, Man Utd'ın orta sahasının fizik güç bakımından Chelsea'nin gerisinde kalması olacaktır. Nitekim Chelsea erken bulduğu golün de rahatlığıyla, oyunu geride kabul etti, Barcelona'nın top çevirip, sürekli hücum yapmasına izin verdi. Rakibi yordu. İkinci yarı iyice rölantiye döndü, Barcelona biraz da yıldı.


Penaltı pozisyonlarının herhangi biri ön plana çıkmasa da; Chelsea'nin o tek tük çıkışlarında sürekli fizik mücadeleyle karşılanmasının, Malouda'ya bir, Drogba'ya iki kez çok tehlikeli bölgede zayıf kalan Barcelona defans hattının cezalandırılmaması mantıklı değil. Barcelona'nın tartışmalı pozisyonlarda ne kadar az adamla yakalandığına herhalde maçı izleyen herkes dikkat etmiştir. Bunun sebebi de çok övülen hücum mantalitesi. Chelsea, maçın spikeri dahil, onunla beraber onlarca blog sahibi futbolsever tarafından da anti-futbol etiketi ile damgalandı ve bu pozisyonların yorumlanmasında muhakkak etkisi olmuştur mevcut düşüncenin, ama Barcelona başka tip bir futbol ile nasıl bu kadar çaresiz bırakılır ki?

Anelka takviyeli kadro, oyunu geride kabul etse de, hücum varyasyonları açısından oldukça yeterliydi. Nitekim erken gol olmasa, Chelsea yine golü atacağının havasını taşıyordu. Belki de hatayı 1-0 öne geçerek yaptılar. Maç 0-0 devam etseydi böyle bir maç sonu senaryosu izler miydik?

Iniesta'nın golüne ne denebilir ki? Dakikası, önemi, götürdüğü yer düşünülünce CL'nin tarihinde en özel yerlerden birine sahip olacak bu gol. Golden önce topu uzaklaştıramayıp Messi'ye teslim eden oyuncuyu hatırlayamıyorum, Bosingwa olsa gerek, belki de uzun vurabilse -tüm maç boyunca yaptığı gibi- Barcelona bir kez daha pozisyon bulamayacak ve maç da bitecekti. Futbol garip bir oyun, güzelliğini de buradan alıyor.

Hiddink'in varlığı, Chelsea'nin iki sezondur yanlış teknik direktörlerle yola çıktığının da bir ispatı niteliği taşıyordu. Kadrodan verim alan bir hocayla, güç dengesi Chelsea'nin yönüne kayabiliyor. Bu seneki, sonucu belli, suni Liverpool-Man Utd lig çekişmesinin sebebi de vizyonsuz Scolari'nin hesapta olmayan puan kayıpları gibi geliyor şu anda. Belki bu fikrimde yalnızım, ama yine de bu sene bir Chelsea-Man Utd rövanşı görmeyi hakettiğimizi düşünmeye devam edeceğim. Hiddink'e de, Barcelona dışında renksiz ve tahmin edilebilir geçen sezona ikinci bölümde kattığı renk için teşekkür ediyorum. Yeniden yapılanmaya gideceği artık insider-outsider bir çok kaynaktan doğrulanan Chelsea'nin kontrolü teslim etmesi gereken kişi olduğunu ispatladı.

Guardiola da vıcık vıcık bir adammış. Bayern maçındaki yalan siniri ve bile bile atılması, dünkü maçtan sonra Hiddink ile samimi olacak onlarca dakikası olacakken sahayı tercih etmesi, gole sevinci... Mourinho'ya antipatik diyoruz. Ben demiyorum da, diyenler demeyenlerden fazladır sayıca.Neyse, Mourinho'yu neden soktuysam! Bazı adamlar başarılı olunca göze batıyor işte. Seneye anti-Guardiola kültürü de yolda olacaktır, dünkü maçtan son izlenimim de budur.

04 Mayıs 2009

Kareem ve Celtics


Evet, Celtics taraftarıydım
Lisedeyken, koçum Jack Donahue Celtics'in özel bir basketbol takımı olduğunu düşünür ve sık sık onların sahada yaptıklarını bize örnek gösterirdi. Okuduğum lise, eski Madison Square Garden'dan sadece 12 blok uzaklıkta olduğu için, şehre gelen takımlar antreman için salonumuzu kullanırlardı. Tahmin ediyorum ki, bu sebeple koç maçlara bilet ayarlardı, özellikle de arka arkaya oynananlara. Lisede geçirdiğim dört yıl boyunca Celtics'i en az 20 kez izlemişimdir.

Celtics Basketbolu
Celtics'in felsefesi, topu boş adama geçirmek ve en yüksek yüzdeyle soktuğu şutu kullanması üzerine kuruluydu. Takımdaki kimse sayı yükünü üstlenmez ama çok verimli hücum eder lerdi ve her maç beş ya da altı oyuncu çift haneli sayılar üretirdi. Russell'ın pota altı savunması çok etkiliydi ve oradan basket bulmanıza kolay kolay izin vermezdi. Sert savunma ve verimli hücum, basketbolda kazanmaya giden formülü birlikte oluştururlar. Ben bu felsefeyi çok genç yaşta öğrendim. Sanırım John Wooden'ın da aynı felsefenin üzerinde durması, benim koleje çok daha çabuk adapte olmamı sağladı.


Büyük Bill Russell ve diğer efsanelerle tanışmam
1961'in Kasım ya da Aralık ayıydı, dokuzuncu sınıftaydım. Spor salonumuza gittim, Celtics o sırada orada antreman yapıyordu. Koç beni Red Auerbach ile, Red de Bill Russell ile tanıştırdı. Bana serbest atış çalışan bir oyuncuya yardım etmemi söylediler. O "bir oyuncu" John Havlicek adındaki bir çaylaktı. Ayrıca, ilkokula gittiğim sıralarda düzenlenen bir All-Star maçına katılmıştım ve orada sonradan Celtics'e takas olan Willie Nauls ile birlikte bazı Knicks oyuncuları ile tanıştım. Tüm bu bağlantılar sebebiyle bir Celtics taraftarıydım ve oynadıkları basketbola da imreniyordum.

Bill Russell, örnek adam
Öncelikle Celtics'in mâlum başarısı, devamında da siyah Amerikalılar hakkında söyledikleri sebebiyle, Bill Russell'ın hakkında çok şey duyuyordum. Söylediği bazı şeylerin anlamı çok derindi, ben de bu söylediklerini büyük bir hayranlıkla dinledim. Bunları çok iyi algıladım. Başarının ne olduğunu ve kendisiyle gurur duymayı iyi biliyordu. Basketbol sahasındayken başarıyı temsil eder gibiydi. Bugün, hâlâ arkadaşız. Ekim ayında bir klinik açtı, açılışına ben de katıldım. Genç sporcular için müthiş bir örnek teşkil ediyor. Kolejden mezun olmuş, kolej basketbolunda müthiş başarılara ulaşmış, sonra da bu başarıları profesyonel düzeye taşımış biri olarak, tam karşımda duruyordu.

kaynak: Kareem Abdul-Jabbar blog

01 Mayıs 2009

Coria'dan son


O maçı hatırlarsınız. 2004 Fransa Açık, Gaudio - Coria finaliyle de, Henman'ın yarı finale kalmasıyla da efsane turnuvalardan biri olmuştu. Finalde Coria almış gazı giderken, yorgunluk baş göstermiş ve bacakları isyan etmişti. Sakat Coria'yı yenmek için 14 oyunluk final setine ihtiyaç duyan Gaudio maç bittiğinde nasıl da sevinmişti. Unutmak mümkün değil. Coria her zaman o turnuvanın gerçek şampiyonu olarak hatırlanacak.

2006 yılından sonra sakatlıklar nedeniyle hiç bir turnuvada etkin olamadı. Andy Roddick'in sakatlık nedeniyle çekilmesi sonucunda katılabildiği 2008 Roland Garros, son büyük turnuvası oldu. Coria, salı günü tenisi bıraktığını açıkladı. Sakatlık kötü şey. Ama bazen unutulmaz spor anılarınızdan birinin sebebi oluveriyor.

30 Nisan 2009

NBA Draft 2009

25 Haziran 2009 günü Garden'da lige ilk adımını atma şansını yakalayacak 58 oyuncudan biri olmak için, draft'a girmeye karar veren ilk isimler belli oldu. Bu sayı tabi ki daha da artacak ama açıklanan ilk rakamdan, yani 103 isimden 29'u Amerika dışından. 2'si de Türk. Efes Pilsen'in 88'li forveti Barış Hersek ve Banvit'in 90'lı guard'ı İbrahim Yıldırım. Onlara başka kimse eklenir mi bilmiyorum ama ikisinin de pek şansı olmadığını da söylemek gerek.

İngiliz kilidi


İç sahada 0-0 berabere kalmak avantaj mıdır, değil midir sorusu üzerine kafa yormak lazım. Mourinho Porto'da ve Chelsea'de CL oynarken, içerde 0-0'ın avantajlı olduğundan hep bahsederdi. Golsüz beraberlik, sizin deplasmanda gol atmanız halinde çok büyük ihtimalle turu geçeceğinizi gösterir.

Tabi bu varsayımlar birbirine denk güçteki takımlar arasında geçerli. Günümüzde artık içeride 3-0, 4-0 gibi avantajlı skorlar koparabilen takımlar kalmadı. Hatta büyük bir kısmı içeride kazanmakta bile zorlanıyor. Pek çok üst düzey Avrupa takımı, deplasmanda, yani rakibin daha baskılı, daha açık oynadığı sahada istediği futbolu sahaya yansıtabiliyor.

Barcelona, yıllardır unutmaya yüz tuttuğumuz iç saha takımlarından biri. İçeride ve dışarıda, zaman zaman gece/gündüz farklılığında performanslar sergileyebiliyorlar. Aslında, bu tip hızlı forvetlere ve iyi top yapan orta sahalara sahip olan bir takımın, deplasmanda daha iyi oynamasını, ara toplar ve koşularla rakip defansı delmesini bekleyebilirsiniz. Bu Barcelona için de geçerli olabilir, ancak Chelsea gibi fizik kuvvet bakımından fersah fersah önde olan bir rakibe değil.

Chelsea, Barcelona'nın bütün hücum varyasyonlarına hazırlıklıydı. Normalin aksine, Essien'e daha yakın oynayan orta saha oyuncusu Ballack oldu, Mikel yerine. Ballack, Mikel'e göre daha hızlı, ve kariyerinin bu noktasında defansif görevlerde daha faydalı. Zaten bu ikiliyle beraber hem Mikel, hem Lampard, hem Malouda sahadaydı, insan azmanı bir orta saha. Messi ortaya girerken Bosingwa hep onu takip etti, bölgesinde kalmadı, bu sırada ortada da bir oyuncu Messi'nin pas yaptığı hücumcuyu tutarken, bir başka oyuncu da yine Messi'nin koşacağı yolu tutuyordu. ceza sahası çizgisinde kurulan savunma sayesinde ara top da yemediler. İlk yarının birmesine doğru, bir de ikinci yarının son 20 dakikasında Chelsea fizik olarak öne çıktı. Drogba'nın net pozisyonu ve son yarım saatte Barcelona'nın pas yüzdesinin düşmesini bu şekilde açıklayabiliriz.

Barcelona deplasmanda yine bu ara toplarına ve verkaçlara güvenecek ama bu kadar pas yapmalarına imkan yok. Chelsea, çok daha hakim olduğu sahada oynayacak ve daha iyi yayılacak, daha rahat olacak. Barcelona'nın baskı yediğinde çok iyi sicili olmadığını da biliyoruz. Marquez ve Puyol'un eksiklikleri de bu işin üzerine tuz-biber oldu. İkinci maçta 2,5 gol üstü görmemiz muhtemel, benim tahminim 3-1'lik Chelsea galibiyeti yönünde. İleride daha detaylı değiniriz.

27 Nisan 2009

Mr. Fourth Quarter


0:01 Hedo Turkoglu makes 25-foot three point jumper 84-81

Orlando Magic 2 - 2 Philadelphia 76'ers

24 Nisan 2009

Yüzüğe hazır



Sadece sahada değil, soyunma odasında da böylelermiş demek ki. Ya da kamera görünce azıyorlar. Hangisi daha kötü? Ben bilmem. Ama fikir güzel.

Rafa ve başarı

Sir Alex Ferguson is nervous of Liverpool.

Benitez'in kurduğu bir cümle bu. Bana komik geliyor, kendisinin çıkışları. İyi teknik direktör mü? Kesinlikle evet. Ama bu kadar çok konuşmaya hakkı var mı? Bence yok. Cümleyi ilk okuduğumda Liverpool'un en son ne zaman Premier League zirvesine tutunduğunu düşündüm, hatırlayamadım. Geldiğinde Liverpool kötü bir durumdaydı, kabul. Şampiyonlar Ligi'ni de ilk geldiği sezonda kazandı. Ama Liverpool bir sezon bile katıldığı bütün kupalarda şampiyonluk mücadelesi veremedi. Ben bu tip hocaları başarısız sayarım. Sınırsıza yakın bütçe, müthiş bir taraftar, harika tesisler, Torres ve Gerrard'ı barındıran emsali zor bulunan bir kadro. Daha fazlası şart. Arsene Wenger için de paralel düşünüyorum ama onun başka meziyetleri var, ayrı bir mesajda değinirim belki.

Bunlar Benitez'in transferleri (milyon € olarak düşünün):

- 08/09
Javi Mascherano - 20
Robbie Keane - 21
Albert Riera - 8.5
Andrea Dossena - 8
Diego Cavalieri - 4

- 07/08
Fernando Torres - 34 + Luis Garcia
Yossi Benayoun - 6.5
Ryan Babel - 15.5
Lucas - 9

- 06/07
Jermaine Pennant - 8
Craig Bellamy - 8
Dirk Kuyt - 16
Arbeloa + Leto + Mascherano kira bedeli - 8

-05/06
Daniel Agger - 8
Mohammed Sissoko - 10.5
Pepe Reina - 9
Peter Crouch - 9.5

- 04/05
Fernando Morientes - 8 Djibril Cisse - 18
Xabi Alonso - 14.5
Luis Garcia - 8

Luis Garcia dahil 255 milyon €. Satılan oyuncular da 120 milyon €. Kontrat aşamasında verilen paraları saymıyorum bile. Hesabı siz yapın. Hiç faydalanamadıkları oyuncuları kırmızı, parasını çıkartan oyuncuları mavi yaptım. Tabi bana göre.

Bunlar da Rafa'nın başarıları:

'05 - Şampiyonlar Ligi şampiyonu
'06 - FA Cup şampiyonu
'07 - Şampiyonlar Ligi finali
'08 - ?
'09 - Premier Lig'de ilk kez zirve mücadelesi, muhtemelen bir kupasız sezon daha

Öyle keşfedip parlattığı, takıma monte ettiği bir isim de yok (Skertel dışında). Bu kadar yazının üstüne yoruma ne gerek?. Biraz sakin ol Rafa. Elbet yukarıdan bakacağın zamanlar gelecek.


kaynak: transfermarkt

Playoff Dedikodu

- Yaralı aslan Celtics, rüzgarın şehrinde (Chicago'ya gitmedim henüz ama şehir sakinlerini bir de Olimpiyat Stadı'na davet ediyorum) 3. maçı kazanıp, saha avantajını geri aldı ama seriden asıl dedikodu, Tony Allen'ın ciddi ölüm tehditleri alıyor olması. Yazılanlara göre Allen, Chicago yerlisi ve burada karıştığı bir olaydan beri aylardır bu tehditleri alıyormuş. Polisler, Allen'ın Chicago'daki arkadaşlarına, Chicago'ya ciddi ciddi gelmemesinin daha iyi olacağını tavsiye etmişler vs. Yani dün maçta dikkat çeken güvenliğin sebebi biraz da bu sanırım.

Kıvrak zekalarıyla tanınan, basketbolla yatıp kalkan ve misafirperver Chicago insanına hiç yakıştıramadım.
- Iverson hakkında birşeyler yazmıştım daha önce, ben de ciddi tehditler aldım. Geçen gün posta kutumda kesilmiş bir Tyronn Lue kafası buldum, jargonda ne anlama geldiğini bilmiyorum ama iyi birşey olmasa gerek. Geyik bir kenara, Iverson hakkındaki son haber, Detroit News'te Chris McCormack imzasıyla çıktı. Habere göre Iverson, Detroit casino'larından da kesik yemişti. Söylenene göre Iverson, casino'ya girdiğinde bambaşka bir adam oluyormuş ve krupiyerlere tükürmekten, huzur bozmaya kadar bir sürü arıza çıkarıyormuş. Sonuç olarak da daha önce Atlantic City'de de kötü bir geçmişi olan Iverson'ın, MGM ve Greektown casino'larından yasaklandığı yazdı her yerde, bu haber kaynak gösterilerek. Ama bu haberin her iki casino tarafından yalanlanması çok az yerde yazdı. Bu da demek oluyor ki, Iverson Detroit medyasını hakkaten kızdırmış.

Konu hakkında Fanhouse'tan Matt Watson'dan detaylı birşeyler okuyabilir, işim yok, Iverson'ı da severim diyenler.
- Mike Krzyzewski, who coached Team USA to a gold medal last August, had this observation of Bryant when the team was training for the Beijing Olympics.

"We were in Las Vegas and the players had to try on their uniforms to make sure that they fit," Krzyzewski told NBA.com. "They go into this room individually and they're going to try them on and get tailored and Kobe comes to his uniform and it's lying there and has his number and it says USA on it.

"And before he touches his uniform, he just stands there and as he's standing there, he starts crying. And he starts having a few tears and the guy who's helping with the equipment asks him what's wrong and Kobe said, 'You don't understand. I've always dreamed of playing for my country. I've always dreamed of having the USA uniform on.'

Ne mi diyor, Kobe milli takımdaki ilk formasını görünce duygulanmış ve gözleri dolmuş. Bir an gözümün önüne şöyle bir sahne geldi. Hadi Kobe yürü git ya.

20 Nisan 2009

En güzel maç? Belki de daha gelmedi!


4-4'lük Chelsea - Liverpool resitalinin üzerinde durmadığımızın farkındayım. Ancak bu maç, belki de çok daha güzelinden önce masaya gelen bir iştah açıcıdan fazlası değildi.

Barcelona ve Chelsea, şu anda Avrupa'nın en formda iki takımı. Uzun senelerdir gelen bir alışkanlık gibi, Chelsea sezona hızlı giriyor, yılbaşında temposunu düşürüyor, Mart sonu gibi tekrar en iyi düzeyine gelip sezonu kapatıyor. Mourinho'nun son tam sezonunda, Cech'in sakatlığının da etkisiyle boxing week programında bocalamış, üst üste üç beraberlikle belki de şampiyonluktan olmuştu. Bu sezon da farklı değil. Kasım sonundan Ocak başına kadar kaybedilen 14 puan şu anda liderin 4 puan artı bir maç gerisinde kalmalarını sağladı. Hiddink geldiğinde, neredeyse her maçını kazanmak zorunda olduğu bir ortam vardı ve o da öncelikle Ballack, Lampard, Anelka ve Drogba'yı beraber kullanabildiği bir sisteme geçti. Ballack ve Lampard'ı Essien'e -ya da Mikel- yakın oynatıp orta sahayı eline aldı, Drogba ve Anelka'yı beraber sahaya sürdü, oyunu olabildiğince kenarlara açtı, gerçek bir kanat oyuncusu ile oynamamasına rağmen. Mantık, Ballack ve Lampard gibi hem yaratıcılıkları, hem oyunu okumaları güçlü iki veterana defansif görevler verip hücum alanında da olabildiğince çok oyuncuyla bulunmak.

Bu düzen Chelsea'ye Hiddink ile çıktıkları 13 maçta sadece bir mağlubiyet ve 10 galibiyet getirdi (kalan iki beraberlik de CL eleme turu rövanş maçlarında geldi ve yeterli skorlardı). Geride kalan haftalarda fikstürleri masaya yatırınca lig şampiyonluğunun tatlı bir hayal olduğunu, ancak CL ve FA Cup'ın ulaşılabilecek hedefler olduğunu söyleyebiliriz. FA Cup'ta yarı final önemli bir dönemeçti ve onu da Arsenal'in yorgun ve dar kadrosunu fizik güçle boğarak geçtiler. Finalin Everton ile oynanacağını ve sezonun da son maçı olduğunu hesaba katarsak, CL finali Hiddink'in tam anlamıyla yoğunlaşacağı tek kupa olacaktır.


Barcelona müthiş bir pas kurgusuna ve enerjiye sahip. Messi, Xavi ve Iniesta intihar timi gibi, Guardiola da orta sahayı Toure'ye bırakıp önüne ofansif mantaliteye sahip Iniesta ve Xavi'yi koyuyor, Chelsea'den farklı olarak bu adamların tüm oyun kurma yükünü üstlendiklerini söyleyebiliriz. Bundan önceki yorumlarımda Barcelona'nın fizik ve tempo olarak ayrı bir gezegene ait olan Liverpool, Man Utd ve Chelsea üçlüsünden biriyle eşleştiği takdirde şansının daha az olacağını belirtmiştim. Çünkü Chelsea ne Bayern, ne de Lyon gibi Messi merkezli pas örgüsünün ceza sahası civarında cereyan etmesine izin vermeyecektir. Xavi ve Iniesta'yı daha defansif oynamaya zorlayacaktır. Bunun yanında da hem Drogba ilerde müthiş top tuttuğu, hem de orta sahayı idare eden Essien-Ballack-Lampard üçlüsünün pas becerisi sayesinde ileride de bu kadar top kapamazlar. Herşeyden önemlisi de bu kadar tempolu oynayamazlar çünkü Chelsea son yarım saatte iyice ön plana çıkar fizik dengede.

Burada Barcelona'nın Liverpool maçından ne ders alacağı önemli. Chelsea'yi hücum ederek yenmek zor. Dengeli bir oyun oynamalı ve orta sahayı ele geçirmelisiniz. Yoksa Henry ve Messi kenarlarda sıkışır, Eto'o da istediği topları alamaz. Ayrıca Guardiola'nın da, tıpkı Benitez gibi Guardiola'yı şaşırtması lazım. Barcelona topla istediği herşeyi yapabiliyor ne de olsa. En büyük avantajları Ashley Cole'un yokluğunu değerlendirmek olabilir. Biraz yaratıcılık görmemiz, kanat verkaçları ve Henry'e atılan ara toplarından daha fazlasını izleyebilmemiz şart. Liverpool Chelsea'yi zorladı gibi gözüktü ama öyle ahım şahım hücum organizasyonları, baskılı bir futbol falan yoktu. Uzaktan şutlar, defans ve kaleci hatalarıyla dolu bir maç oldu.

İlk maç Nou Camp'ta ve Chelsea - Barcelona maçlarını da özlemiştik. Kimin eleyeceğini kim bilebilir ki? Ancak ben Chelsea'nin ciddi bir avantajı olduğunu düşünüyorum.

19 Nisan 2009

Alsancak/İzmir


batug'dan:

izmir'de alsancak katolik kilisesinin arka avlusu. burada çok maç yapmışlığım var, 25 yıldan fazla olmuştur. bütün alçak potalar gibi buradakiler de talihsizdi, talihsizdeki siz bizdik. kendi halindeki bücür potalar arasında kendi enbiey maçlarımızı yaptık. zavallı potaların çemberleri kopar, kırılır, kısa sürede tamir edilir, biraz daha dayanır ama akeem, 'nique, david thompson usulü denemeleri kaldıramayıp hurdaya çıkar, yenisi takılırdı. dün müge italyan grupla izmir'deydi. bana telefon edip kiliseye yol tarifi istedi. o ara avludaki sahadan bahsettim. kilisede bir ara çişim geldi deyip arkaya sızmış, avluyu bulup potaların resmini çekmiş. mvp kadın... bendeki hatırası all-star bir sahadır, gazi okulu'ndakinden iyi olmasın. o günleri, padre giulio'yu, matmazel donata'yı unuttuğum gün bunamış yahut ölmüşüm demektir... tabii bu şimdiki potalar kimbilir kaçıncı nesil. ben son basketimi atalı çeyrek asır olmuş ama fotoğraflardan çıkardığım kadarıyla, kilise avlusundaki bu sürpriz cennet, külüstür güzelliğiyle basketsever çocuk büyütmeyi sürdürüyor, üstelik birbirinden tamamen farklı iki potasıyla, benzersizliğini koruyarak. orası izmir. (resimde gördüğünüz, o iki potadan biri. diğerini merak ettiyseniz, gençsubayların orda.)

17 Nisan 2009

Geçmiş olsun Danny

Boston Celtics GM'i sarı fırtına Danny Ainge kalp krizi geçirmiş. Hayatı nasıl geçiyordur bir fikrim yok ama Garnett'in play-off'u kaçıracağına dair taze gelen haberin de şu anki duruma katkısı olmamıştır muhtemelen. Geçmiş olsun.

16 Nisan 2009

NBA Playoff ilk tur


Heyecan 18-19 Nisan'da sekiz maç ile başlıyor. İlk iki gün sekiz maçı birden izlemek her NBAsever için bir fantezidir ancak ben henüz nihayete eremedim. Bu sezon da şansımı deneyeceğim ama. Geçen sezon Orlando-Toronto izleyemeden başlamıştım. Doğu'nun ilk turu vasat ama genel olarak üst kalite basketbol dolu üç ay geçireceğiz.

Doğu Konferansı:


(1) Cleveland Cavaliers - Detroit Pistons (8)

Son dört yılda üçüncü eşleşme ama bu sefer çok farklı. Detroit Iverson'ı defterden sildi, Cleveland'da Ben Wallace sezonun sonuna bir kaç maç kala rotasyona girdi.

(2) Boston Celtics - Chicago Bulls (7)

Şampiyonun karşısında şahin olmasa da atmaca gibi bir takım var yine. Geniş ama garip rotasyonlu Bulls karşısına büyük ihtimalle Garnett'siz çıkacak Celtics. Oynasa da dakikaları çok kısıtlı olacaktır. Playoff'un ilk maçı da bu seriden.

(3) Orlando Magic - Philadelphia 76ers (6)

Phila son günkü hayvanlığı sayesinde Orlando'ya kapak attı. Hidayet NJ Nets maçını tamamlayamamıştı ve Charlotte'a karşı da oynamadı. Rashard Lewis de iki maçtır yok ama onun sakatlığı olduğunu zannetmiyorum. Öbür tarafta Brand zaten sezonu kapamıştı, Dalembert de maç kaçırabilir.

(4) Atlanta Hawks - Miami Heat (5)

Doğu'da en merak ettiğim seri, iki takım da sezonu bitirdikleri kadrolarıyla girecekler playoff'a, Miami'de Haslem sezonu kapamıştı en son.

Batı Konferansı


(1) LA Lakers - Utah Jazz (8)

Temsilcimiz Mehmet Okur'un takımı her sezon biraz daha aşağıdan girmeye başladı playoff'a. Bynum geri döndü Lakers'ta, böylece iki takımda da serinin kaderini etkileyecek bir sakatlık kalmadı. Bu arada Shannon Brown triangle'ı öğrenmiş. Hayırlı olsun.

(2) Denver Nuggets - New Orleans Hornets (7)

Hornets da düşüştekilerden. Chris Paul bu sezon Peja ve Chandler'ın yokları oynamasıyla artan yükünü iyi omuzladı. Sakatlık yok diye yazıyorum bu seriye de, ama Peja ve Chandler'ın sağları solları belli olmaz.

(3) San Antonio Spurs - Dallas Mavericks (6)

Ginobili sakatlanınca Spurs'ün playoff hakkındaki bütün hayalleri değişmiş midir? Hem de sezon boyunca varlık gösteremeyen Josh Howard bomba gibi dönmüşken? Ben diyeceğimi diyeyim. 2009, tek yıllar bebek.

(4) Portland Trail Blazers - Houston Rockets (5)

Haftalardır olmasını istediğim seri. Portland'da Martell Webster, Houston'da T-Mac sezonu kapamıştı, ama onları hesaplamaya zaten gerek yok. Yıllardır ilk turu geçemeyen Mac el freni mi? Young guns Portland camiasını bir adım ileri götürebilecek mi? Yao Ming'in üzerinden ilk kim vuracak? Hepsinin cevabı bu seride.

Not: Fotoyu aynen Genç Subaylar'dan vakuzladım. Gürkan'ın ellerine sağlık.

Not II: batug.com'da hareket olur. Tetikte kalın.

İnsan gücü farkı


Aynı gece oynanan iki maçta iki farklı senaryo izledik. Bir tarafta evindeki gollü beraberlik yüzünden sıkıntılı bir maça çıkan Man Utd, Ronaldo'nun akıl almaz golü ile turu rahatlatırken; diğer tarafta Arsenal'in fizik üstünlüğü karşısında tek bir oyuncusu bile sivrilemeyen Villarreal vardı. İki deplasman takımının kaderini de bireysel yetenekler ve kadro mühendisliği belirledi.

Villarreal'in turu geçeceğini düşünüyordum ve bunun da en önemli sebebi deplasmanda gol atacaklarına dair olan inancımdı. Kritik maçlara ayrı mantıkla bakmak her zaman işlemiyor. Senna ve Cazorla'nın sakatlığında Bruno ve Robert Pires'in sorumluluk altından kalkabileceğini ve bu yokluğu hissettirmeyeceklerini düşünsem de, maçın başlamasıyla birlikte aradaki farkın çok daha büyük olduğunu anladım. Bir kere Villarreal'in, normal şartlar altında Arsenal'in temposunda bir seriyi geçmesinin mümkünatı yok. Gariptir ki bu iki takımdan biri İspanya dördüncüsü ya da beşincisi, biri de İngiltere'de aynı konumda. Ama kadro kalitesi denince iş değişiyor elbettte. Dün yalnızca Adebayor ve Rossi'nin yeri değişseydi, Arsenal defansı ve orta sahası o kadar koordine oynayamaz ve ileride bu kadar top kapamazdı.

Wenger'in sakatlıklarla dolu, hem de Fabregas'sız dönemi böyle güzel geçmesi takdir edilmeli. Sayısız oyuncu yetiştirdiği, bir çok alt sınıf gözüken topçudan cevherler yarattığı harika Arsenal kariyerinin tek eksiği olan başarı istikrarını yakalaması için önündeki en önemli engel kadrodan verim almak konusunda, özellikle de maç programının iyice sıkıştığı Şubat-Mart döneminde, yetersiz kalmasıydı. Bu maçta da bana göre çok ışık vermeyen ama Arsen hoca oynatınca "dur bakalım" dediğimiz tip oyunculardan Gibbs ve Walcott sahadaydı. Gibbs, yanında Eboue ve Song ile oynayınca çok faydalı oldu, orta sahayı ele geçirdiler ve Fabregas aranmadı bile.


Man Utd'ın senaryosunda Ronaldo'nun unutulmaz performansı vardı, Porto'nun "acaba uyutup alır mıyım?" diye kendi kendine sormaya başladığı, ağırdan aldığı, tok satıcıyı oynadığı ilk dakikalarda hemen müthiş bir şut çıkardı, hem de 30 küsür metrelerden. Hem o uzaklıktan vuracaksın, hem köşeye yazacaksın, hem de kaleci uzanamayacak bile. Yok canım. Man Utd'ın bu turu geçmek için çok iyi oynamaya falan ihtiyacı yoktu ve iyi Porto-kötü United arasındaki farkın bile bir Ronaldo şutundan az olduğunu gördük.

Erken gol sonrası Porto nefes bile alamadı, rüyadan uyandı bir nevi ve sonra da maçı çevirecek bir pozisyon, bir baskı ya da bir inanç belirtisi göremedik sahada. United defansif anlamda her detaya hazır, yakaladığı fırsatlarda da ne yapacağını bilen bir takım olarak sahadaydı, ilk maçın aksine. Berbatov, takımın çehresini baya değiştiriyor ayrıca, bunu da belirtmekte fayda var.

Arsenal-Man Utd serisi, ne yalan söyleyeyim, bana yarı final heyecanı duyuran bir eşleşme değil. Sıkıldım artık iki İngiliz'li yarı finallerden, finallerden. Bu işe bir çözüm bulunmalı diye serzenişte bulunmuştum geçen sezonki yazılardan birinde. Artık elzem olduğu kanaatindeyim. Ronaldo da iyi ki bir vücut yapmış ha. Maç biter bitmez soyundu da soyundu. İnşallah hasta olursun.

15 Nisan 2009

Do this! - 1

Playoff'a kalan takımlar belli oldu. Bu noktadan itibaren takım yöneticileri için daha da yoğun günler başlıyor. Draftın 1-2 gün öncesiyle, sonrasını severim; ancak uzun zaman önce Ncaa ile ilişiğimi kestim. Bro'lar son günlerde scouting işine el atmışlar, ben de biraz akıl vereyim playoff'a giremeyen takımların Gm'lerine.

Sacramento Kings:

Aman yarabbi ya, bu nasıl takım be abi? Fran Garcia, Jason Thompson, Spencer Hawes ve hatta Donta Greene eli yüzü düzgün, potansiyelli gençler. Çaylak kontratlarından sonra cüzi miktarlara takımda tutulabilecek, iyi yatırımlar. Ama baba, hadi Kevin Martin'e de verdin kol gibi kontratı, takımın yıldızı falan diye de bu Nocioni ile Udrih, kontratlarının son senesine kadar kafadan cepte.

Bir kere kafadan ilk beş gardın Beno Udrih olmayacak. Uzun almaya gerek yok, sağdan soldan 5-10 dakika oynayacak çöp bulunur. Rashad McCants'in team option'unu aktive edip, 2 numara yedeği yaparsın da 3 numaraya her hâl ve şartta adam lazım. Fran Garcia'nın geleceğiyle ilgili ne düşünüldüğüne göre değişir tabii, alınacak adamın kalibresi. Marc Stein Hedo yazmış, açıkçası ben de Maloof biraderleri doğru tanıdıysam bu zamana kadar, süreleri gençlere verelim, takılsınlar demeyeceklerdir.

Ben olsam; drafttan bir numarayı çekmediğim takdirde alırım bir tane yakışıklı sg-sf, koyarım Fran Garcia'nın arkasına. Eli yüzü düzgün bir free agent da dikkatimi çekmedi, o işlere hiç bulaşmam, Beno Udrih'le devam ederim. Udrih'in arkasına da artık Mateen Cleaves midir, efendime söyleyeyim Will Solomon mudur, Kerem Tunçeri midir, birisini koyarım.

Yalnız ajan, bu takıma adam gibi bir koç lazım. Hiç öyle genç, tecrübesiz falan biri değil, bilindik eli yüzü düzgün bir koç alacaksın. Bir sezon daha çöpe atılacak çünkü, konferansın ve takımın son aylardaki hali düşünülünce, o yüzden Reggie Theus falan gibi deneylere hiç bulaşmadan, yukarıda adı geçen yetenekli gençleri kaybettirmeye alışmadan sezonu tamamlatmak gerekir.

ps: Nocioni'nin farkındayım da kendisini pek tutmam, 10-15 dakika veririm laf olsun diye. Takasını kovalarım sürekli.

Los Angeles Clippers:

Eyvaaaaah! Daha ilk takımda nefret etmişken bulaştığım bu işten, Clippers ile karşılaştım. İlk etapta takım sahibine bir tavsiyede bulunayım, Mike Dunleavy'nin Nba ile ilişiğini kes. Yerine beni getir baba. Yok ajan olmaz o iş dersen, o zaman da en azından kulağını çekiver şu herifin, böyle takım mı yönetilir be! Baron Davis, Zach Randolph ya da Chris Kaman’dan hangisini, ne şekilde yolluyorsan yolla, elden çıkarmak gerekiyor mutlaka en az birisini. Zach’i o kontratıyla kimse almaz, Baron Davis’in de ahı gitmiş vahı kalmış. Chris Kaman’ı bozdurup, bir iki tane orta ölçekli görev adamı, free agent’lar arasından da yine orta ölçekli Flip Murray, Matt Barnes, Chris Wilcox falan pozisyon gözetmeksizin birşeyler almalılar.

Dunleavy sezon ortasında, Zach’i falan aldığında playoff anlatıyordu utanmadan da, sezon boyunca Mardy Collins, Steve Novak gibi herifler geldi benchten. Olacak iş mi baba, gözünü seveyim. Drafttan gelecek Hasheem Thabeet gibi bir proje de uzun yedekliğini kotarır. Büyük kontratlardan en az bir tanesini, eli yüzü düzgün görev adamlarına dönüştürüp, bir ya da iki tane bench oyuncusu da aldıkları takdirde, aklı başında bir koçla playoff materyaline dönüşebilecek bir kadroya sahip Clippers.

Doğru düzgün bir bench ve rotasyonla beraber, iyi bir sezon başlangıcına ve Baron’un hayata dönmesine ihtiyaçları var.

Washington Wizards:

Öncelikle Nick Young ve Andray Blatche’nin şehri terketmesini yasaklar, antreman tesislerine kilitler ve başlarına da kafa başı birer koç, birer de psikolog koyarım. İkisine de aklını başına devşirmelerini rica eder, bu kafayla giderlerse çaylak kontratları bitince bir halt edemeyeceklerini belirtirim. Akabinde Arenas, Caron ve Jamison’u teker teker arayıp, onları takas etmekle uğraşmayacağımı; ancak zırva bir sezon daha istemediğimi belirtir, efendi gibi tatil yapmalarını rica ederim.

Hareket alanı çok kısıtlı durumda ve Jamison’u takas etmekle uğraşmaktansa, eldeki üçlüye son bir şans daha tanınması taraftarıyım. Çünkü, hem Caron Butler, hem de Antawn Jamison, onların rakamlarına sahip pek çok oyuncunun aksine, Arenas’ın gard olduğu takımda çatlak ses çıkartmayan herifler ve Songalia, DeShawn, Haywood gibi dravdan oyuncuların kontratları pek bir şişkin olduğundan, Arenas’ın etrafında yepyeni bir sisteme geçiş dönemi şu andan çok daha sancılı geçecektir.

Ben risk alınmaması taraftarıyım, eldeki çekirdek çok da fena işler başarmamış bir çekirdek, kadro dolsun diye bulundurulan oyuncular da çok fena elemanlar değil; ancak Blatche ve Young’ın artık Nba’in potansiyelli herifleri olduklarını ve sağlıklı kaldığı sürece makul bir yerden playoff yapmaması süpriz olan, göz önünde bir takımda oynadıklarını idrak etmeli, efendi gibi top oynamaya başlamalılar. Saunders fena bir seçim değil, zaten çok da koçluk işi yok bence bu takımın, Saunders'ın tatlı sert stili ve güzel kariyeri, bu iki herifi gaza getirebilir belki.

ps2: Kenny Smith de benzer konseptte bir işe girmiş, yahoo'dan bakılabilinir.

ps3: Toplam dört yazıda hallolur bu iş.

14 Nisan 2009

3.Lig Raporu

İstanbul Tepecik.

Bilemiyorum kaçınızın yolu düştü bugüne kadar; ama ben oradaydım 19 Mart'ta. Tepecik'in tam olarak neresi olduğunu bilmiyorum gerçekten de, Silivri cezaevi geçildi, onu hatırlıyorum, bir de Büyükçekmece'ye bağlı olduğunu biliyorum, seçim öncesi afişleri yüzünden.

Tepecik Belediyespor 3.lig yükselme grubunun tartışmasız en iyi takımı ve maçların bitmesine 6 hafta kala, henüz matematiksel olarak değilse de garantiledi bir üst kademeye yükselmeyi. İç saha maçlarını yapay çimde oynuyorlar ve bunu da 1-0'lık galibiyetlerle lehlerine kullanmayı iyi beceriyorlar. Ayrıca, stadın baya sapa bir yerde olması, etrafının apaçık olması da sahada oynanan futbolun kalitesini düşürüp, ev sahibi takıma avantaj doğuran iklim şartlarının ortaya çıkmasına neden oluyor. Bireysel yetenek olarak, dikkat çeken oyuncu göremedim 19 Mart'ta, sadece düzgün fizik kalitede birkaç oyuncuları var.

İzmir Atatürk.

9 Nisan'da da buradaydım. Göztepemiz, ligin en pahalı takımlarından biri, kadrosunda 2 üst kademe yukarıda defalarca oynamış oyuncuların yanı sıra, bu kademede önceki senelerde yıldızlaşmış oyuncular bulunuyor. Ancak, bu sene seyrettiğim iki maçta da gördüğüm problemlerin başında, belli bir oyun disiplinin hâlâ oturtulamaması geliyor. Takım spesifik anlarda rakip kalede bir baskı kuruyor, usta ayaklarının fazla olmasının yardımı ile; ancak bu baskıdan gol çıksa da çıkmasa da, 15-20 dakikalık bir duraklama periyoduna giriyor takım. Bu kadronun üç aşağı, beş yukarı toplama bir kadro olması ve sırf bireysel yetenekleriyle küme çıkabilecek kadar kapasiteli bir takım olması bir yana, bir aksilik olmazsa da beklendiği gibi küme çıkılırsa, gelecek sezon ile ilgili halledilmesi gereken en büyük problem bu. Hep en üst seviyede oynanması beklenemez; ancak maça özel takımca istikrarsızlık da hoş bir durum değil.

Teknik olarak göze çarpan en büyük eksiklik ise, gol yollarındaki sıkıntı. Girdiği pozisyon/attığı gol yüzdesi yüksek olan bir golcü transferi, bu yaz yapılması en elzem transfer gibi duruyor.

Bafra Belediyespor ile ilgili çok bir fikrim yok; ancak fiziki olarak çok yetersiz bir kalecileri var ve takımın çoğunun Samsunspor'un paf takımı ya da altyapı oyuncularından oluşuyor olmasıyla doğrudan alakalı olarak savunma yapmayı bilmiyorlar. Öte yandan, solak 11 numaralarının "set pieces" özelliği 17/20. Dikkat.

Yükselme grubunda yarıştan kopan çok fazla takım oldu şu ana kadar, ilk 4 direkt olarak bir üst kademeye çıkıyor ve şu ana kadarki sonuçlar göz önüne alındığında, ilk 4'te yer alabilecek toplam 5 takım var zaten. Tepecik zaten işi çok kolayladı, Göztepe de mazisine, taraftarına, nüfusuna bakılarak, bu saatten sonra tökezlememesi gereken bir ekip. Kalan 2 bilet için de çekişen takımlar Tavşanlı Belediyespor, Ankara Demirspor ve Kahramanmaraşspor.

Birdman

Sedat JR'ın hakkını teslim etmiş, ben de Birdman'i pas geçmeyeyim. 2 sene basketbola ara vermesine neden olan cezaya rağmen, Chris Andersen bir anda batı konferansının en iddialı takımlarından birinin kullanışlı parçalarından biri haline geldi. Onu kullanışlı yapan özelliği de 20:36 dakika ortalamayla yaptığı 2.5 bloğu. Aşağıda bahsi geçen maçta ise 5 blok yaptı Andersen, daha da absürdü ise son 12 maçta yaptığı toplam 40 blok ki, 3.33'lük bir ortalamaya denk geliyor bu rakamlar. Birdman'in 2. sırada olduğu blok krallığını ise 35:53 dakika ortalamayla maç başına 2.9 blok yapan Dwight Howard'ın kazanacağını da not düşelim.


Blinn College diye ne yidüğü belirsiz, 2 senelik bir okuldan çıkıp, profesyonel kariyerine Çin'in Jiangsu Nangang takımında başlayıp, CBA'de birkaç sene vakit geçirmiş bir oyuncunun, üstüne üstlük 2 senelik bir cezayı tamamladıktan sonra buralara gelmesi de hoş bir durum olsa gerek.

11

Çok olmadı JR Smith'in 8 üçlük performansının hakkını vereli ki, dün gece daha da iyi bir şut performansı gösterdi. Rakibin ligin en felaket takımı Sacramento, en büyük özelliklerinin de ligin açık ara en kötü üç sayı savunması sahibi olmaları (rakipler Kings'e %40.8'le üçlük atıyor) ve Denver'ın bu maçla kendi grubunun liderliğini garantileme şansının olması JR Smith'ten benzer bir performans (isabet sayısında olmasa da, deneme sayısında) bekliyordum. O da öyle yaptı ve tam 11 üçlükle (11/18) 45 sayı gönderdi, Shaq'ın bir zamanlar kendilerine taktıkları lakaba layık bir sezon geçiren Kings potasına.

Bu bir rekor mu peki? Hayır. Rekor, Donyell Marshall ve Kobe Bryant'a ait, 12 başarılı üçlükle. Dün geceki maçı izlemedim ama maç yazısına göre Smith 11 üçlüğe ulaşmışken, son hücumda Denver tribününün tezahüratlarına rağmen şut kullanmamış ve süreyi eritmiş, tabi maçtan sonra bilseydim denerdim son şutu da demeyi ihmal etmemiş. Maç boyunca Sacramento'nun, JR'ı iki kez, üçer serbest atış kullanmak için çizgiye yolladığını da eklemek gerek.

10 ve üzeri üç sayı performansları,

2005 - Kobe Bryant - Lakers - vs Seattle - 12/18
video
2003 - Donyell Marshall - Toronto - vs Philadelphia - 12/19
video
1996 - Dennis Scott - Orlando - vs Atlanta - 11 /17
2009 - JR Smith - Denver - vs Sacramento - 11/18
1995 - George McCloud - Dallas - vs Phoenix - 10/12
2006 - Peja Stojakovic - Hornets - vs Lakers - 10/13
2002 - Ray Allen - Seattle - vs Hornets - 10/14
1993 - Brian Shaw - Miami - vs Milwaukee - 10/15
1994 - Joe Dumars - Detroit - vs Minnesota - 10/18